Maandelijks archief: februari 2009
‘Waltz with Bashir’ wint Cesar voor beste buitenlandse film
Ari Folman ontvangt César
Tijdens de 34ste uitreiking van de Césars door de Académie des Arts et Techniques du Cinema, de Franse versie van de Oscars in Hollywood, viel de Israëlische film Waltz with Bashir (Valse avec Bashir) van Ari Folman andermaal in de prijzen. Als Beste Buitenlandse Film (Meilleur Film Etranger) versloeg deze animatiefilm over de Libanonoorlog in 1982 ondermeer Le Silence de Lorna van onze gebroeders Jean-Pierre en Luc Dardenne.
Hiermee komt Waltz with Bashir in het rijtje van vorige bekende Césarwinnaars zoals Million Dollar Baby (2006) en Mystic River (2004) van Clint Eastwood, Das Leben der Anderen (2008) van Florian Henckel von Donnersmarck, La Vita è bella (1999) van Roberto Benigni, Bowling for Columbine (2003) van Michael Moore, Mulholland Drive (2002) van David Lynch en The Piano (1994) van Jane Campion.
Zie ook: ‘Waltz with Bashir’ valt naast de prijzen in Hollywood
Stillshot uit Waltz with Bashir
Korte synopsis: Ari, een Israëlische regisseur, heeft midden in de nacht een afspraak in een bar met een vriend die wordt gekweld door terugkerende nachtmerries waarin hij stelselmatig wordt achtervolgd door een meute van 26 honden. 26, precies het aantal honden dat hij heeft moeten doden tijdens de Libanese oorlog in het begin van de jaren ’80!
De volgende dag komt voor het eerst een herinnering uit die periode bij Ari naar boven. Een stilzwijgend, kwellend beeld: hijzelf, als jonge soldaat, baadt zich samen met twee kameraden in de buurt van Beiroet. Hij ervaart dan de vitale behoefte om de waarheid te ontdekken over die fractie geschiedenis en van zichzelf. Om daarin te slagen besluit hij om over de hele wereld enkele van zijn vroegere wapenbroeders te gaan interviewen. Hoe dieper Ari in zijn geheugen graaft, hoe meer vergeten beelden naar boven komen.
Onsterfelijk: Charly Chaplin in The Great Dictator (1940)
Een barbier (Charlie Chaplin) raakt tijdens de eerste wereldoorlog gewond na een vliegtuigcrash en belandt in een ziekenhuis waar hij jaren verblijft vanwege geheugenverlies. Eenmaal teruggekeerd naar de stad, heropent hij zijn oude barbiershop, maar merkt al gauw dat zijn wijk in een getto veranderd is. Intussen regeert Adenoid Hynkel (Charlie Chaplin), dictator van Tomania, met ijzeren hand en wil de joden uitroeien. Hynkel wordt bijgestaan door Garbitsch, zijn rechterhand en tevens minister van Propaganda die achter de schermen de touwtjes stevig in handen heeft.
Het joodse getto wordt telkens opgeschrikt door de felle en agressieve toespraken van Hynkel en eens te meer wordt hun wijk belegerd door de vijandige troepen. Maar Hynkel heeft nog meer katten te geselen. Zijn aartsrivaal Napaloni, dictator van Bacteria, wil net als hij een buurland binnenvallen. Dit zint Hynkel niet en hij nodigt Napaloni uit om deze kwestie onder vier ogen te bespreken. De gebeurtenissen escaleren wanneer Hynkel per vergissing wordt aanzien als de joodse barbier en gearresteerd wordt. De barbier op zijn beurt krijgt tot zijn eigen grote verbazing de rol van dictator toebedeeld…
Toen Chaplin bekendmaakte dat hij in een satirische aanklacht tegen het opkomende nazisme, Hitler en diens houding tegenover het Joodse volk op de korrel wou nemen, stootte hij aanvankelijk op enig verzet. Van Hollywood tot Engeland adviseerde men hem om van deze plannen af te zien. Wanneer president Roosevelt zelf het licht op groen zette, was elke vorm van tegenwind uit de weg geruimd. Chaplin financierde trouwens de hele film zelf. Hij wou hiermee een politiek statement maken. En dat was niet de eerste keer dat hij stelling nam. Enkele jaren voordien stelde hij al de wankele economische toestand aan de kaak in Modern Times.
Het toeval wil dat Chaplin en Hitler geboren zijn in dezelfde week van hetzelfde jaar. Hitler op 20 april 1889 en Chaplin vier dagen eerder op 16 april 1889! Beiden hadden een heel uiteenlopende levenswandel. Om Hitler te imiteren, bestudeerde Chaplin ettelijke newsreels met toespraken van de dictator. Ook de theatrale aanpak en de mimiek worden in The Great Dictator extra in de verf gezet. Op een briljante manier vertolkt Chaplin de rol van Hynkel. Tijdens de hevige toespraken brabbelt Chaplin een onverstaanbaar Duits taaltje en gesticuleert hij er op los. De gelijkenissen tussen hem en Hitler zijn echt wel treffend. Daarnaast neemt hij de rol van de joodse barbier op zich en dat personage zorgt dan eerder voor de visuele humor, de slapstick zoals we die al eerder zagen in zijn vorige films.
