Op 4 maart 2009 werd in het Joods Museum van Deportatie en Verzet in Mechelen Mecheln-Auschwitz 1942-1944 voorgesteld. Deze uitzonderlijke, drietalige publicatie beslaat 4 boekdelen en bevat 18.522 portretten van Joden en zigeuners die tussen 1942 en 1944 vanuit de Dossin Kazerne naar KZ Auschwitz werden gedeporteerd. Dankzij deze indrukwekkende en aangrijpende galerij portretfoto’s, krijgt de deportatie letterlijk een gezicht.

Minister van Cultuur Bert Anciaux was eveneens op de presentatie van het boek aanwezig en mocht zijn speech afsteken. Even later doet de minister op zijn blog er diezelfde dag nog een schep bovenop, en schuift zowaar plat op de buik andermaal de bruine mist in:

“Laat elke holocaust stoppen. Laat ons lessen trekken uit de gruwelen die er geweest zijn. Nooit meer oorlog! Nooit meer geweld tegen onschuldigen. Er zijn al genoeg genocides geweest, steeds opnieuw. Hoe beestachtig is de mens als hij nooit leert uit het verleden? Ook vandaag. Soms kinderen en kleinkinderen van de gruwelen. Dat kan niet. Dat mag niet. Laat ons nooit vergeten, nergens ter wereld.“

Uitbuiting van de Holocaust

Hoezo ‘elke holocaust‘? Heb ik iets gemist? Er is toch maar één holocaust geweest? Maar, Bertje kennende, zou het misschien de ‘Holocaust in Gaza‘ zijn geweest? Eerder al, op 23 januari gunde Bert ons een blik in zijn rare hersenkronkels toen hij op zijn blog de vergelijking maakte van gedode kinderen in Gaza en de Dendermondse moorden. Vergelijk deze uitspraak met die over ‘elke Holocaust’ hierboven, en je weet meteen waar Bert het over heeft: “Hier gaat het over 15 slachtoffers waarvan 14 kindjes. Het shockeert ons allemaal. Ik moest ook denken aan de honderden dode kinderen in de Gazastrook, ook bewust door een agressor omgebracht en zonder dat die agressor opgepakt werd. Ook hier heeft dood en geweld toegeslagen. Dat alleen al is de hel. Een donderslag bij heldere hemel. Een noodkreet voor alle kinderen.” Die uitspraak koste hem bijna zijn kop, maar Bertje bleef waar hij zit, hoefde niks terug te trekken, dat citaat staat overigens nog altijd op zijn blog. Hij is er beslist nog altijd fier op, want anders had hij deze kwaadaardige ‘vergelijking’ al lang gewist of aangepast. Niet dus.

De sympathie van Bert voor de Palestijnse zaak is gekend. De dag voor dat beruchte statement op zijn blog schreef hij  op 22 januari een stukje over zijn arafatsjaal die hij van zijn Palestijnse chauffeur zou hebben gekregen: “Een arafatsjaal wordt voor sommigen het zoveelste symbool dat moet geweerd worden uit onze samenleving. Wat is er toch zo gevaarlijk aan? Roept het dragen ervan op tot geweld en onverdraagzaamheid? Of is het gewoon een teken van verbondenheid met een onderdrukt en getiranniseerd volk? Vandaag zou elk rechtgeaard Vlaming, elk rechtgeaard mens, een arafatsjaal moeten dragen. Uit solidariteit met elke onderdrukte, uit verbondenheid met iedereen die in gevaar is, voor diegenen die elke dag hun leven riskeren. De arafatsjaal bestaat al veel langer dan zijn bekendste drager, Yasser Arafat. Maar hij maakte de sjaal wereldberoemd. Het is een symbool voor Palestina geworden, maar het is nooit een agressief of negatief symbool geweest. Door het nu te gaan verbieden, stigmatiseer je elke drager ervan als een potentiële agressieveling. En dat is meer dan overdreven. Hij [de chauffeur] heeft een sjaal voor me meegebracht vanuit Gaza. Ik zal hem met eerbied dragen.“

