Dagelijks archief: 3 februari 2009
Religieuze partijen drukken belangrijke stempel op het openbare leven in Israël
Ondanks hun geringe grootte hebben de kleine religieuze partijen in Israël een flinke vinger in de pap van de Israëlische politiek. Deelname aan diverse coalities zorgde in de Israëlische geschiedenis al voor veel conservatieve wetten in het land.
De aandacht van het Israëlische publiek verplaatst zich dezer dagen van de oorlog tegen Hamas naar de verkiezingen van 10 februari. De huidige opiniepeilingen voorspellen dat Benjamin Netanyahu’s Likud de grootste partij wordt. Met dat gegeven in het achterhoofd wordt er al druk gespeculeerd over een coalitie tussen de Likud, de Kadima-partij van Tzipi Livni en de Arbeiderspartij van Ehud Barak. Het is echter ook best mogelijk dat de vier religieuze partijen mee gaan doen in de coalitie. En dat betekent meer invloed van de joodse religie in Israël. Bron: Nederlands Dagblad
De religieuze partijen hebben de jaren door altijd een belangrijke stempel gedrukt op het openbare leven in Israël. Joods-orthodoxe Knessetleden hebben wetgeving doorgevoerd op velerlei gebied. Politicoloog Asher Arian geeft in zijn boek over de Israëlische politiek een aantal voorbeelden.
Zo werd in 1951 de sabbat de officiële rustdag. De Israëlische vliegtuigmaatschappij El Al vliegt sinds 1982 niet meer op sabbat en in Jeruzalem rijden de bussen niet op de rustdag. In 1986 werd het verboden gedurende Pesach ongezuurd brood tentoon te stellen. Alle instellingen die geld ontvangen van de staat – scholen en ziekenhuizen bijvoorbeeld – dienen zich aan de kasjroet (joodse spijswetten) te houden.
- Rabbijn Ovadia Yoseph, Shas-partij
De religieuzen hebben hun eigen door de staat gesubsidieerd onderwijssysteem en jongens krijgen ontheffing van militaire dienst – hoewel sommige jongens toch het leger ingaan.
Maar niet in alles krijgen de religieuzen hun zin. Pogingen een antizendingswetgeving door te drijven, een wet die het christenen en messiasbelijdende Joden onmogelijk moet maken het evangelie te verkondigen aan mensen met een andere godsdienst, zijn mislukt. Wel zijn de religieuzen erin geslaagd een clausule te laten opnemen in de Wet op Terugkeer, die discrimineert tegen messiasbelijdende joden. Deze bepaalt dat als een jood overgaat tot een andere godsdienst (lees: Jezus als Messias belijdt) hij of zij niet kan emigreren naar Israël. Het is voor de Religieuzen nog niet genoeg. Zo heeft Shas voorzitter Eli Yishai afgelopen week tegenover Ynet gezegd dat een van zijn belangrijkste doelen is wetgeving door te voeren die de homoparade in Jeruzalem verbiedt.
Veel orthodoxe Knessetleden kunnen niet beslissen naar eigen goeddunken. Achter de partijen Shas en het Verenigd Thora Judaïsme staan raden van rabbijnen die hun instructies geven. Toen Tzipi Livni (minister van Buitenlandse Zaken en leider van Kadima) in oktober een coalitie wilde vormen met Shas, voelde de geestelijke vader van Shas, rabbijn Ovadia Yoseph, daar niet voor. Hij was het die uiteindelijk bepaalde dat de coalitie niet doorging, Livni geen premier werd en er dus vervroegde verkiezingen moesten worden uitgeschreven.
