Dagelijks archief: 5 maart 2009
Speel zelf voor God en stuur de evolutie (PC-game Spore)
Hoe zou jij de wereld scheppen?
Als wetenschappelijke theorie mag Intelligent Design dan wel een bijzonder slechte grap zijn, als we het scenario vertalen naar een computerspel dan blijkt ‘Goddelijk gestuurde evolutie’ bijzonder amusant. Vooral dan als jij God mag spelen, en de evolutie een duwtje kan geven. In Spore kan het: je start met een aantal moleculen, en als je het slim weet aan te pakken eindig je met een ware moderne civilisatie.
De volgende stap in gaming komt eraan! Van het brein van Will Wright, de bedenker van The Sims, komt SPORE, een epische reis die je van het begin van de evolutie van het leven doorheen de ontwikkeling van een technologische beschaving en uiteindelijk helemaal tot in de verste uiteinden van de ruimte leidt.
Begin je tocht bij het ontspringen van het leven als een simpele microbe die simpelweg dient te overleven. Gebruik dan de fijne, intuïtieve editor om van je kleine, microscopische wezentje een intelligent, gereedschappen gebruikend ras te maken. Gids je soort terwijl het dorpjes, gebouwen, steden en voertuigen bouwt (en de speler designt). Op je weg naar een globale beschaving zal je kunnen kiezen of je jaagt of planten eet, aanvalt of wisselt, vriendelijk bent of het hard speelt!
Alle actie vindt plaats in een gigantische wereld die bewoond wordt door werelden die ontwikkeld werden door andere spelers en gedeeld werden over de centrale SPORE-servers. Wanneer je wezen er klaar voor is, zal het zichzelf in de ruimte lanceren met zijn UFO op een grote reis van ontdekking, planetenvorming, of vernietiging! Terwijl je dit eindeloze universum van unieke werelden verkent, zal je persoonlijke Sporepedia alle wezens bijhouden die je hebt ontmoet en alle plaatsen die je hebt bezocht.
Bekijk hier de bijzonder amusante trailer van het PC- game ‘Spore’:
Neem volledige controle over het lot van je weten en begeleid hem door de volgende zes evolutionaire fases:
- Tidepoll-fase: vecht met andere wezens en eet hen op om de vorm en de mogelijkheden van je wezen aan te passen. Het is de wet van de sterkste op het meest microscopische level.
- Creature-fase: kruip op het droge land en help je wezen te leren en te ontwikkelen. Carnivoor of herbivoor? Sociaal of onafhankelijk? De keuze is aan jou.
- Tribal-fase: in plaats van je eigen, individuele wezen te controleren, kan je nu een volledige stam van je genetische creatie controleren. Geef hen gereedschappen en begeleid hun interacties terwijl je geleidelijk de status van hun bestaan opwaardeert.
- City-fase: breng de race van je wezens in een volledig nieuwe, gouden eeuw door de technologie op te bouwen, architectuur en infrastructuur van hun stad.
- Civilization-fase: eens je stad is opgebouwd, beginnen je wezens andere culturen uit te zoeken en met hen te interageren. Dat kan je hen laten doen met een olijftak of met een oorlogskreet. Hoe je het ook doet, het doel voor je wezens is om de planeet te bezetten.
- Space-fase: de tijd is gekomen om naar andere werelden te trekken binnen je zonnestelsel. Maak voor het eerst content, koloniseer of verander de planeten, en reis dan door naar andere zonnestelsels die verspreid zijn over een prachtig uitgebeeld heelal. Een missiestructuur voorziet je met nieuwe doelstellingen en wegen om te volgen terwijl je jezelf in het universum begint te verspreiden.
- Een bundel van intuïtieve creatietools lokt de creatieve verbeelding van de speler naar buiten. Een volledig universum van wezens, planten, gebouwen, voertuigen en beschavingen ontwikkelen is nog nooit zo gemakkelijk of zo plezant geweest. Een oneindige variatie aan designkeuzes is nog maar het begin.