Jawadde, ‘Roept het dragen ervan op tot geweld en onverdraagzaamheid?’, vraagt Anciaux zich af. De PLO eist in haar handvest van 1964 dat de Israëlische staat wordt vernietigd. Ik citeer Artikel 9 uit het Handvest van de PLO: “Gewapende strijd is de enige manier om Palestina te bevrijden, en is derhalve een strategie, geen tactiek.‘ Artikel 15: “De bevrijding van Palestina is een nationale verplichting voor de Arabieren. Het is hun plicht de zionistische en imperialistische invasie terug te drijven uit het grotere Arabische vaderland en de zionistische aanwezigheid in Palestina te liquideren.” Het Handvest werd nooit herroepen noch herschreven. Naar aanleiding van de Oslo-akkoorden, beloofde beloofde Arafat in een brief van 9 september 1993 gericht aan de toenmalige Israëlische premier Yitzak Rabin dat hij de gewraakte passages in het Handvest zou herschrijven, maar die belofte werd nooit omgezet in de praktijk. Lees meer over deze erkenningskwestie op deze Blog: PLO heeft nooit het bestaansrecht van Israël erkend. Het moet iedereen duidelijk zijn dat Anciaux dat beruchte Handvest nooit heeft gelezen of, misschien vind hij dat geweld gebruiken tegen Joden geen geweld is. Dat zou ook kunnen. Zoiets als een vervelend insect dat je met de vlakke palm van je hand doodslaat. Dat is ook geen geweld. Niewaar Bertje?

'Holocaust in Gaza'?

Vergelijkingen maken die er geen zijn, is duidelijk ook een veel gesmaakte passie van Bert Anciaux. Tijdens het voorbije Gazaconflict van 27 december 2008 tot 18 januari 2009, werd er de ene kromme ‘vergelijking’ na de andere gemaakt. Gaza werd vergeleken met het Getto van Warschau (zie ook deze blog Waarom de opstand in het getto van Warschau niet die van Gaza is), Israëlische soldaten werden nazi’s en gestapo genoemd, het bestaan van zogenaamde ‘concentratiekampen in Gaza’, er is een Holocaust aan de gang in Gaza, het regime van premier Olmert en Tzipi Livni werd vergeleken met dat van Hitler enz. Schaamteloos werd de Holocaust uitgebuit door linkse zelbenoemde ‘Vredesbewegingen’ en hun islamitische fundamentalistische vrienden ginder en hier op het thuisfront.

Joden mogen al lang niet meer spreken over de Holocaust, want sinds Norman Finkelstein en Gie Van den Berghe heet dat ‘uitbuiting van de Holocaust‘ door Joden en zionisten, zogezegd om het bestaansrecht van Israël te verrechtvaardigen en de gemaakte fouten van hun regimes te verdoezelen of goed te praten.Die Holocaust-retoriek is al geruime tijd voorbehouden en sinds de 1ste Intifada van 1987 exclusief het domein van Bert Anciaux en zijn link[s]e kornuiten-met-arafatsjaaltjes, die nog nooit een boek over de geschiedenis van de Jodenvervolging hebben opengeslagen en helemaal  niet van plan lijken om dat ooit te doen. Het zou nochtans erg nuttig en leerzaam kunnen zijn. Aan de borden die werden meegedragen op de vele anti-Israël manifestaties (zie onder rechts) moet het iedereen duidelijk zijn waar de werkelijke uitbuiters van de Holocaust zich bevinden… Een plaatje verder onderaan wordt de Holocaust door Bertjes ‘vergelijkende’ vrienden ontkend, en door een gesluierde moslima prompt de enige ‘echte’ Holocaust aangekondigd. Hoezo ‘elke holocaust moet stoppen’? Zal Bert met deze moslima praten nadat de door haar beloofde Holocaust werd uitgevoerd, of zal hij dat doen vooraleer het zover is?

Uniciteit van de Holocaust

Terug naar dat ‘elke Holocaust‘ van Anciaux. Over de uniciteit van de Holocaust, de genocide op het Joodse volk tijdens de Tweede Wereldoorlog door het Hitlerregime,  zijn ganse boekenrekken vol geschreven. Als minister van Cultuur zou je verwachten dat Anciaux toch ook af en toe in zijn stadsbibliotheek een boek gaat belenen, maar blijkbaar is hij nooit verder geraakt dat de pro-Palestijnse en  verknipte pro-Jihadboeken van Ilan Pappe, Anja Meulenbelt, Sus van Elzen, Jaap Hamburger, Eric Goeman en vrienden.  De rekken over de Holocaust is hij duidelijk al ziende blind voorbij gelopen. Is dat bewust of onbewust gebeurd? Wie zal het zeggen. Het extreemrechtse Vlaamsnationalistische verleden van zijn vader Vic Anciaux (wijlen de Volksunie) in aanmerking genomen, kom je snel in de verleiding om conclusies te trekken. Dat ga ik hier niet doen.

