Maandelijks archief: februari 2009
Verkiezingskoorts: het Vlaams Belang haalt zijn varkens weer van stal
Het Vlaams Belang/Blok is haar zoveelste racistische campagne begonnen, deze keer in de vorm die haar het beste past: de varkenskop. In de meeste brievenbussen van het land worden thans gele spaarvarkentjes (afbeelding hierboven) gebust met het opschrift ‘Vlaams geld in Vlaamse handen!‘. Hoe die Vlaming er dan wel uitzien weten we ook sinds Filip Dewinter zijn boek Baas in Eigen Land publiceerde: blank, kind van blanke Vlaamse voorouders, katholiek, conservatief, antidemocratisch, kleinburgerlijk, racistisch en onverdraagzaam. Het economisch programma van het Vlaams Belang laat zich kort samenvatten in ‘de Bazen Rijker en de Arbeiders Armer‘: kortom, terug naar de tijd van Door Arm Vlaanderen van August De Winne, anno 1900.
... de kleurloze armoede van de arbeiders en het goed bedoelde maar totaal achterhaalde paternalisme van de Kerk..
August De Winne: “Het Vlaanderen waar ik door trok, zag er heel anders uit. Een heel volk, mannen, vrouwen en kinderen, onderworpen aan een afstompend, bijna altijd ongezond en verschrikkelijk langdurend werk in de weverijen, spinnerijen, luciferfabrieken, touwslagerijen en steenbakkerijen. De huisindustrie met haar noodlottige gevolgen. De werkloosheid, de afschuwelijke werkloosheid die de bevolking uithongert.
Duizenden en duizenden boeren die van het mooie, rijke, dichterlijke Vlaanderen losrukken om op de wegen van Frankrijk een homp brood te gaan zoeken. Arbeiders die nauwelijks vier uur per dag kunnen slapen. Lonen van tien frank per week voor meer dan zeventig uur labeur. Een verschrikkelijke kindersterfte in de fabriekssteden. Overal rijke huizen van pastoors en fabrikanten, prachtige kloosters, mooie kastelen, grote parken, talrijke magniefieke kerken tegenover kleine, armoedige, vuile arbeidershuisjes…”
Het Vlaams Belang haalt veel proteststemmen binnen omdat het zich profileert als ‘de partij van de gewone Vlamingen, van de kleine man, van de zwaksten in onze samenleving: de werklozen, de minimumtrekkers, de senioren met een klein pensioentje’. Maar na het Economisch Congres van de partij in november 2005 schreef de financiële krant De Tijd: “Het kan niet worden ontkend dat de partij de werkmens minder lekkers te bieden heeft dan de bazen. De partij biedt de bedrijven alles waar ze van dromen: lastenverlagingen, een ontvette overheid en minder machtige vakbonden.” Norbert Van Overloop in zijn boek ‘Wiens Belang‘ neemt het protest van de Vlaams Belang-kiezer ernstig. Het gaat ervan uit dat een groot deel van de aanhang van het Belang te winnen is voor een eerlijke, solidaire en sociale maatschappij. Maar het beschrijft ook de sociale puinhoop waarin een Vlaams Belang-regering Vlaanderen zou herscheppen.
De mythe van de miljardenstromen vanuit Vlaanderen naar Wallonië is niet stuk te krijgen. De solidariteit opgeven heeft ook een kostenplaatje. Geld in eigen zak, zou Jan Modaal in Vlaanderen extra centen opleveren. Onzin natuurlijk. De realiteit is dat de enige die ècht rijker zouden van worden bij een gebeurlijke splitsing van het land, zijn diegenen die ook nu al het gros van de Vlaamse centen beheren. Maar de leugen houdt stand, zeker in tijden van crisis.
Geef toe: “Wie kan in dit land nog beweren dat de Vlamingen worden onderdrukt? De ‘Vlaamse strijd’ is al lang geen strijd meer voor Vlaamse ontvoogding, maar een egoïstische strijd om de zogenaamde miljardenstroom naar Wallonië te stoppen. Eigen geld eerst! Zo kwam Bart De Wever op het VRT-journaal van 4 september 2009 alweer doodleuk en zonder tegenspraak beweren dat elk Vlaams gezin jaarlijks DUIZENDEN euro cadeau doet aan Wallonië. De groteske redenering achter dat cijfer buiten beschouwing gelaten, wordt over de kosten om dit land te splitsen natuurlijk zedig gezwegen (ook al zou het mij niet verwonderen dat een of andere Leuvense prof in zijn zolderkamer de rekening al lang heeft gemaakt).” Bron: Resolutietheorie.