- De wereld die je verkent, wordt bevolkt door wezens, planten, gebouwen en voertuigen die ontwikkeld werden door andere gamers en gedownload worden van een centale database. Jouw wezens worden op hun beurt geüploadet naar de server om met andere gamers gedeeld te worden.
- Met procedurale animatie zullen je wezens en voertuigen zich bewegen op basis van hoe je ze ontwikkeld hebt. Ze gedragen zich en interageren zich gebaseerd op jouw input en afhankelijk van hun in-game contacten. Dat betekent dat er geen vooropgestelde weg is die je moet volgen – het spel evolueert op basis van jouw beslissingen.
- Vraag je je af wat een andere gamer aan het denken was terwijl hij zijn wezen ontwikkelde en liet evolueren? Ontdek informatie over elk wezen in de Sporepedia, nog een andere manier om het werkelijk eindeloze universum te verkennen.
Bronnen: 9Lives – PC Games en Evolutie & Filosofie
Dirk Verhofstadt in het verzet tegen het creationisme
Dirk Verhofstadt op vrijdag 27 april 2007 in Atheïsme als basis voor de moraal:
“Moslimhaat, christenhaat en jodenhaat zijn uitvloeisels van religies, niet van de rede. We mogen religies niet langer aanvaarden als basis van de moraal. Ze zijn immers onverdraagzaam tegenover andersdenkenden en teveel gericht op macht en onderdrukking. Religies kanten zich tegen het kosmopolitisme en het individualisme. Ze staan haaks op het recht op zelfbeschikking. De geschiedenis leert ons dat waar men regeert in naam van God, de mens ten ondergaat. Net daarom moeten we religies als basis voor de moraal vervangen door het atheïsme. Door afstand te nemen van die almachtige, alwetende en dictatoriale God zullen we juist dichter tot onze medemens komen.“
Dirk Verhofstadt
Het creationisme is springlevend. Tijdens een debat op de Zevende Dag (3 februari 2008) tussen de Gentse hoogleraar Johan Braeckman en imam Taouil Nordine bleek dat een overgrote meerderheid van de moslims de evolutietheorie verwerpt. Zij aanvaarden de wetenschappelijke visies van Charles Darwin niet, maar geloven in de scheppingsidee zoals die wordt weergegeven in de Koran, de Bijbel en andere heilige teksten. Op de vraag van Braeckman of er dan wetenschappelijke bevindingen kunnen zijn die niet stroken met de bepalingen in geopenbaarde teksten gaf de imam een omfloerst antwoord maar dat er in essentie op neerkwam dat dit inderdaad niet kon. Toen Braeckman verwees naar het feit dat in het verleden ook heel wat christenen de Bijbel beschouwden als de enige en absolute waarheid, maar dat zij hebben ingezien dat dit niet langer houdbaar is, noemde de imam dat een vorm van hypocrisie. Waarmee hij in feite bedoelde dat de geopenbaarde teksten, in het bijzonder de Koran, de alomvattende waarheid bevatten en dat daar niets kan aan veranderen.
Antwerpse imam Nordine: "eerste mens is gemaakt uit klei waarin Allah een geest heeft ingeblazen"
Creationisten, zoals imam Taouil Nordine, zijn ervan overtuigd dat het universum, de aarde, de planten, de dieren en de mens hun bestaan te danken hebben aan een bijzondere scheppingsdaad die plots is gebeurd. De eerste mens is gemaakt uit klei waarin Allah een geest heeft ingeblazen. In het verleden hebben geestelijken aan de hand van de heilige boeken geprobeerd om de exacte datum van deze scheppingsdaad vast te leggen. De Ierse aartsbisschop James Ussher kwam in het midden van de zeventiende eeuw uit op zondag 23 oktober 4004 voor Christus om negen uur ’s morgens, en daar kan geen geoloog, bioloog, antropoloog of archeoloog een dag aan toevoegen. In 1701 nam de Kerk van Engeland deze datum trouwens op in haar officiële Bijbel. Tot ongeveer dertig jaar geleden lag een exemplaar van deze Bijbel met die datum in zowat elke hotelkamer in Engeland. Hedendaagse creationisten houden zich bij de ‘moderne’ Bijbelse tijdslijn die de schepping van de mens vastlegden in het jaar 4046 voor Christus.