Een goede tip voor Anciaux, wanneer hij de volgende keer in ‘zijn’ Stadsbibliotheek een boek gaat lenen is bijvoorbeeld ‘De moderne tijd en de holocaust’ van Zygmunt Bauman uit 1989 en in 1998 uitgebracht in de Nederlandse taal. Vooral hoofdstuk 4 ‘De uniciteit en normaliteit van de holocaust’ is een mustread voor Bert: ‘Uitzonderlijke massamoord’, ‘De eigenaardigheid van de massamoord’, ‘Effecten van de hiërarchische en functionele werkverdeling’, ‘De ontmenselijking van bureaucratische objecten’, ‘De rol van de bureacratie in de holocaust’ e.a. zijn belangrijke bijdragen. Een goede bespreking van dit boek door Dirk Verhofstadt vind je hier.

Zygmunt Bauman: “De betekenis van de Holocaust wordt pas ten volle duidelijk als we beseffen in welke mate deze massamoord op nooit eerder vertoonde schaal afhankelijk was van de beschikbaarheid van goed ontwikkelde en stevig gevestigde vaardigheden en gebruiken, zoals een zorgvuldige en preciese werkverdeling, de verzorging van een goede commando-structuur en informatiestroom, synchrone coördinatie van losstaande maar elkaar aanvullende handelingen; kortom van de vaardigheden en gewoonten die het best gedijen in de sfeer van het kantoor. Het licht dat de Holocaust werpt op onze kennis van de bureaucratische rationaliteit wordt helemaal verblindend als we beseffen in hoe grote mate het idee van de Endlösung zelf een uitvloeisel van de bureaucratische cultuur was.“

Dirk Verhofstadt: “De fysieke vernietiging was dus een kwestie van goede planning, de inzet van nieuwe technologieën en chemicalieën. En voor de rest was het een kwestie van discipline en niet zozeer van ideologie. Deze scherpe vaststelling van Bauman is niet alleen onthutsend maar brengt ook ons totale wereldbeeld van een evident voortschrijdende moderniteit aan het wankelen. Meer beschaving betekent dus niet automatisch rechtvaardigheid en menselijkheid.”

“Bauman toont dit aan met een even eenvoudige als beangstigende vaststelling: “De massale vernietiging (van Joden) ging niet gepaard met emotioneel tumult, maar met de dodelijke stilte van de onverschilligheid.” Die onverschilligheid werd evenwel pas mogelijk door de doorgedreven bureaucratisering, verzakelijking en derhalve ontmenselijking van het ganse proces. Door de bewust gecreërde afstand tussen uitvoerders en slachtoffers verdween de beroering van het menselijk geweten. De oorspronkelijke moordpartijen met nekschoten werden vervangen door meer ‘afstandelijke’ en ‘wetenschappelijke’ opruimingstechnieken zoals het verstikken van mensen in vrachtwagens en het gooien van Zyklon-B korrels in afgesloten ruimtes. En om de confrontatie met het schelden, selecteren en moorden tot een minimum te beperken schakelden de nazi’s de Joden zelf in via de zo omstreden Joodse Raden en Sondercommando’s.“

Nagekomen bericht van Bert Anciaux van 24 maart 2009:

Beste heer Van Minnebruggen,

U zal het misschien niet graag horen, maar ik ben een pacifist. Ik zal altijd reageren als volkeren onderdrukt worden, als mensen onrecht wordt aangedaan. Wat de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog is overkomen, is verschrikkelijk, het mag nooit meer gebeuren!

Aan de andere kant heeft het Israëlische leger onlangs buitensporig veel geweld gebruikt tegen de Palestijnen in Gaza. Vooral onschuldige kinderen en vrouwen stierven daarbij. Ik ben tegen elke vorm van geweld, om het even door wie die wordt uitgevoerd!

Vriendelijke groet,

Bert Anciaux