Of om het met de woorden van Yellowman te zeggen: “Het fundamentele verschil tussen het Vlaams Blok/Vlaams Belang en andere partijen is dat het Vlaams Belang mensen wil uitstoten uit onze samenleving, de maatschappij wil ‘uitzuiveren’, de bestaande diversiteit wil reduceren tot het ‘eigen volk’. Dat programma probeert het Vlaams Belang met alle middelen te verwezenlijken. Met democratische middelen als het kan, maar meestal aangevuld met intimidatie en geweldpleging. Het valt niet uit te sluiten dat daarbij uiteindelijk openlijke terreur en staatsgeweld zouden kunnen gebruikt worden.”
Piet de Moor in zijn Hommage aan het Gat:
De Vlaams Belang-leiders trekken zich niets aan van fundamentele beschavingsnormen die door alle andere geciviliseerde partijen en alle andere geciviliseerde politici wordt gedeeld. Precies omdat het VB die conscensus niet behartigt, kan die partij nooit een partij zijn als de andere. Dat het VB uit die normloosheid zoveel electorale winst kan putten, bewijst dat de morele en ethische verloedering van Vlaanderen een alarmerend peil heeft bereikt en dat lapmiddelen niet volstaan om het tijd te keren.
Het VB kan zich inderdaad de platste leugens permitteren. Dat komt, om Hannah Arendt te parafraseren, omdat de lichtgelovige massa niet overtuigd wordt door de feiten, maar omdat die massa zich liever laat verleiden door de illusie van een leven dat in een geruisloze wereld geleefd kan worden: aan de einder wenkt de fata morgana van een benepen en bekrompen huisgeluk waarin alleen maar witte mensen in hun beloken huizen aan het zappen zijn.
Aangetrokken door die nestwarmte die deze cocon biedt, verdragen de VB-sympathisanten alle leugens die het VB verspreidt. Die lichtgelovige VB-aanhangers ervaren die leugens immers als legitieme hulpmiddelen in de strijd tegen de dreigingen en gevaren die in hun wereld met de centrale fictie verbonden zijn. Op die manier ontstaan de nieuwe stenen tafelen waarin de verboden van de nieuwe immorele wanorde gebeiteld zijn. Een van die verboden luidt: “Zeg nooit de waarheid als je daar geen belang bij hebt.”
Richard Dawkins over The God Delusion (God als misvatting)
In zijn onnavolgbare, pakkende, soms geestige stijl richt Richard Dawkins zijn scherpzinnige pijlen op het geloof in een bovennatuurlijke god. Dawkins bekritiseert het godsidee in al zijn vormen, van de door seks geobsedeerde tiran van het Oude Testament tot de heel wat minzamere (maar nog altijd onlogische) ‘Grote Klokkenmaker’ van sommige verlichtingsdenkers. Hij laat geen spaan heel van de belangrijkste argumenten voor religie (het bieden van troost, het funderen van ethiek, etc.) en toont de grote onwaarschijnlijkheid van een opperwezen aan. Hij laat zien hoe religie oorlog voedt, onverdraagzaamheid in de hand werkt en aanzet tot kindermishandeling. De auteur maakt overtuigend duidelijk dat geloof in God niet alleen irrationeel is, maar ook potentieel dodelijk.
Dawkins heeft een even gepassioneerde als rigoureuze weerlegging van religieuze aanspraken geformuleerd, die omarmd zal worden door iedereen die zich stoort aan de inconsistenties en wreedheden waarvan de Bijbel – weliswaar van grote literair-historische waarde volgens Dawkins – doorspekt is; door iedereen die niets moet hebben van de oppervlakkigheid van Intelligent Design; door iedereen die zich kwaad maakt over het fundamentalisme in het Midden-Oosten of in de hedendaagse VS. Dawkins’ boek zal een welkome steun in de rug zijn voor ieder die zich met trots atheïst durft te noemen. En een vurig pleidooi voor het ‘uit de kast komen’ van ieder die zich diep in zijn hart al een atheïst weet. Een ongelooflijk boek over het ultieme onderwerp, dat beslist veel stof doet opwaaien.