Hoe absurd deze stelling is, blijkt uit zowat elk archeologisch onderzoek. Op 24 november 1974 ontdekten de paleoantropoloog Donald Johanson in Afar in Noord-Ethiopië ‘Lucy’, het skelet van een vrouwelijke hominide. De ouderdom wordt geschat op 3,18 miljoen jaar. Lucy is een van de oudst bekende fossiele hominiden die rechtop kon lopen. Daarvoor waren reeds tal van resten gevonden van de Homo erectus, een mensensoort die 1,9 miljoen tot 400.000 jaar geleden leefde en nog veel meer van de Homo sapiens sapiens, die zowat 100.000 jaar geleden leefde in het Nabije Oosten en Oost-Afrika, en door de wetenschap algemeen erkend wordt als onze rechtstreekse voorouder.
Deskundigen dateren de oudste rotsschilderingen uit deze Grot van Lascaux op 15.000, de jongste op 10.000 v.Chr.
In 1942 werden in de grotten van Lascaux in Frankrijk unieke schilderingen ontdekt die duidelijk afkomstig zijn van mensen. De schilderingen van dieren, mensen, taferelen en mystieke symbolen zijn ongeveer 30.000 jaar oud. Al deze zaken tonen aan dat we de stellingen van de eerwaarde James Usher en die van hedendaagse creationisten zo in de prullenmand kunnen gooien. Uit allerlei onderzoek met de Hubble-telescoop blijkt intussen zij er een slordige 4,5 miljard naast zitten, maar dat kan het groeiende leger van bijbel- en koranvaste creationisten blijkbaar niet overtuigen.
De vraag stelt zich dan: waarom houden ze zo vast aan een letterlijke interpretatie van hun vermeende heilige teksten? Het antwoord is even eenvoudig als onthutsend: omdat mannen hun bevoorrechte patriarchale positie niet willen verliezen. Het in vraag stellen van één enkele zin uit de Bijbel, Koran of Thora zou immers betekenen dat de inhoud ervan niet absoluut de waarheid is en derhalve niet onfeilbaar. Wie aan één enkele stelling raakt, zoals de scheppingsgedachte, raakt aan de fundamenten van het geloof en derhalve aan de vermeende superioriteit van de man tegenover de vrouw. Het in vraag stellen van die vermeende onfeilbare verhalen is net dat wat wetenschappers in de loop van de geschiedenis voortdurend gedaan hebben, denk aan Galilei, Vesalius, Newton, Darwin, Bohr en zovele anderen. Zij hebben de mens doen inzien dat tal van zaken die in de vermeende heilige boeken staan niet kloppen. Dank zij hun ontdekkingen en onderzoek heeft de mens zich zo steeds meer onttrokken aan irrationele denkbeelden die louter gebaseerd zijn op geloof en mystiek. En het is die ontwikkeling die hedendaagse creationisten willen terugschroeven.
Voor alle duidelijkheid: het hedendaagse creationisme is geen fenomeen dat alleen voorkomt in de moslimwereld. Ook in de Verenigde Staten en zelfs in Europa is er een heuse revival van deze vorm van irrationaliteit. In haar boek Uw koninkrijk kome geeft Michelle Goldberg een onthutsend beeld van de opmars van het christelijk nationalisme en dominionisme in de Verenigde Staten dat zich keert tegen het individualisme, het liberalisme, het feminisme en het secularisme. Christelijk nationalisten zijn het – net als orthodoxe moslims en joden – niet eens met de scheiding van kerk en staat. Zij eisen een prominente plaats voor de godsdienst in het publieke domein, pleiten voor een vervanging van de staatswetten door bijbelse wetgeving, voor de afschaffing van scholen waar de evolutietheorie wordt gedoceerd, willen de invoering van de doodstraf voor homoseksuelen, godslasteraars en onkuise vrouwen. Ze verachten aanhangers van andere godsdiensten en in het bijzonder ongelovigen. Steeds meer ouders halen hun kinderen van school en voeden ze thuis op. Wat de kinderen in dat christelijk nationalistische thuisonderwijs aanleren, is hetzelfde als moslimkinderen in de madrassa’s: haat tegenover de Ander. Goldberg pleit dan ook voor een tegenbeweging die opnieuw de waarden van de Verlichting centraal stelt.
