Het Vlaams Belang/Blok is haar zoveelste racistische campagne begonnen, deze keer in de vorm die haar het beste past: de varkenskop. In de meeste brievenbussen van het land worden thans gele spaarvarkentjes (afbeelding hierboven) gebust met het opschrift ‘Vlaams geld in Vlaamse handen!‘. Hoe die Vlaming er dan wel uitzien weten we ook sinds Filip Dewinter zijn boek Baas in Eigen Land publiceerde: blank, kind van blanke Vlaamse voorouders, katholiek, conservatief, antidemocratisch, kleinburgerlijk, racistisch en onverdraagzaam. Het economisch programma van het Vlaams Belang laat zich kort samenvatten in ‘de Bazen Rijker en de Arbeiders Armer‘: kortom, terug naar de tijd van Door Arm Vlaanderen van August De Winne, anno 1900.
... de kleurloze armoede van de arbeiders en het goed bedoelde maar totaal achterhaalde paternalisme van de Kerk..
August De Winne: “Het Vlaanderen waar ik door trok, zag er heel anders uit. Een heel volk, mannen, vrouwen en kinderen, onderworpen aan een afstompend, bijna altijd ongezond en verschrikkelijk langdurend werk in de weverijen, spinnerijen, luciferfabrieken, touwslagerijen en steenbakkerijen. De huisindustrie met haar noodlottige gevolgen. De werkloosheid, de afschuwelijke werkloosheid die de bevolking uithongert.
Duizenden en duizenden boeren die van het mooie, rijke, dichterlijke Vlaanderen losrukken om op de wegen van Frankrijk een homp brood te gaan zoeken. Arbeiders die nauwelijks vier uur per dag kunnen slapen. Lonen van tien frank per week voor meer dan zeventig uur labeur. Een verschrikkelijke kindersterfte in de fabriekssteden. Overal rijke huizen van pastoors en fabrikanten, prachtige kloosters, mooie kastelen, grote parken, talrijke magniefieke kerken tegenover kleine, armoedige, vuile arbeidershuisjes…”
Het Vlaams Belang haalt veel proteststemmen binnen omdat het zich profileert als ‘de partij van de gewone Vlamingen, van de kleine man, van de zwaksten in onze samenleving: de werklozen, de minimumtrekkers, de senioren met een klein pensioentje’. Maar na het Economisch Congres van de partij in november 2005 schreef de financiële krant De Tijd: “Het kan niet worden ontkend dat de partij de werkmens minder lekkers te bieden heeft dan de bazen. De partij biedt de bedrijven alles waar ze van dromen: lastenverlagingen, een ontvette overheid en minder machtige vakbonden.” Norbert Van Overloop in zijn boek ‘Wiens Belang‘ neemt het protest van de Vlaams Belang-kiezer ernstig. Het gaat ervan uit dat een groot deel van de aanhang van het Belang te winnen is voor een eerlijke, solidaire en sociale maatschappij. Maar het beschrijft ook de sociale puinhoop waarin een Vlaams Belang-regering Vlaanderen zou herscheppen.
De mythe van de miljardenstromen vanuit Vlaanderen naar Wallonië is niet stuk te krijgen. De solidariteit opgeven heeft ook een kostenplaatje. Geld in eigen zak, zou Jan Modaal in Vlaanderen extra centen opleveren. Onzin natuurlijk. De realiteit is dat de enige die ècht rijker zouden van worden bij een gebeurlijke splitsing van het land, zijn diegenen die ook nu al het gros van de Vlaamse centen beheren. Maar de leugen houdt stand, zeker in tijden van crisis.
Geef toe: “Wie kan in dit land nog beweren dat de Vlamingen worden onderdrukt? De ‘Vlaamse strijd’ is al lang geen strijd meer voor Vlaamse ontvoogding, maar een egoïstische strijd om de zogenaamde miljardenstroom naar Wallonië te stoppen. Eigen geld eerst! Zo kwam Bart De Wever op het VRT-journaal van 4 september 2009 alweer doodleuk en zonder tegenspraak beweren dat elk Vlaams gezin jaarlijks DUIZENDEN euro cadeau doet aan Wallonië. De groteske redenering achter dat cijfer buiten beschouwing gelaten, wordt over de kosten om dit land te splitsen natuurlijk zedig gezwegen (ook al zou het mij niet verwonderen dat een of andere Leuvense prof in zijn zolderkamer de rekening al lang heeft gemaakt).” Bron: Resolutietheorie.
Of om het met de woorden van Yellowman te zeggen: “Het fundamentele verschil tussen het Vlaams Blok/Vlaams Belang en andere partijen is dat het Vlaams Belang mensen wil uitstoten uit onze samenleving, de maatschappij wil ‘uitzuiveren’, de bestaande diversiteit wil reduceren tot het ‘eigen volk’. Dat programma probeert het Vlaams Belang met alle middelen te verwezenlijken. Met democratische middelen als het kan, maar meestal aangevuld met intimidatie en geweldpleging. Het valt niet uit te sluiten dat daarbij uiteindelijk openlijke terreur en staatsgeweld zouden kunnen gebruikt worden.”
Piet de Moor in zijn Hommage aan het Gat:
De Vlaams Belang-leiders trekken zich niets aan van fundamentele beschavingsnormen die door alle andere geciviliseerde partijen en alle andere geciviliseerde politici wordt gedeeld. Precies omdat het VB die conscensus niet behartigt, kan die partij nooit een partij zijn als de andere. Dat het VB uit die normloosheid zoveel electorale winst kan putten, bewijst dat de morele en ethische verloedering van Vlaanderen een alarmerend peil heeft bereikt en dat lapmiddelen niet volstaan om het tijd te keren.
Het VB kan zich inderdaad de platste leugens permitteren. Dat komt, om Hannah Arendt te parafraseren, omdat de lichtgelovige massa niet overtuigd wordt door de feiten, maar omdat die massa zich liever laat verleiden door de illusie van een leven dat in een geruisloze wereld geleefd kan worden: aan de einder wenkt de fata morgana van een benepen en bekrompen huisgeluk waarin alleen maar witte mensen in hun beloken huizen aan het zappen zijn.
Aangetrokken door die nestwarmte die deze cocon biedt, verdragen de VB-sympathisanten alle leugens die het VB verspreidt. Die lichtgelovige VB-aanhangers ervaren die leugens immers als legitieme hulpmiddelen in de strijd tegen de dreigingen en gevaren die in hun wereld met de centrale fictie verbonden zijn. Op die manier ontstaan de nieuwe stenen tafelen waarin de verboden van de nieuwe immorele wanorde gebeiteld zijn. Een van die verboden luidt: “Zeg nooit de waarheid als je daar geen belang bij hebt.”
In zijn onnavolgbare, pakkende, soms geestige stijl richt Richard Dawkins zijn scherpzinnige pijlen op het geloof in een bovennatuurlijke god. Dawkins bekritiseert het godsidee in al zijn vormen, van de door seks geobsedeerde tiran van het Oude Testament tot de heel wat minzamere (maar nog altijd onlogische) ‘Grote Klokkenmaker’ van sommige verlichtingsdenkers. Hij laat geen spaan heel van de belangrijkste argumenten voor religie (het bieden van troost, het funderen van ethiek, etc.) en toont de grote onwaarschijnlijkheid van een opperwezen aan. Hij laat zien hoe religie oorlog voedt, onverdraagzaamheid in de hand werkt en aanzet tot kindermishandeling. De auteur maakt overtuigend duidelijk dat geloof in God niet alleen irrationeel is, maar ook potentieel dodelijk.
