Dagelijks archief: 26 februari 2009
Lezing: Shirin Ebadi over revolutie, repressie en religie in Iran
Shirin Ebadi komt naar Brussel voor de eerste MO*lezing. De Nobelprijswinnares spreekt over mensenrechten in de Islamitische Republiek en de vooruitzichten voor de toekomst. Farah Karimi en Karim Lahidji reageren op de lezing van Shirin Ebadi.
Maandag 2 maart. 19 uur. Kaaitheater, Brussel.
OVER SHIRIN EBADI
Shirin Ebadi kreeg in 2003 de Nobelprijs voor de Vrede. Het Nobelprijscomité wilde daarmee haar inzet voor democratie en mensenrechten –en meer bepaald voor de rechten van kinderen en vrouwen– waarderen. Shirin Ebadi is afkomstig uit het noordwesten van Iran en stamt uit een familie van academici en praktiserende moslims. Ze studeerde in 1968 af aan de faculteit rechten van de Universiteit van Teheran en ging meteen daarna aan de slag als rechter –een van de eerste vrouwelijke rechters in Iran. Na de Islamitische revolutie van 1979 werden alle vrouwelijke rechters uit hun functie gezet. Pas in 1992 kreeg ze toestemming om als advocaat opnieuw aan de slag te gaan. Ze ging ook opnieuw lesgeven aan de universiteit. Ze zette ook verschillende mensenrechtenorganisaties op, waaronder het Defenders of Human Rights Centre (DHRC), dat de voorbije weken meermaals lastig gevallen werd door de Iraanse politie.
Zie ook Committee for the Defence of the Iranian Peoples Right (CODIR)
OVER FARAH KARIMI
Farah Karimi is geboren in Iran, waar ze in de jaren zeventig betrokken was bij het verzet tegen de sjah. Toen de Revolutie een radicaal conservatieve draai nam, is ze gevlucht naar Europa. In Nederland was ze lid van de Tweede Kamer van 1998 tot 2006. Sinds 2007 is ze directeur van de Nederlandse ontwikkelingsorganisatie Oxfam Novib.
OVER KARIM LAHIDJI
Karim Lahidji is ondervoorzitter van de Internationale Federatie van Liga’s voor Mensenrechten (FIDH) en voorzitter van de Iraanse Liga voor Mensenrechten (LDDHI). Hij is advocaat en woont in Parijs.
PRAKTISCHE INFO
Wanneer? Maandag 2 maart 2009 om 19 uur
Waar? Kaaitheater, Sainctelettesquare 20, 1000 Brussel. Wegbeschrijving: www.kaaitheater.be
Inkom? € 10, gelieve op voorhand te reserveren, de tickets worden aan de kassa betaald.
Taal? De lezing van Shirin Ebadi is in het Farsi en wordt vertaald naar het Engels en het Frans.
RESERVEREN
Reserveren kan via www.MO.be/molezing of 02 536 19 77 of jan.buelinckx@MO.be. Opgelet: er zijn nog 100 plaatsen, dus snel zijn is de boodschap.
Filosoof en humanist Jaap Kruithof heden overleden

Jaap Kruithof (1929 - 2009)
Update: Intussen heeft het Humanistisch Verbond op haar website een rouwregister geopend: Rouwregister voor Prof. Dr. Em. Jaap Kruithof. Lees hier de Persmededeling van het HVV door Rik Pinxten, voorzitter van het HVV (Humanistische Vrijzinnige Vereniging) en het Laudatio Jaap Kruithof door Ronald Commers van 21 juni 2007.
Woensdag 25 februari 2009 is de bekende filosoof Jaap Kruithof (79) overleden. Kruithof zal voor altijd bekend staan om zijn filosofische strijd tegen extreemrechts, racisme en discriminatie, meer in het bijzonder tegen het Vlaams Blok (vanaf 2004: Vlaams Belang). In 2005 zat hij in de jury die aan Blokwatch.be van Marc Spruyt de Prijs voor de Democratie 2005 toekende. Die befaamde prijs was eerder (1992) al te beurt gevallen aan Maurice De Wilde (1923 – 1998), alias ‘de pitbull van de Vlaamse Televisie‘ en in 1995 aan Régine Beer.