Het belangrijkste antwoord hierop is een hernieuwd zelfvertrouwen in de rede. Het vertrouwen dat alleen een universele seculiere moraal de basis kan vormen voor een vreedzaam samenleven van mensen met uiteenlopende religieuze en maatschappelijke opvattingen, dat alleen vrijheid en creativiteit kunnen zorgen voor meer welvaart en ontwikkeling, dat de rechtstaat de beste manier is om de unieke rechten van elk individu te beschermen. We moeten afstappen van het relativisme waarin dergelijk magisch denken gelijkwaardig wordt geacht en behandeld als het rationele denken. We hebben nood aan een versterking van het kritisch rationalisme. In die zin schaart Liberales zich achter het project van hoogleraar Johan Braeckman die de problematiek van het creationisme in kaart wil brengen, een tegengewicht wil bieden tegen deze vorm van irrationalisme en de evolutieleer opnieuw terrein doen winnen in ons land.
Bronnen: artikel van Dirk Verhofstadt, kernlid van de onafhankelijke denktank Liberales; VAT (Vrijzinnig Antwerps Tijdschrift) 6de jaargang nr 5 van juni 2009; Vrijdenker: In het verzet tegen het creationisme van Dirk Verhofstadt van 14 februari 2008
Iran: Wij kunnen kerncentrales Israël raken
Admiraal Mike Mullen
Iran claimt de kerncentrales van Israël te kunnen raken, als er een Israëlische aanval zou komen op het islamitische land. Iran beweert raketten te bezitten die meer dan 2.000 kilometer ver komen. Dat liet hoofd Mohammed Ali Jaferi van de Iraanse Revolutionaire Garde woensdag weten.
De raketten kunnen meer dan 2.000 kilometer verderop terechtkomen en met gemak de kerncentrales van Israël raken, aldus Jafari. Hij zei dat Iran ‘hard kan terugslaan’ als het land aangevallen wordt door Israël.
Als de beweringen van Jaferi waar zijn, ligt de nucleaire installatie Dimona in de Israëlische Negev-woestijn binnen schootsveld. Vermoed wordt dat Dimona genoeg nucleair materiaal heeft om meer dan tweehonderd atoomwapens te maken.
Het feitelijke doel van Iran: de vernietiging van Israël
Maar verder dan schattingen komen experts niet, want Israël staat geen internationale inspectie van de installatie toe. Voorbije zondag 1 maart zei Mike Mullen, de voorzitter van de verenigde stafchefs van het Amerikaanse leger, dat Iran genoeg nucleair materiaal heeft om een atoombom te maken.
Iran heeft op 25 februari 2009 een succesvolle test uitgevoerd met zijn eerste kerncentrale. De bouw van de 1000 megawatt reactor is in 25 jaar met hulp van Rusland afgerond. Dat maakte Sergej Kirijenko, hoofd van het Russische atoomenergieagentschap Rosatom, bekend. Vanuit het Westen wordt veel druk uitgeoefend om het nucleaire programma in Iran stop te zetten, omdat gevreesd wordt dat Iran verrijkt uranium voor wapens wil gebruiken.
Lees ook op Verzet Blogspot van 22 februari 2009: “Int. Atoomagentschap slaat alarm: Iran is klaar om atoomwapens te produceren“
De Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad wilde echter geen jota toegeven aan deze druk. Volgens hem heeft ieder land het recht om uranium te verrijken en kerncentrales te bouwen. Er worden volgens Teheran alleen civiele doelen nagestreefd met het nucleaire programma.