De orthodoxe partijen vormen slechts een minderheid. Bij de verkiezingen van 2003 wonnen ze 22 van de 120 zetels, in 2006 21. Toch is hun invloed in de politiek verhoudingsgewijs groot geweest. Religieuze partijen kunnen met zowel rechtse als linkse partijen coalities vormen in ruil voor de inwilliging van een aantal wensen. De religieuze invloed is voor veel Joden vanzelfsprekend. Onder de bevolking heerst ook vrijwel de consensus dat Israël een joodse staat moet zijn. Maar over de vraag wat dat in de praktijk precies inhoudt bestaan verschillende meningen. Volgens opiniepeilingen vindt ongeveer de helft van de bevolking dat het openbare leven in overeenstemming moet worden gebracht met de religieuze traditie. De andere helft vindt van niet. Toch hebben politici die religie en staat helemaal willen scheiden nooit veel aanhang gehad.
- Ultra-Orthodoxe Joden tegen Homoparade in Israël 26 juni 2008
De invloed van de joodse religie in de Israëlische samenleving is makkelijk te zien. Joodse wijken in Jeruzalem zien er op zaterdag beduidend anders uit dan op andere dagen. Er rijden amper auto’s op straat. De buurten van de charedim (‘godvrezenden’) zijn zelfs helemaal afgesloten voor het verkeer. Kinderen spelen op straat, vrouwen duwen de kinderwagen voor zich uit en mannen stappen met de gebedenboeken onder de arm naar de synagogen.
In Jeruzalem en enkele andere steden plaatsen autoriteiten op vrijdagmiddag tegen zonsondergang – als de sabbat begint – hekken op de weg in de religieuze wijken om te voorkomen dat automobilisten daar binnenrijden. Ze halen deze pas zaterdagavond na zonsondergang – als de nieuwe week begint – weer weg. Aan het einde van de dag is Israël echter geen theocratie, maar een parlementaire democratie. Wetten worden bepaald door de volksvertegenwoordiging, die een afspiegeling vormt van het hele scala van de samenleving. Toch blijft de joodse religie erg belangrijk. Zelfs een Jood die atheïst is, blijft een Jood. Iets dergelijks zien we ook bij de Palestijnen. Een Palestijn in Jeruzalem vertelde eens: ,,Ik ben katholiek, maar ik geloof niet in God.’’
Pro-Palestijnse manifestaties evolueren snel naar puur antisemitisme
Antisemitisme in manifestaties wordt gemeenzaam aangekondigd als ‘pro-Palestijns’ of ‘tegen de oorlog’. Echter, steeds meer blijkt dat in de praktijk deze betogingen uitdraaien op zuiver antisemitisme, eerder dan dat de manifestanten zich zouden bekommeren om het lot van de Palestijnen. Oproepen tot oorlog tegen Israëli ‘s of tegen Zionisten evolueren snel naar oproepen tot oorlog tegen alle Joden in de wereld. Hieronder een voorbeeld van een als pro-Palestijnse aangekondigde manifestatie in San Francisco van 9 januari 2009 ‘Jews are terro[r]ist !’ (Joden zijn terroristen):
Homoparade in Jeruzalem en Het verzwegen leven van Marokkaanse homo’s
Homoparade in Jeruzalem 21 juni 2007
De fysieke afstand tussen Marokko en Europa is in vogelvlucht nauwelijks meer dan tweeduizend kilometer. De mentale afstand lijkt schier niet te overbruggen. Voor homo’s toch: in Brussel zijn ze met hun liefste welkom in de trouwzaal van het stadhuis en kunnen ze een kind adopteren. In Casablanca moeten ze ‘onder-onder leven’, zoals ze dat in het Arabisch zeggen: in het geniep. Hun liefde zit geprangd tussen hchouma (schande) en haram (zonde), om van de potentiële strafrechtelijke vervolging nog maar te zwijgen. Er wordt met de islam geschermd, met schijnbaar onwrikbare tradities en de noodzaak om zich minstens formeel te conformeren aan de groep.