Acteur Jack Oakie vormt met zijn uitstekende vertolking van Napaloni (karikatuur van Mussolini) het perfecte tegengewicht voor Hynkel waarbij de aandacht gelijkmatig tussen de personages verschuift. De film bevat vele memorabele scènes waaronder de scheerscène op de tonen van Brahms Hungarian Rhapsody No. 5, Hynkels dansje met de plastieken wereldbol en de onderlinge psychologische strijd met Napaloni waarin beide dictators zichzelf verheerlijken door telkens de hoogste plaats in de hiërarchie op te eisen.
Bijzonderheden:
- Dit was de laatste film van Chaplin waarin hij zijn ‘tramp’-snorretje draagt.
- In Spanje was de film verboden. Pas nadat dictator Generaal Franco stierf in 1975 mocht de film in de zalen voor het eerst worden vertoond. In West-Duitsland viel de première van de film op 26 augustus 1958 en Japan volgde nog later op 16 oktober 1960.
- De eindspeech – nadat de kapper voor Hynkel wordt aangezien – is nog altijd indrukwekkend. Charly Chaplin werd bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog gevraagd deze speech nogmaals op BBC-radio te houden, om het volk moed in te spreken. Hieronder volgt een deel van de tekst die Charly Chaplin als de barbier uitspreekt op het einde van The Great Dictator en die zijn visie weergeeft op de gebeurtenissen in 1939:
“The way of life can be free and beautiful, but we have lost the way. Greed has poisoned men’s souls – has barricaded the world with hate – had goose-stepped us into misery and bloodshed. We have developed speed, but we have shut ourselves in. Machinery that gives abundance has left us in want. Our knowledge has made us cynical; our cleverness, hard and unkind. We think too much and feel too little. More than machinery we need humanity. More than cleverness, we need kindness and gentleness. Without these qualities, life will be violent and all will be lost. Soldiers! Don’t give yourself to these brutes – who despise you – enslave you – who regiment your lives – tell you what to do – what to think and what to feel! Who treat you like cattle and use you as cannon fodder. Don’t give yourselves to these unnatural men – machine men with machine minds and machine hearts! You are not machines! Don’t hate! Only the unloved hate – the unloved and the unnatural!“
- In de documentaire wordt ook de vraag beantwoord of Adolf Hitler deze film van Charly Chaplin heeft gezien. Ja, tenminste twee keer zelfs. Vooral de scène met Napaloni (karikatuur van Mussolini) moet hij zeer gesmaakt hebben.
- Veel later na het einde de oorlog bekende Charly Chaplin dat, als hij had geweten welke gruwelijke feiten zich hadden afgespeeld in de concentratiekampen (in 1940 was dat nog niet bekend), hij nooit deze film zou gemaakt hebben.
Paulette Goddard en Charlie Chaplin als de Joodse barbier
- De rol van het Joodse vriendinnetje van de barbier (Chaplin) wordt gespeeld door Paulette Goddard (geboren als Pauline Marion Levy, 1910-1990), die Charly Chaplin in 1932 had leren kennen en haar een rol opleverde in die andere Chaplin klassieker ‘Modern Times’. In 1936 was het stel in het geheim gehuwd. Het koppel ging echter in 1940 alweer uit elkaar. Chaplin was vier keer gehuwd en had uit die huwelijken elf kinderen. Verschillende van zijn kinderen kozen later ook voor een filmcarriere waarvan wellicht Geraldine Chaplin de bekendste is.
- Op 27 maart 1931 werd Charly Chaplin gedecoreerd door de Franse regering voor zijn bijzonder werk als filmmaker en hij werd in 1952 benoemd in de rang van Officier in het Legion d’Honneur.
- Na het einde van de Tweede Wereldoorlog brak de Koude Oorlog uit en begon in de Verenigde Staten onder leiding van Joe McCarthy een ware heksenjacht op vermeende communisten die zich ook in de Hollywood filmindustrie zouden bevinden. Charly Chaplin werd ervan beschuldigd de Russen te hebben geholpen tegen de invallende nazi’s tijdens WOII. De Amerikaanse regering stelde zijn moraal en politieke inzichten in vraag en verdacht hem ervan banden te hebben met de communisten. Om deze reden blammeerde de HUAC Charly Chaplin in 1947. De HUAC besliste dat Chaplin niet moest getuigen voor de onderzoekscommissie. Wanneer Chaplin en zijn familie in 1952 naar Engeland reizen om er de première bij te wonen van zijn nieuwste film ‘Limelight’ (1952), wordt hem bij zijn terugkeer de toegang tot de Verenigde Staten ontzegt. In werkelijkheid had de Amerikaanse regering nagenoeg geen enkel bewijs dat hij een gevaar zou betekenen voor de nationale veiligheid. Chaplin en zijn (vierde) vrouw (Oona Chaplin-O’Neil, 1926-1991) besloten om in Zwitserland te wonen voor de rest van hun leven.