In 1974 is begonnen met de bouw van de kerncentrale. Na de Iraanse revolutie in 1979 werd de bouw stopgezet. In 1995 werd de bouw hervat met hulp van Rusland. De Russen vertraagden de afgelopen jaren het project, omdat Teheran de rekeningen niet zou betalen. Iran ontkende dat en zei dat Moskou handelde onder druk van de VS. Bron: Elsevier.nl
Graftombe van Rachel (Bethlehem) politiek hangijzer in de geschiedenis van de Joodse staat
Rachel huilt om haar kinderen (schilderij van Stephen Gjertson, 1991)
Het Graf van Rachel nabij Bethlehem op de Westelijke Jordaanoever, is het 3de belangrijkste heiligdom voor de Joden. De graftombe van Rachel, de aartsmoeder van de Israëlieten, is al meer dan 3000 jaar lang het toneel van gebed en bedevaartsoord.
De reeks afbeeldingen die hierna volgen en kort worden besproken, tonen aan hoe belangrijk die tombe is voor de Israëlische Joden, en wel ZO belangrijk dat ze kosten noch moeite hebben gespaard qua beveiliging, dat de Israëli’ zelfs de Veiligheidsmuur die de Westbank van Israël scheidt, een ‘ommetje’ hebben laten maken van ongeveer 1,2 kilometer dwars doorheen de wijken van Bethlehem om alzo Rachel’s Tombe definitief op te nemen in de Joodse staat.
Wie nog steeds van mening is dat er ooit kan teruggegaan worden naar de grenzen van voor 1967 als dè oplossing voor het Arabisch-Israëlisch conflict, zal zich moeten realiseren dat de Israëli’s nooit meer zullen aanvaarden dat de Tombe van Aartsmoeder Rachel ooit terug in de handen van fundamentalistische Palestijnse terreurgroepen zoals Hamas, Hezbollah, Islamitische Jihad of Al Fatah mag vallen.
De Graftombe van Rachel, een plaats van hoop en genezing
Rachel was de 4de echtgenote van Jakob, later ook Israël genoemd (vandaar dat de Joden Israëlieten worden genoemd), en wordt in de Tenach en de Bijbel de derde aartsvader genoemd. Jakob was de kleinzoon van Abraham en de zoon van Isaäk en Rebekka. Hij is de stamvader van de Israëlieten, waarvan de oorspronkelijke twaalf stammen uit zijn twaalf zoons ontstaan zijn die hij bij zijn vier echtgenotes heeft verwekt: Bilha, Zilpa, en de gezusters Lea en Rachel.
De legende van Rachel zoals ze in het Oude Testament wordt verhaald, is een leven van tranen om kinderen. Rachel bleef voor langere tijd onvruchtbaar. Haar zuster Lea, eveneens echtgenote van Jakob, kreeg wèl kinderen en dat stak haar. In het huis van Jakob heerste de sfeer van jaloezie, en de triomfantelijke Lea, die maar liefst vier zonen op rij krijgt, neemt op die manier wraak voor het feit, dat Jakob niet van haar, maar van Rachel houdt. Rachel wordt daar zo wanhopig van, dat ze tegen Jakob zegt: ‘Geef mij kinderen, anders sterf ik.’ Waarop Jakob terecht antwoordde, dat hij God niet was.