In Israël gaat het er een stuk vrolijker aan toe. Op 21 juni 2007 marcheerden 2.500 homo’s en activisten doorheen King Davidstraat tijdens de jaarlijkse weerkerende vrolijke ‘Gay Pride Parade‘. Onder hen ook tientallen Israëlische homoseksuele Arabieren en Christenen. Ultra-orthodoxe joden hielden een luidruchtige demonstratie tegen de Gay Pride, maar het kwam niet tot een confrontatie. Het Israëlische hooggerechtshof verwierp de dag voordien de eis van rechtse groepen die de Gay Pride wilden verbieden. Het jaarlijkse evenement zorgt in Israël voor zeldzame eendracht tussen vertegenwoordigers van de drie grote monotheïstische godsdiensten.
Homobeweging in Israël
Homoparade Jeruzalem 26 juni 2008
Een voorbeeld van democratische besluitvorming in Israël zijn de Gay Parades. Op 21 juni 2007 marcheerden 2.500 homo’s en activisten doorheen King Davidstraat tijdens de jaarlijkse weerkerende vrolijke ‘Gay Pride Parade‘. Onder hen ook tientallen Israëlische homoseksuele Arabieren en Christenen. Ultra-orthodoxe joden hielden een luidruchtige demonstratie tegen de Gay Pride, maar het kwam niet tot een confrontatie. Het Israëlische hooggerechtshof verwierp de dag voordien de eis van rechtse groepen die de Gay Pride wilden verbieden. Het jaarlijkse evenement zorgt in Israël voor zeldzame eendracht tussen vertegenwoordigers van de drie grote monotheïstische godsdiensten.
Bepaalde groepen joden, christenen en moslims zijn fel tegen de betoging in Jeruzalem gekant. Ultra-orthodoxe Joden richtten voor meer dan 100.00 dollar schade aan tijdens hun demonstraties tegen de Homoparade. Protesters vernielden straatverlichting, verkeerslichten, wegsignalen en staken vuilcontainers in brand. Eén protester viel enkele deelnemers aan en sloeg en schopte als een wildeman om zich heen. Afgelopen jaar vond de Gay Pirde Parade plaats op 26 juni 2008 en was het merkelijk rustiger. Ultra-Othodoxe Joden legden andermaal klacht neer om de Homoparade te verbieden maar het Hooggerechtshof in Jeruzalem verwierp die klacht, net zoals voorgaande jaren. bron
Dit jaar wordt de Homoparade gehouden in Tel Aviv, dat dit jaar haar 100 jarig bestaan viert (zie: Eeuwfeest Tel Aviv 1909 – 2009) Op 12 juni 2009 in Tel Aviv: Gay Pride Parade 2009
Homohuwelijk in Marokko
Afbeelding rechts: Meknes, 14 mei 2007. De Marokkaanse stad Meknes had kortgeleden een primeur: een homoseksueel koppel trad symbolisch in het huwelijk. Dat meldde de krant As-Sabah. Homoseksualiteit is in Marokko strafbaar, het homo-huwelijk is onmogelijk en het land kent daardoor ook geen problemen met ambtenaren die weigeren een huwelijk tussen twee personen van hetzelfde geslacht te voltrekken. De symbolische huwelijksvoltrekking vond plaats bij een religieuze viering ter ere van Sidi Ali Bin Hamdoush, een lokale islamitische heilige. Tijdens de ceremonie werden de rituelen van een traditionele Marokkaanse bruiloft gevolgd. Ondanks religieuze en politieke druk, is homoseksualiteit steeds openlijker aanwezig in de Marokkaanse samenleving. bron
“Mijn waarde als man, mijn waarde als Arabier, mijn waarde als moslim, ze zat tussen mijn benen. En mijn zussen, die hadden de eer van de familie tussen de hunne. De viriliteit voor de enen, de eer voor de anderen. Elk van ons heeft een precieze taak te volbrengen, een grens om te respecteren, een verplichting om na te komen, een last om levenslang te torsen, als een schuld, als een deugd, als een privilege, als een slavernij, als een opdracht van zowel schaamte als trots.” (Abdelhak Serhane, Messaouda, 1983)
Catherine Vuylsteke ging verschillende keren naar Marokko, trok door Europa en tekende er verhalen op van gespleten homolevens. Verhalen van onder-onderwerelden, drijvend op nog nauwelijks vol te houden leugens, wanhoop en cynisme. Arabische vrouwenemancipatie, islam en de hoofddoek, het zijn thema’s die al veel inkt deden vloeien. Maar op Marokkaanse homo’s en hun allochtone lotgenoten rust er een taboe. Vuylsteke schetst een onthullend portret van een ondergrondse wereld die zich uitstrekt van Marokko tot Brussel.