- De film ‘Limelight’ (1952) zal pas twintig jaar later de Amerikaanse censuur doorstaan en in 1972 voor het eerst in de VS in Los Angeles worden vertoond, waarop deze film prompt een Oscar binnensleepte voor de beste originele muziek. In datzelfde jaar wordt Chaplin volledig gerehabiliteerd in de VS en ging hij persoonlijk voor het eerst sinds het einde van WOII naar de Verenigde Staten om er een ere-Oscar voor zijn ganse filmoeuvre te ontvangen. Hij wilde echter niet meer in de VS blijven en keerde terug naar Zwitserland waar hij op 88-jarige leeftijd op Kerstdag 25 december 1977 overleed.
Lezing: Shirin Ebadi over revolutie, repressie en religie in Iran
Shirin Ebadi komt naar Brussel voor de eerste MO*lezing. De Nobelprijswinnares spreekt over mensenrechten in de Islamitische Republiek en de vooruitzichten voor de toekomst. Farah Karimi en Karim Lahidji reageren op de lezing van Shirin Ebadi.
Maandag 2 maart. 19 uur. Kaaitheater, Brussel.
OVER SHIRIN EBADI
Shirin Ebadi kreeg in 2003 de Nobelprijs voor de Vrede. Het Nobelprijscomité wilde daarmee haar inzet voor democratie en mensenrechten –en meer bepaald voor de rechten van kinderen en vrouwen– waarderen. Shirin Ebadi is afkomstig uit het noordwesten van Iran en stamt uit een familie van academici en praktiserende moslims. Ze studeerde in 1968 af aan de faculteit rechten van de Universiteit van Teheran en ging meteen daarna aan de slag als rechter –een van de eerste vrouwelijke rechters in Iran. Na de Islamitische revolutie van 1979 werden alle vrouwelijke rechters uit hun functie gezet. Pas in 1992 kreeg ze toestemming om als advocaat opnieuw aan de slag te gaan. Ze ging ook opnieuw lesgeven aan de universiteit. Ze zette ook verschillende mensenrechtenorganisaties op, waaronder het Defenders of Human Rights Centre (DHRC), dat de voorbije weken meermaals lastig gevallen werd door de Iraanse politie.
Zie ook Committee for the Defence of the Iranian Peoples Right (CODIR)
OVER FARAH KARIMI
Farah Karimi is geboren in Iran, waar ze in de jaren zeventig betrokken was bij het verzet tegen de sjah. Toen de Revolutie een radicaal conservatieve draai nam, is ze gevlucht naar Europa. In Nederland was ze lid van de Tweede Kamer van 1998 tot 2006. Sinds 2007 is ze directeur van de Nederlandse ontwikkelingsorganisatie Oxfam Novib.
OVER KARIM LAHIDJI
Karim Lahidji is ondervoorzitter van de Internationale Federatie van Liga’s voor Mensenrechten (FIDH) en voorzitter van de Iraanse Liga voor Mensenrechten (LDDHI). Hij is advocaat en woont in Parijs.
PRAKTISCHE INFO
Wanneer? Maandag 2 maart 2009 om 19 uur
Waar? Kaaitheater, Sainctelettesquare 20, 1000 Brussel. Wegbeschrijving: www.kaaitheater.be
Inkom? € 10, gelieve op voorhand te reserveren, de tickets worden aan de kassa betaald.
Taal? De lezing van Shirin Ebadi is in het Farsi en wordt vertaald naar het Engels en het Frans.
RESERVEREN
Reserveren kan via www.MO.be/molezing of 02 536 19 77 of jan.buelinckx@MO.be. Opgelet: er zijn nog 100 plaatsen, dus snel zijn is de boodschap.
Filosoof en humanist Jaap Kruithof heden overleden
Jaap Kruithof (1929 - 2009)
Update: Intussen heeft het Humanistisch Verbond op haar website een rouwregister geopend: Rouwregister voor Prof. Dr. Em. Jaap Kruithof. Lees hier de Persmededeling van het HVV door Rik Pinxten, voorzitter van het HVV (Humanistische Vrijzinnige Vereniging) en het Laudatio Jaap Kruithof door Ronald Commers van 21 juni 2007.
Woensdag 25 februari 2009 is de bekende filosoof Jaap Kruithof (79) overleden. Kruithof zal voor altijd bekend staan om zijn filosofische strijd tegen extreemrechts, racisme en discriminatie, meer in het bijzonder tegen het Vlaams Blok (vanaf 2004: Vlaams Belang). In 2005 zat hij in de jury die aan Blokwatch.be van Marc Spruyt de Prijs voor de Democratie 2005 toekende. Die befaamde prijs was eerder (1992) al te beurt gevallen aan Maurice De Wilde (1923 – 1998), alias ‘de pitbull van de Vlaamse Televisie‘ en in 1995 aan Régine Beer.