Maar wanneer Rachel dan eindelijk kinderen krijgt, houden de tranen niet op. Want na Jozef krijgt ze nog een zoon. Maar op het kraambed overlijdt ze. En haar laatste woorden zijn bitter. Ze noemt haar zoon Ben-Oni, zoon van mijn smart. Nu heeft ze zonen, en nu kan ze er nog niet van genieten. Jakob heeft de naam veranderd in Benjamin – zoon van mijn rechterhand. De geschiedenis van de 4de Aartsmoeder Rachel van het Joodse volk wordt in het Oude Testament van de christelijke bijbel (maar ook in de Tora en in de Parshat Vayishlach) ongeveer als volgt verhaald:
Rachel huilt om haar dode kind (schilderij van Charles Willson Peale, 1772)
“De Here sprak opnieuw tegen mij en zei: In Rama wordt bitter gejammerd; Rachel huilt om haar kinderen en wil zich niet laten troosten, want er is er niet één meer over. Maar de Here zegt: Huil niet langer, Ik heb uw gebeden gehoord en u zult ze terugzien; zij zullen bij u terugkomen uit het verre land van de vijand. Uw toekomst ziet er hoopvol uit, zegt de Here, want uw kinderen zullen terugkeren naar hun eigen land.” [Jeremia 31: 15-17]
Omstreeks 1.560 voor Christus, Rachel zou dan 36 jaar oud zijn geweest, werd ze na haar dood in het kraambed, door Jakob begraven op deze plek. Het verhaal wil dat hij verkoos Rachel hier te begraven eerder dan in een familiegraf op een eigen perceel aan de Grot van de Aartsvaders in Hebron, omdat Jakob ‘voorzag’ dat zijn nakomelingen deze plaats zouden passeren tijdens de gedwongen ballingschap naar Babylonië in het jaar 423 voor Christus. Aan de Tombe van Rachel zouden ze dan even stilhouden en er bidden voor hun veiligheid en hun uiteindelijke terugkeer naar het land van hun voorvaderen, zoals het in de bijbel staat geschreven:
“Na het vertrek uit Bethel reisden Jakob en zijn huishouding naar Efrath (Bethlehem). Maar onderweg kreeg Rachel barensweeën, het begin van een moeilijke bevalling. Na de pijnlijke geboorte riep de vroedvrouw uit: ‘Prachtig, u hebt weer een zoon!’ En met haar laatste woorden (want zij stierf) noemde Rachel het kind Ben-oni (Zoon van mijn pijn), maar zijn vader noemde hem Benjamin (Zoon van mijn Rechterhand). Zo stierf Rachel en zij begroeven haar langs de weg naar Efrath (Bethlehem). Jakob zette een stenen monument op haar graf, dat daar tot op heden staat. Israël zette de reis voort en sloeg zijn kamp op bij de Toren van Eder.” [Genesis 35: 16-21]
Aldus richtte Jakob een monument op over haar eenzame graf zodat verbannen Joden het zouden herkennen en daar konden bidden om troost door hun lange lijdensweg in gevangenschap. Oude geschriften beschrijven het graf als 12 opeengestapelde stenen die de 12 stammen van Israël symboliseert met bovenop een grote steen die Jakob symboliseerde.
Sinds de tijd van haar begrafenis is het Graf van Rachel altijd een speciale plaats voor gebed geweest. Tot op de dag van vandaag bezoeken mannen en vrouwen Rachels Tombe en laten vrij hun tranen vloeien en smeken aan ‘Moeder Rachel’ om namens hen te bemiddelen bij God voor de gezondheid van een geliefde of voor de Goddelijke Interventie voor mensen in nood. Rachel, de vrouw die kinderloos was, maar uiteindelijk de moeder werd van het Joodse volk, is uitgegroeid tot een symbool van hoop voor kinderloze vrouwen – door de kracht van het gebed.
Ook voor de Christenen is Rachel’s Tombe een bekend pelgrimsoord. Christen vrouwen en moeders die hun kind hebben verloren door overlijden of ziekte en zelfs vrouwen die een abortus achter de rug hebben, bezoeken het graf om er te bidden en te smeken om verhoord en getroost te worden. Elke maand worden honderden verzoeken verstuurd aan het Comité voor Rachel’s Tombe (The Committee For Rachel’s Tomb) door Joden en Christenen uit de hele wereld, met het verzoek de gebeden te zeggen namens de zieken, de kinderen en degenen die behoefte hebben aan een speciale zegen.
Voor de ‘De geschiedenis van het monument van Rachel’s Tombe’ in beelden klikken op Lees de rest van dit bericht