Een stukje uit ‘Onder mannen’
Bron: Onder mannen. Het verzwegen leven van Marokkaanse homo’s (Catherine Vuylsteke)
Homo's in het Marokkaanse leger
“Het beeld in zijn hoofd is dat van een Egyptische film op de televisie, zijn moeder en oudere zusje zitten naast hem op de bank. Ze geven commentaar op de acteurs. Moet je die zien, wat een ogen. En die mond, mams, ik hoop dat ik met zo’n man in het huwelijksbootje stap. Zijn zusje had opgewonden de hand van haar moeder gepakt. Ze hadden gelachen, als bakvissen, als bondgenoten, samen schuldig. Van wat zich luttele centimeters verder op de sofa afspeelde, hadden ze geen flauw idee. Ze werden dermate door hun eigen hormonen in beslag genomen dat ze niet merkten hoe de jongen naast hen verkrampte.
Saâda herinnert zich de gloed die zich door zijn lichaam bewoog en de verwarrende mengeling van verrukking en paniek die zich van hem meester maakte bij het zien van een badkamerscène met een zich neuriënd scherende protagonist in ontbloot bovenlijf. Hij vergaapte zich aan de sensuele lijnen van diens deltaspieren, nu gespannen en dan weer soepel, haal na haal, onder een olijfkleurige, glanzende huid. Terwijl het mesje op en neer ging, voelde Saâda zich onwel worden, onderhevig aan een chemisch proces dat hij nooit eerder had ervaren.
Ik heb hen gevraagd om van zender te veranderen, argumenterend dat we naar dergelijk lichtzinnig amusement toch niet hoefden te kijken.” Zowel zijn moeder als zijn zusje had geprotesteerd, ze vonden dat hij flauw deed en maanden hem aan in zijn kamer te gaan studeren. Maar de beelden waren onweerstaanbaar, de jongeman was niet in staat op te staan en de salon te verlaten. Hij voelde het bloed in zijn slapen bonzen en herinnert zich tot op heden hoe fervent hij die avond de Heer heeft aangeroepen. Het heeft niet geholpen, integendeel. Nauwelijks een week later, alleen thuis en voor de tv, ziet Saâda op Arte een documentaire over het maken van homo-erotische films.
Hij kan zijn ogen niet geloven: datgene waarop hij in de duisterste krochten van zijn hart dacht een monopolie te hebben, voltrok zich ook in de werkelijkheid, schaamteloos, schier eindeloos en bovendien onder het oog van een geen enkele fysieke gewaarwording schuwende camera. Eerst had Saâda vol afschuw de tv willen uitzetten, maar het warme gevoel in zijn lenden en het gezang van zijn hart hadden dat niet toegestaan. Vervolgens had de jongen de deur op slot gedaan en had hij de opeenvolging van beelden zo goed en zo kwaad als de recorder in zijn hoofd dat toeliet, in zijn geheugen gebrand.”
‘Veilig’ vrijen in Iran[..]
In Iran is homosexualiteit een zware overtreding en wordt er gelijkgesteld met spionage, gewapende overval, moord, handel in drugs enz. Op homoseksualiteit staat dan ook de doodstraf. Afbeelding hierboven: de executie op 19 juli 2005 van Mahmoud Asgari (16 jaar) en Ayaz Marhoni (18 jaar) door publieke ophanging op het Edalatplein in Mashhad (in het noordoosten van Iran). Bron