Jaap Kruithof was actief betrokken bij de oprichting van het Humanistisch Verbond. Voor zijn jarenlange ijver voor de verspreiding van progressieve, vrijzinnige humanistische waarden ontving hij dan ook in 2007 de Prijs Vrijzinnig Humanisme. Die tweejaarlijkse prijs van de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging (HVV) Gent ging eerder naar, onder anderen, Hein Picard, Lucienne Herman-Michielsens, Régine Beer (in 1993), Leo Apostel en Hubert Dethier. Kruithof werd bekroond wegens zijn ‘moed en hoge graad van engagement’. ‘De generatie van leraren en professoren die Kruithof heeft gevormd,’ zegt het juryrapport, ‘betekent een reële en vermoedelijk onomkeerbare inbreuk op de oude Vlaamse zelfgenoegzaamheid, door kerk en haard gekoesterd gedurende eeuwen.’ Bovenal stond Jaap Kruithof bekend om zijn vlijmscherpe analyses en stellingen. Taboes waren hem vreemd. En religie moest het vaak ontgelden. Niet God, maar wel de mens was zijn vertrekpunt. Of zoals Jaap Kruithof het ooit zelf verwoordde: “Slechts de mens heeft een intrinsieke waarde”.
Tijdens de ‘studentenrevolte’ aan het eind van de jaren zestig stond hij als een van de weinige proffen aan de kant van de studenten die inspraak eisten. Rik Pinxten, voorzitter HVV: “Op negentwintigjarige leeftijd werd hij hoogleraar filosofie benoemd aan de toenmalige Rijksuniversiteit Gent. Generaties lang heeft hij duizenden studenten wijsbegeerte de basisbeginselen van een kritische filosofie bijgebracht. Zijn hart lag bij die studenten. En hij engageerde zich voor hen. Samen met wijlen Jos Van Ussel brak hij een ‘strijd’-lans voor een geëmancipeerde seksualiteit en vrijere seksuele beleving bij de jongeren, die toen gebukt gingen onder een bekrompen en verdrongen seksualiteit. Hij kende zijn studenten en had oog voor hun behoeften en noden. Toen in mei 68 de studenten zich roerden in gans de wereld en ook de Gentse studenten zich lieten horen, was hij een van de weinige professoren die resoluut de kant van de studenten koos en mee opkwam voor hun democratische eisen binnen de toenmalige autocratische universitaire structuren.“
In de jaren zeventig en tachtig gold Kruithof als een van de belangrijkste linkse opiniemakers in Vlaanderen, zonder gebonden te zijn aan een partij of strekking. Hij was er ook vroeg bij om het belang van de ecologische evolutie te onderkennen. Hij kantte zich tegen het antropocentrisme, de idee dat de mens de norm vormt voor alle beoordelingen, en gaf daarmee steun aan de milieu- en dierenrechtenbeweging.
Enkele bekende citaten van Kruithof:
“Leidt verrechtsing tot fascisme? We moeten ons hoeden voor mechanistische redeneringen, snelle extrapolaties vanuit het verleden (de jaren dertig) en onvoorzichtige veralgemeningen. Toch ben ik van oordeel dat, als onze samenleving de bocht neemt naar het wilde kapitalisme, als daardoor de zwaksten in de sloot belanden en als op dat ogenblik een stevig links tegengewicht ontbreekt, fascistische sprookjes een reële kans maken van werkelijkheid te worden.” (over ‘De Vlaamse Connectie’ op de VPRO radio op 19 november 1992)
En over het onderscheid tussen links en rechts nationalisme:
“Jaap Kruithof: Het verschil tussen beide typologieën van nationalisme is dat een rechts nationalisme vertrekt van de idee dat een volk een superioriteitsrelatie t.o.v. de andere volkeren heeft. Dat is duidelijk rechts want het schept een ongelijkheid tussen de naties. Als voorbeeld moet u er maar eens de literatuur van het Vlaams Blok op naslaan. Een links nationalisme vertrekt van de idee dat alle volkeren en naties gelijk zijn. Er is geen enkele vorm van superioriteitsgevoel aanwezig. Persoonlijk kies ik voor het links nationalisme. Ieder volk dat naar een eigen natie streeft en geen enkele vorm van superioriteitsgevoel koestert, eist terecht een onafhankelijke staat.” (Nummer 32, december 1997)
Omtrent de omstreden houding van Jaap Kruithof over het Arabisch-Israëlisch conflict lees op Verzet Blogspot: Wijlen Jaap Kruithof: ‘Hamas is goed, Joden zijn slecht…’
Stripverhaal ‘Oorlogswonden’ over het verzet, KZ Dora en Fort Breendonk
Donderdag 16 oktober 2008 werd op het stadhuis van Antwerpen in aanwezigheid van de schepen voor onderwijs, Robert Voorhamme en de voorzitter van het Vredescentrum, Gilbert Verstraelen een nieuw stripverhaal over de Antwerpse oorlogsgeschiedenis voorgesteld aan pers en publiek.
In opdracht van het Vredescentrum van de Provincie en de Stad Antwerpen werkten Marc Verhaegen, stripauteur, en Jan Kragt, scenarist, het voorbije jaar aan de strip “Oorlogswonden”.
