Schoenen voor de president
Deze week kreeg de Iraanse president Ahmadinejad een schoen naar het hoofd geslingerd. Het incident gebeurde toen hij in een open wagen doorheen de Iraanse stad Urmia reed en iemand tussen het wuivend publiek uithaalde naar de president. Bewakers van de president drongen de menigte binnen maar faalden om de dappere schoenengooier op te pakken. Even later gooide ook nog iemand zijn hoed naar de president, waarop diens auto met gierende banden het toneel verliet. Urmia is een kleine stad dicht bij de grens met Azerbeidjan en die voornamelijk bewoond wordt door Azeri ‘s.
Het gebeuren wordt wel verzwegen in de Iraanse pers. Het nieuws werd in bekend gemaakt door een Iraans Bloggersnetwerk en stond te lezen op een Iraanse website Urmia News. Sommige pro-Ahmadinejad bloggers ontkennen het incident en doen de rapporten af als roddels verspreid door koningsgezinden en contra-revolutionairen. Echter, een groot aantal Bloggers hebben op het internet een parallel nieuwsnetwerk gevormd vermits in Iran geen vrije nieuwsgaring bestaat en het begrip ‘vrije meningsuiting’ ter plaatse nog moet worden uitgevonden.
Bush krijgt schoen naar het hoofd, dec. 2008
De strijd tegen Bloggers in Iran wordt nog steeds opgevoerd en dat Bloggen in Iran niet zonder risico is bleek vorige maand nog toen op 3 februari 2009 vier journalisten die hun vak uitoefenden op een eigen weblog op het internet, elk veroordeeld werden tot drie jaar en drie maanden gevangenisstraf, zware geldboetes en zweepslagen. En dan zijn de Iraanse rechters deze keer nog ‘vriendelijk’ geweest.. Zie ook: Vier Bloggers veroordeeld tot gevangenisstraf, geldboetes en zweepslagen. Niet zo best voor de president, die in de wereld vooral berucht is geworden door het feit dat hij negationisme en antisemitisme tot staatsideologie heeft verheven en de Israëlische staat onophoudelijk bedreigt met een ‘èchte Holocaust’ (de vorige ontkent hij nog steeds.)
Slechte tijden voor presidenten. In december 2008 werd de Iraakse journalist Muntazar al-Zaidi wereldberoemd, nadat hij tijdens een persconferentie van president Bush zijn schoenen uittrok en naar Bush gooide die de projectielen maar amper kon ontwijken. In de Iraanse pers werd de man uitzinnig bejubeld en Iraanse ambtenaren riepen de man uit als held van het volk.
Zijn gebaar werd prompt bestempeld als symbool van Islamitische moed. Qua ‘Islamitische moed’ zou Ahmadinejad zich beter spiegelen aan de schoenengooier van dienst in Urmia. Overigens was het niet de eerste keer dat Ahmadinejad vliegend schoeisel naar zijn hoofd kreeg. Tijdens een studentendemonstratie aan de Universiteit Amir Kabir in Teheran in december 2006, werd door een student eveneens een schoen naar de president gegooid.
'Gevaarlijke Blogster' Nathalie Lubbe Bakker
Vroeger waren het taarten die idiote beleidsmakers in het gezicht werden gekieperd, tegenwoordig kennen we het fenomeen van de schoenengooiers. Voor wanneer een schoen gegooid naar onze eigen locale politieke nitwits? Ik noem maar een paar namen die spontaan bij me opkomen: Filip Dewinter (Vlaams Belang), of mislukt premier Yves Leterme (cd&v) misschien? Waarom niet Jean-Marie Dedecker en zijn huisslaafje Blogger Jurgen Verstrepen (beiden van Lijst DD)?
Mijn uitgesproken favoriet? Ontegensprekelijk defensieminister Pieter De Crem (cd&v), die ‘bloggers gevaarlijk‘ noemde, nadat hij de Blogster Nathalie Lubbe Bakker in de VS via een telefoontje naar haar werkgever liet ontslaan. De extreem ‘gevaarlijke’ Nathalie had de minister op haar blog gespot toen die in zwaar beschonken toestand de New Yorkse bar ‘B. Café‘ (waar ze toen serveuse was) binnen strompelde en ‘onveilig’ maakte met zijn visite.
In Iran was Nathalie beslist 100-voudig keer gegeseld, gestenigd, gevierendeeld en publiek opgehangen. Zoals bijvoorbeeld wat de jonge Zahra overkwam, die gearresteerd werd door de Islamitische Wacht, verkracht en vermoord. Duizenden vrouwen ondergingen de voorbije 28 jaar hetzelfde in de Iraanse gevangenissen. Vrouwen in Iran worden geslagen en gearresteerd omdat ze de de kledingcodes van het regime niet opvolgen. Gelukkig leven wij in Vlaanderen en kan je hooguit je job verliezen als je kritiek uit op een beleidsmaker… Over Vlaamse moed gesproken, Nathalie is beslist mijn favoriet en niet alleen omdat het gisteren Internationale Vrouwendag was. Naar haar zal ik nooit mijn schoenen gooien, maar wel veel Antwerpse kushandjes. 
Bron: Haaretz en AND