Jaap Kruithof was actief betrokken bij de oprichting van het Humanistisch Verbond. Voor zijn jarenlange ijver voor de verspreiding van progressieve, vrijzinnige humanistische waarden ontving hij dan ook in 2007 de Prijs Vrijzinnig Humanisme. Die tweejaarlijkse prijs van de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging (HVV) Gent ging eerder naar, onder anderen, Hein Picard, Lucienne Herman-Michielsens, Régine Beer (in 1993), Leo Apostel en Hubert Dethier. Kruithof werd bekroond wegens zijn ‘moed en hoge graad van engagement’. ‘De generatie van leraren en professoren die Kruithof heeft gevormd,’ zegt het juryrapport, ‘betekent een reële en vermoedelijk onomkeerbare inbreuk op de oude Vlaamse zelfgenoegzaamheid, door kerk en haard gekoesterd gedurende eeuwen.’ Bovenal stond Jaap Kruithof bekend om zijn vlijmscherpe analyses en stellingen. Taboes waren hem vreemd. En religie moest het vaak ontgelden. Niet God, maar wel de mens was zijn vertrekpunt. Of zoals Jaap Kruithof het ooit zelf verwoordde: “Slechts de mens heeft een intrinsieke waarde”.
Tijdens de ‘studentenrevolte’ aan het eind van de jaren zestig stond hij als een van de weinige proffen aan de kant van de studenten die inspraak eisten. Rik Pinxten, voorzitter HVV: “Op negentwintigjarige leeftijd werd hij hoogleraar filosofie benoemd aan de toenmalige Rijksuniversiteit Gent. Generaties lang heeft hij duizenden studenten wijsbegeerte de basisbeginselen van een kritische filosofie bijgebracht. Zijn hart lag bij die studenten. En hij engageerde zich voor hen. Samen met wijlen Jos Van Ussel brak hij een ‘strijd’-lans voor een geëmancipeerde seksualiteit en vrijere seksuele beleving bij de jongeren, die toen gebukt gingen onder een bekrompen en verdrongen seksualiteit. Hij kende zijn studenten en had oog voor hun behoeften en noden. Toen in mei 68 de studenten zich roerden in gans de wereld en ook de Gentse studenten zich lieten horen, was hij een van de weinige professoren die resoluut de kant van de studenten koos en mee opkwam voor hun democratische eisen binnen de toenmalige autocratische universitaire structuren.“
In de jaren zeventig en tachtig gold Kruithof als een van de belangrijkste linkse opiniemakers in Vlaanderen, zonder gebonden te zijn aan een partij of strekking. Hij was er ook vroeg bij om het belang van de ecologische evolutie te onderkennen. Hij kantte zich tegen het antropocentrisme, de idee dat de mens de norm vormt voor alle beoordelingen, en gaf daarmee steun aan de milieu- en dierenrechtenbeweging.
Enkele bekende citaten van Kruithof:

“Leidt verrechtsing tot fascisme? We moeten ons hoeden voor mechanistische redeneringen, snelle extrapolaties vanuit het verleden (de jaren dertig) en onvoorzichtige veralgemeningen. Toch ben ik van oordeel dat, als onze samenleving de bocht neemt naar het wilde kapitalisme, als daardoor de zwaksten in de sloot belanden en als op dat ogenblik een stevig links tegengewicht ontbreekt, fascistische sprookjes een reële kans maken van werkelijkheid te worden.” (over ‘De Vlaamse Connectie’ op de VPRO radio op 19 november 1992)
En over het onderscheid tussen links en rechts nationalisme:
“Jaap Kruithof: Het verschil tussen beide typologieën van nationalisme is dat een rechts nationalisme vertrekt van de idee dat een volk een superioriteitsrelatie t.o.v. de andere volkeren heeft. Dat is duidelijk rechts want het schept een ongelijkheid tussen de naties. Als voorbeeld moet u er maar eens de literatuur van het Vlaams Blok op naslaan. Een links nationalisme vertrekt van de idee dat alle volkeren en naties gelijk zijn. Er is geen enkele vorm van superioriteitsgevoel aanwezig. Persoonlijk kies ik voor het links nationalisme. Ieder volk dat naar een eigen natie streeft en geen enkele vorm van superioriteitsgevoel koestert, eist terecht een onafhankelijke staat.” (Nummer 32, december 1997)
Omtrent de omstreden houding van Jaap Kruithof over het Arabisch-Israëlisch conflict lees op Verzet Blogspot: Wijlen Jaap Kruithof: ‘Hamas is goed, Joden zijn slecht…’
Stripverhaal ‘Oorlogswonden’ over het verzet, KZ Dora en Fort Breendonk