Dit stripverhaal snijdt verschillende thema’s aan uit de Antwerpse oorloggeschiedenis: het verzet, het bombardement op Mortsel, de V-bommen op Antwerpen en het concentratiekamp Dora. Het biedt tevens een blik op het dagelijks leven tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De hoofdrolspelers in het verhaal zijn 2 tieners, Lisa en Mathias (17-18 jaar). Het avontuur start in het Fort van Merksem, waar zij via een vermolmd luik in de kelders van het Fort terecht komen en een kistje ontdekken met brieven van gevangenen in Breendonk. Hier start hun zoektocht naar verhalen en overlevenden van WO II die via verschillende gemeenten in de provincie Antwerpen leidt naar Dora, een Duits concentratiekamp waar onder meer Belgische politieke gevangenen terecht kwamen om er onder dwang en in mensonwaardige omstandigheden V-bommen te vervaardigen.
De ontwikkeling van het stripverhaal kadert in de inspanningen die het Vredescentrum levert om de herinnering aan de wereldoorlogen levend te houden en tegelijkertijd de link te leggen naar het heden. Om jongeren op een laagdrempelige manier de geschiedenis binnen te loodsen vormt een stripverhaal een ideaal medium, mits gepaste begeleiding. Ook voor de leerkracht is het werken met stripverhalen een dankbare manier om jongeren warm te maken voor een bepaald thema. Iedere leerkracht kan er zo ver in gaan als hij of zij wil. De strip kan als dusdanig gebruikt worden in alle richtingen van het secundair onderwijs.
Dit spannende stripverhaal biedt een schat aan historische informatie. De auteur heeft zich – bij het schrijven van de verhaallijn – zeer goed gedocumenteerd. Vooral voor jongeren van 13 tot 17 jaar is het een leerrijke en spannende publicatie. De strip wordt door het Vredescentrum aan de scholen en gemeenten van de Provincie Antwerpen aangeboden tegen kostprijs. (2,50 €) Bij grote bestellingen (vanaf 50 exemplaren) bedraagt de stukprijs 2,20€. Verzendingskosten zijn niet inbegrepen. Voor meer info: Vredescentrum vzw
Over het Vredescentrum vzw: Het Vredescentrum van de Provincie en de Stad Antwerpen vzw kan geen rechtstreekse invloed uitoefenen op de wereldvrede, maar het wil wel een bescheiden bijdrage leveren aan een cultuur van vrede en verdraagzaamheid binnen de eigen province en stad. We plaatsen vrede daarbij in een breed perspectief door enerzijds het verleden en het heden met elkaar te verzoenen en anderzijds ook oog te hebben voor de diversiteit in onze hedendaagse samenleving.
Enerzijds is het Vredescentrum een ontmoetingscentrum. Concreet betekent dit dat het functioneert als informatiepunt voor andere vredesinitiatieven. In dit kader biedt het Vredescentrum een forum voor studiedagen, tentoonstellingen, debatten en andere bijeenkomsten van vredesorganisaties en -initiatieven. Ook met vragen over ‘vrede’ kunnen mensen bij ons terecht. Anderzijds wil het Vredescentrum zelf actief een vredesboodschap uitdragen. De middelen worden vooral ingezet om projecten te verwezenlijken die een inzicht verschaffen in het verleden en een houding van vrede aanmoedigen of belonen.
Beide covers (boven en onder) worden gebruikt bij het uitbrengen van de strip over de V-bommen. Het Vredescentrum heeft geopteerd voor de titel “Oorlogswonden“. Deze albums zullen niet in de reguliere boekhandel te verkrijgen zijn. Daarom hebben wij een alternatieve cover ontworpen met als titel “V-bommen op Antwerpen“. Dit album is wel in de handel te verkrijgen en dan vooral in Antwerpen en omstreken. Een uitvoerig verslag van de succesvolle presentatie van de strip donderdag in de trouwzaal van het Antwerpse Stadhuis volgt later op de Senne en Sanne site. Vanaf maart 2009 is het stripboek ‘V-bommen op Antwerpen’ ook bestelbaar voor stripwinkels en boekhandels in Nederland bij Bv Van Ditmar
Nederlands mensenrechtenactivist in Iran veroordeeld tot 30 jaar cel
De Maastrichtse mensenrechtenactivist Abdullah al-Mansouri is in Iran veroordeeld tot 30 jaar gevangenisstraf. De Nederlandse ambassadeur in Teheran heeft zondag na herhaald aandringen een mondelinge bevestiging gekregen van dit vonnis van de Iraanse autoriteiten. De Nederlandse minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken zei in een reactie dat ons land zich blijft inzetten voor hulp en bijstand aan al-Mansouri.
Eerder deze week maakte de zoon van al-Mansouri, die telefonisch contact had gehad met zijn vader, bekend dat die veroordeeld was tot dertig jaar. Eerder was door familie melding gemaakt van de doodstraf, maar dat bleek niet te kloppen. Tot dusver lieten de Iraanse autoriteiten zich niet uit over het vonnis. Al-Mansouri week in 1988 uit naar ons land en heeft zowel de Iraanse als de Nederlandse nationaliteit. Iran erkent echter niet diens Nederlanderschap en gaf de Nederlandse ambassade geen toestemming om toe te zien op een eerlijk proces. De mensenrechtenactivist werd in mei 2006 tijdens een rondreis in Syrië opgepakt en na enkele dagen uitgeleverd aan Iran, waar hij beschuldigd werd van terrorisme. De Nederlandse regering heeft zich sinds de gevangenneming ingezet voor al-Mansouri en zal dat blijven doen, aldus Verhagen.
„Er bestaan nog de nodige vragen over het verloop van het proces tegen al-Mansouri en de wijze waarop men tot deze veroordeling gekomen is”, zegt Verhagen. „Of sprake is van een eerlijk proces kan Nederland niet beoordelen nu ons land geen normale consulaire bijstand heeft kunnen verlenen.” Wel heeft Al Mansouri regelmatig contact met familie kunnen hebben. Tegenover de Nederlandse ambassadeur werd aangegeven dat al-Mansouri tegen het vonnis in beroep zou kunnen gaan. Nederland is verheugd dat al-Mansouri niet de doodstraf is opgelegd, nadat hierover herhaaldelijk berichten zijn geweest. Minister Verhagen heeft zich krachtig tegen de doodstraf uitgesproken bij diverse ontmoetingen met Iraanse autoriteiten.
Bron: De Telegraaf van 22 februari 2009
Joden revolteren tegen het bestaansrecht van Israël: Neturei Karta
De Judaskus: “Knijp ik die Jood hier dood of wacht ik tot de camera’s weg zijn?” Zo moet de Iraanse president Ahmadinejad gedacht hebben, toen hij werd gekust door rabbijn Moshe Ayre Friedman van Neturei Karta op de Holocaustconferentie voor negationisten in Teheran, 11 december 2006.”
Tot aan de holocaust door de nazi’s, stond het overgrote deel van de Orthodoxe Joden erg afkerig tegenover de Zionistische droom om een nationale thuis op te bouwen voor de Joden in het land van Israël. Algemeen genomen was de oppositie tegenover het Zionisme kleiner dan die tegen de Zionisten zelf, waarvan de meeste Zionistische activisten geseculariseerde Joden waren die de traditionele autoriteit van de Rabbijnen verwierpen ten gunste van ‘vreemde’ ideologieën zoals socialisme en nationalisme.
Het Zionisme hield een ernstige bedreiging in zich ten aanzien van de traditionele religieuze machtsstructuur. Het onderwerp werd meer dringend aangevoeld in Palestina zelf, waar de oude ‘Yishoev’ (nederzetting) onproductief leefden van giften afkomstig van Joden uit de diaspora, daar waar de Zionistische kolonisten de Joden opriepen om in zichzelf te voorzien en zich in te zetten voor economische productieve arbeid op het land.
Als een theologische verrechtvaardiging voor hun houding, citeerden zij verscheidene Rabbinale tradities die een overhaasting van de Verlossing verboden. Wellicht de meest onverzoenlijke en extreme van de orthodoxe anti-Zionistische groepen is de Neturei Karta beweging, een kleine maar luidruchtige organisatie die in 1935 brak met Agoeda Israël omdat zij op een volledige afscheiding van de Zionistische joodse gemeenschap in Jeruzalem aandrongen.
Neturei Karta is ontstaan uit de rangen van de jeugdbeweging van de oude Agoeda Israël. Zij zijn gegroeid uit Hongaarse en Litouwse joden zich zich in het begin van de negentiende eeuw in het oude stadsdeel van Jeruzalem vestigden. De naam Neturei Karta, in het Aramees ‘bewakers van de stad‘, werd voor het eerst gebruikt in 1938, en verwijst naar een citaat uit de Talmoed dat enkel religieuze geleerden of ‘Wijzen’, geen soldaten, de échte bewakers van de stad zijn.
De kleine fractie van orthodoxe Zionisten waren na de oorlog de belangrijkste vertegenwoordigers van de Joodse religieuze gemeenschappen, toen op 29 november 1947 de Verenigde Naties een resolutie aannamen die de verdeling van Palestina in een Joodse en een Palestijnse staat goed stemde. De Eda Charediss had nochtans de Algemene Vergadering gevraagd om die resolutie af te wijzen. Deze ommezwaai van Agoedass Israël zette kwaad bloed bij Neturei Karta dat haar anti-zionistische standpunten nog aanscherpte en zich verder isoleerde. Haar belangrijkste leider was rabbijn Amram Blau (1894-1972).
Meer berucht werd zijn tweede vrouw Ruth Ben-David, later gewijzigd in Ruth Blau (1920-2000). Ruth Blau werd geboren als Madeleine Feraille in een Franse katholieke familie in Calais. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was ze actief in de Franse Résistance waar ze onder meer Joden hielp onderduiken. In 1951 trad zij toe tot het Jodendom. Ze nam deel aan talrijke anti-zionistische activiteiten totdat zij in 1965 rabbijn met Amram Blau huwde. Ruth Blau schreef in 1978 “Les gardiens de la Cité, histoire d’une guerre sainte” (‘De bewakers van de stad. Geschiedenis van een Heilige Oorlog’.)