Donderdag 16 oktober 2008 werd op het stadhuis van Antwerpen in aanwezigheid van de schepen voor onderwijs, Robert Voorhamme en de voorzitter van het Vredescentrum, Gilbert Verstraelen een nieuw stripverhaal over de Antwerpse oorlogsgeschiedenis voorgesteld aan pers en publiek.
In opdracht van het Vredescentrum van de Provincie en de Stad Antwerpen werkten Marc Verhaegen, stripauteur, en Jan Kragt, scenarist, het voorbije jaar aan de strip “Oorlogswonden”.
Dit stripverhaal snijdt verschillende thema’s aan uit de Antwerpse oorloggeschiedenis: het verzet, het bombardement op Mortsel, de V-bommen op Antwerpen en het concentratiekamp Dora. Het biedt tevens een blik op het dagelijks leven tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De hoofdrolspelers in het verhaal zijn 2 tieners, Lisa en Mathias (17-18 jaar). Het avontuur start in het Fort van Merksem, waar zij via een vermolmd luik in de kelders van het Fort terecht komen en een kistje ontdekken met brieven van gevangenen in Breendonk. Hier start hun zoektocht naar verhalen en overlevenden van WO II die via verschillende gemeenten in de provincie Antwerpen leidt naar Dora, een Duits concentratiekamp waar onder meer Belgische politieke gevangenen terecht kwamen om er onder dwang en in mensonwaardige omstandigheden V-bommen te vervaardigen.

De ontwikkeling van het stripverhaal kadert in de inspanningen die het Vredescentrum levert om de herinnering aan de wereldoorlogen levend te houden en tegelijkertijd de link te leggen naar het heden. Om jongeren op een laagdrempelige manier de geschiedenis binnen te loodsen vormt een stripverhaal een ideaal medium, mits gepaste begeleiding. Ook voor de leerkracht is het werken met stripverhalen een dankbare manier om jongeren warm te maken voor een bepaald thema. Iedere leerkracht kan er zo ver in gaan als hij of zij wil. De strip kan als dusdanig gebruikt worden in alle richtingen van het secundair onderwijs.

Dit spannende stripverhaal biedt een schat aan historische informatie. De auteur heeft zich – bij het schrijven van de verhaallijn – zeer goed gedocumenteerd. Vooral voor jongeren van 13 tot 17 jaar is het een leerrijke en spannende publicatie. De strip wordt door het Vredescentrum aan de scholen en gemeenten van de Provincie Antwerpen aangeboden tegen kostprijs. (2,50 €) Bij grote bestellingen (vanaf 50 exemplaren) bedraagt de stukprijs 2,20€. Verzendingskosten zijn niet inbegrepen. Voor meer info: Vredescentrum vzw
Over het Vredescentrum vzw: Het Vredescentrum van de Provincie en de Stad Antwerpen vzw kan geen rechtstreekse invloed uitoefenen op de wereldvrede, maar het wil wel een bescheiden bijdrage leveren aan een cultuur van vrede en verdraagzaamheid binnen de eigen province en stad. We plaatsen vrede daarbij in een breed perspectief door enerzijds het verleden en het heden met elkaar te verzoenen en anderzijds ook oog te hebben voor de diversiteit in onze hedendaagse samenleving.

Enerzijds is het Vredescentrum een ontmoetingscentrum. Concreet betekent dit dat het functioneert als informatiepunt voor andere vredesinitiatieven. In dit kader biedt het Vredescentrum een forum voor studiedagen, tentoonstellingen, debatten en andere bijeenkomsten van vredesorganisaties en -initiatieven. Ook met vragen over ‘vrede’ kunnen mensen bij ons terecht. Anderzijds wil het Vredescentrum zelf actief een vredesboodschap uitdragen. De middelen worden vooral ingezet om projecten te verwezenlijken die een inzicht verschaffen in het verleden en een houding van vrede aanmoedigen of belonen.
Beide covers (boven en onder) worden gebruikt bij het uitbrengen van de strip over de V-bommen. Het Vredescentrum heeft geopteerd voor de titel “Oorlogswonden“. Deze albums zullen niet in de reguliere boekhandel te verkrijgen zijn. Daarom hebben wij een alternatieve cover ontworpen met als titel “V-bommen op Antwerpen“. Dit album is wel in de handel te verkrijgen en dan vooral in Antwerpen en omstreken. Een uitvoerig verslag van de succesvolle presentatie van de strip donderdag in de trouwzaal van het Antwerpse Stadhuis volgt later op de Senne en Sanne site. Vanaf maart 2009 is het stripboek ‘V-bommen op Antwerpen’ ook bestelbaar voor stripwinkels en boekhandels in Nederland bij Bv Van Ditmar




