Begin jaren zestig haalde zij het internationale nieuws toen ze om religieuze redenen het jongetje Yossele Schuchmacher wegkaapte bij zijn ouders om het onder te brengen bij de Satmar gemeenschap in New York. Deze affaire kreeg de allures van een staatszaak. Ze kreeg het aan de stok met de Mossad, de Israëlische geheime dienst, maar vermits het jongetje intussen reeds de Amerikaanse nationaliteit had verkregen, kon het niet worden uitgewezen. Uiteindelijk wordt het jongetje toch nog uitgewisseld voor de Litouwse spion Dr. Robert Soblen (1900- 1962) van Joodse origine, die in Israël spioneerde in opdracht van de VS(!). Dr. Soblen, die aan een vergevorderde leukemie leed, zal zich later in de Britse hoofdstad Londen van het leven benemen door een overdosis slaapmiddelen in te nemen.
Het overgrote deel van de leden van Neturei Karta koos ervoor om simpelweg de staat Israël te negeren, maar dat werd hen fel bemoeilijkt. Sommigen onder hen ondernamen actieve stappen om Israël te laten veroordelen en haar eventueel te laten ontmantelen, “tot aan de komst van de Messias”. Hun woordvoerders voeren een uitgesproken propagandaoorlog tegen de rechtsgeldigheid van de Joodse staat. Zij gaan zelfs zo ver om op eigen houtje onderhandelingen aan te gaan met de naburige Arabische staten en leiders.
Hun meest bekende vertegenwoordiger in het Heilig Land is rabbijn Moshe Hirsch (geen enkele relatie tot Samson Raphael Hirsch), Neturei Karta’s zelf-uitgeroepen ‘Buitenlands Minister’, auteur van het gebedenboek Siddur Vilna, en die deel uitmaakte van het regeringscabinet van Yasser Arafat (1929-2004) als Minister voor Joodse Zaken. Arafat was tot aan zijn dood president van de Palestijnse Autoriteit en leider van zowel het Front voor de Bevrijding van Palestina (PLO) als van haar voornaamste fractie Al Fatah.
Het standpunt van rabbijn Hirsch en zijn volgelingen is dat een orthodoxe Joodse gemeenschap slechts een minderheid mag zijn in een door de Arabieren gecontroleerde Palestijnse staat. Hun belangrijkste synagoge is de beis midrash ‘Ohel Sarah’ in het centrum van Meah Shearim. Neturei Karta weigert om gebruik te maken van de Israëlische faciliteiten, inbegrepen rechtbanken, identiteitskaarten, scholen, munt en openbare voorzieningen. Ze weigeren elke cent van de Israëlische staat te accepteren, op uitzonderingen na.
Het leven van de leden van Neturei Karta in Israël wordt erg bemoeilijkt en vele activisten weken uit naar veiliger oorden. Zo bijvoorbeeld rabbijn Moishe Beer Beck in Monsey (New York), die heel wat anti-zionistische verhandelingen schreef , alsook rabbijn Avrohom Grohman uit Londen (G-B), verlieten noodgedwongen Israël. Belangrijke woordvoerders zijn ook rabbijn I. Domb in Londen, de nestor van Neturei Karta en auteur van o.a. “The Transformation: the case of the Neturei Karta” en rabbijn Arie Leeb Cohen uit Manchester, auteur van “Zionism and the Zionist Conflict. An Orthodox Jewish Approach“.
Op dit ogenblik telt de Neturei Karta-beweging maar weinig leden. Hun aantal wordt ruwweg geschat tussen 1.000 en 5.000. Maar ze zijn bijzonder actief en erg mondig en met hun uitspraken en activiteiten halen zij voortdurend de krantenkoppen en nieuwsbulletins. Andere orthodoxe stromingen die tegen het Zionisme strijden op gelijkaardige religieuze gronden worden dikwijls geassocieerd met Neturei Karta en vele van hun volgelingen sympathiseren ermee.
De belangrijkste en meest zichtbare is de chassidische Satmar- sekte die geleid wordt door de Teitelbaum dynastie. De gesloten en de voor het publiek haast onbekende ultra-orthodoxe en antizionistische Joodse gemeenschap Satmar vormt de grootste Chassidische beweging in de Verenigde Staten met wel 100.000 volgelingen. Er bestaan ook gemeenschappen in Buenos Aires, Antwerpen, Londen, Wenen, Bnei Brak en Jeruzalem. In Antwerpen zouden (al naar gelang de bronnen) ongeveer 50 Satmar gezinnen wonen, wat hun aantal op 200 tot 300 volgelingen zou brengen. Satmar is bij de Antwerpse Joden niet bepaald geliefd en zetelt bijvoorbeeld ook niet in het Forum der Joodse Organisaties. Maar daarover later meer.
Rapport van Amnesty International over Gazaconflict nefast en eenzijdig
“Amnesty International ontzegt Israël recht op zelfverdediging”
De Joods-Amerikaanse Anti-Defamation League is verontwaardigd uitgevaren tegen Amnesty International omdat het Israël het recht ontzegt zich te verdedigen. De mensenrechtenorganisatie drong aan op een wereldwijde boycot van wapenverkoop aan Israël. “In de oproep tot een wapenembargo tegen Israël doet Amnesty International niets minder dan het recht op zelfverdediging van Israël ontkennen terwijl dat een internationaal erkend recht is van elke soevereine natie,” zei ADL-directeur Abraham H. Foxman in een verklaring.
Amnesty verzocht om het embargo in een maandag vrijgegeven rapport. Daarin stelt Amnesty dat meer dan 20 landen wapens en munitie aan Israël verkopen. Het gebruik van die wapens tijdens het offensief in Gaza heeft wellicht aan de basis gelegen van oorlogsmisdaden en ernstige overtredingen van het internationaal recht, aldus de organisatie.
Malcolm Smart van Amnesty International:
“As the major supplier of weapons to Israel, the USA has a particular obligation to stop any supply that contributes to gross violations of the laws of war and of human rights,the Obama Administration should immediately suspend US military aid to Israel. We urge the UN Security Council to impose an immediate and comprehensive arms embargo on Israel, Hamas and other Palestinian armed groups until effective mechanisms are found to ensure that munitions and other military equipment are not used to commit serious violations of international law. In addition all states should suspend all transfers of military equipment, assistance and munitions to Israel, Hamas and other Palestinian armed groups until there is no longer a substantial risk of human rights violations. There must be no return to business as usual, with the predictably devastating consequences for civilians in Gaza and Israel.”
Abraham Foxman, ADL-directeur
“Inderdaad, met dit verderfelijke en vooringenomen rapport is Amnesty International de onderzoekspoot voor en een voorstander van de extremistische beweging die Israël wil boycotten en voor desinvesteringen en sancties is”, aldus de Joods-Amerikaanse organisatie. “De manier waarop Amnesty’s’ bewijs’ wordt gepresenteerd en de toon van het verslag wijzen duidelijk op een agenda die Israël wil belasteren.”
Foxman voegt er aan toe: “In het verslag is geen enkele vermelding te vinden van het inzetten door Hamas van burgers als schild, noch van de tactiek om bevolkingscentra, moskeeën, ziekenhuizen, scholen, en VN-faciliteiten te gebruiken voor militaire operaties.” Bron Cidi.nl
Brabosh: Net alsof een wapenembargo tegen Israël het Arabisch-Israëlisch conflict zou oplossen. De kritiek van Amnesty is bijzonder eenzijdig en kort van visie. De oproep tot een embargo staat volledig los van het feit dat de andere arabische landen verder hun proxies zoals bijvoorbeeld Hezbollah, Al Fatah e.a. bewapenen en de vernietiging van de Joodse staat in het vizier zouden krijgen. Met Iran op kop dat met de ontwikkeling van een atoomwapenarsenaal reeds in een vergevorderd stadium is.
Slechts twee arabische moslimlanden hebben tot nog toe de soevereiniteit van Israël erkent en voeren min of meer ‘normale’ diplomatieke betrekkingen met elkaar: Egypte (1978) en Jordanië (1994). Met het overgrote deel van de overige landen in het Midden-Oosten, verkeert Israël al sinds 1948 in permanente staat van oorlog.
Met een wapenembargo gericht tegen Israël en enkel en alleen (!) tegen de terroristische organisaties in Gaza (!), zal geen enkel ander arabisch land zich nog haasten om een vredesverdrag met Israël na te streven, integendeel! Waarom zouden ze dat ook nog doen of willen doen, als de landen die thans Israël wapens verkopen het land in de toekomst droog zouden leggen en de met Israël oorlogvoerende arabische landen, de Joodse staat als een de facto kreupel vogeltje op een presenteerblad aangeboden zouden krijgen, moèsten zij inderdaad de adviezen van Amnesty International opvolgen?
Het is iedereen duidelijk wie tevreden mag zijn met dergelijk rapport: Hamas, Hezbollah, Islamitische Jihad, Al Qaeda, Taliban, de Arabische Broederschap en de landen van de Arabische Liga. Met dit rapport volgt Amnesty International compromisloos de weg van de meeste andere linkse organisaties, zgn. ‘vredesbewegingen’, die compromisloos al jaren oproepen tot een wapenembargo tegen Israël, publiek acties voeren voor een economische boycot van Israël en onlangs nog te Brussel hand in hand betoogden met moslimorganisaties die openlijk oproepen tot de vernietiging van de Joodse staat en en passant de fysieke vernietiging van het Joodse volk, waar ze zich ook maar mogen bevinden. De golf van antisemitisme die over Europa en de rest van de wereld raasde, werd door hen nauwelijks opgemerkt en het verband met het Gazaconflict en de antisemitische hetze in de moslimlanden nonchalant als niet bestaande en van geen betekenis weggewuifd.