Peter van Montfoort: “Dit is een extreem waardevol boek voor iedereen die streeft naar, of droomt van, een betere wereld. Helaas zal het de fundamentalistische, monotheïstische gelovige die het zelfstandig denken heeft afgezworen, niet kunnen overtuigen. Maar die kan door niets meer van buiten benaderd worden. Die wordt nooit meer door de rede bereikt. Wel zal het ongetwijfeld veel rationeel denkende mensen overtuigen, die zich tot heden (nog) niet volledig bewust waren van alle negatieve effecten van religie op individu en samenleving. Het zal ze tot zorg manen en tot waakzaamheid opwekken.” bron
Op zaterdag 8 maart 2008 gaf Richard Dawkins een reeks voordrachten doorheen de Verenigde Staten van Amerika in het kader van de promotie van zijn boek The God Delusion. Deze lezing had plaats in het Wheeler Auditorium aan de campus van de Universiteit van Berkeley en was volkomen uitverkocht. Camerawerk door Josh Timonen en Wayne Marsala. Meer nieuws op de website van Richard Dawkins.
Hieronder de videobeelden in zes opeenvolgende delen, alles samen bijna 60 minuten boeiende uiteenzetting.
‘Ik ben beledigd door deze smerige cartoon over Mohammed!’
'Ik ben beledigd door deze smerige cartoon over Mohammed!'
Nederlanders reageren: NEE, géén creationisme / JA, wél Darwin
Is de vrouw gemaakt uit de rib van een man? Is de aarde 6000 jaar geleden gemaakt en dat in maar zes dagen? Zaten er dinosaurussen op de ark van Noach? “Natuurlijk niet!” zult u misschien denken. Wij zijn bezorgd omdat een groep conservatieve christenen hun verklaring voor de ontwikkeling van het leven, het zogenaamde creationisme, wil verspreiden in Nederland. Dit willen zij doen door rond 12 februari 2009 huis-aan-huis folders te verspreiden. Vandaar dat wij het initiatief genomen hebben tot “NEE creationisme JA Darwin”.
Ons doel is om zoveel mogelijk brievenbusstickers met deze tekst te verspreiden als statement tegen de misleidende boodschap van het creationisme. Op 12 februari 2009 is het precies tweehonderd jaar geleden dat Charles Darwin geboren is. In 1859 publiceerde Darwin ‘On the origin of species’ en kwam hiermee symbool te staan voor de evolutieleer. Zijn theorie is naderhand verbeterd en aangevuld door meerdere wetenschappers. De evolutietheorie gaf voor het eerst in de geschiedenis een plausibel antwoord op de vraag waar de mens vandaan komt. Conservatieve christenen accepteren de evolutieleer nog altijd niet. Zij gaan uit van het creationisme.
.. en op de 7de dag censureerde God de leerboeken...
Creationisme betekent dat dinosaurussen 6000 jaar geleden over de aarde liepen en niet, zoals wetenschappers ons vertellen, miljoenen jaren geleden. Daarnaast is volgens deze christenen de vrouw uit de man ontstaan en heeft hun god de aarde 6000 jaar geleden gemaakt en dat in maar zes dagen. Het aan mensen presenteren van feitelijk onjuiste informatie als “ook” een realistische visie op het leven op aarde is bedrieglijk en in onze ogen misleidend. Wij zijn niet tegen de vrijheid van meningsuiting, noch vinden we dat de creationisten hun brochures niet mogen verspreiden. Het moet echter helder en duidelijk worden gemaakt dat het verhaal dat zij willen presenteren simpelweg niet waar is.
Bekijk hier het fragment uit de uitzending van Pauw en Witteman.
Klik ook op: 
‘Een op de vijf Nederlanders gelooft scheppingsverhaal’
In het jaar van Darwin (zie: 2009 Darwinjaar: Uitverkocht DarwinDay was groot succes) stapelen de onderzoeken naar het ontstaan van de aarde zich op. Uit een peiling van onderzoeksbureau Synovate blijkt dat een op de vijf Nederlanders gelooft dat God hemel en aarde in zes dagen heeft geschapen. Dat meldt opdrachtgever van het onderzoek dagblad Trouw vandaag. Volgens de krant zijn het vooral protestanten die het scheppingsverhaal letterlijk nemen. De onderzoeksresultaten laten daarbij geen verschil zien tussen protestantse jongeren en ouderen.
Opiniepeiler Maurice de Hond voerde vorige week – op de sterfdag van bioloog Darwin – een vergelijkbaar onderzoek uit. Daarin kwam hij tot de conclusie dat bijna twintig procent van de Nederlanders de evolutietheorie afwijst. Het grootste deel daarvan behoort tot de achterban van de confessionele partijen CDA en ChristenUnie. In hun kruistocht tegen de evolutieleer zijn conservatieve christelijke aanhangers van het creationisme deze week begonnen met het verspreiden van 6, 6 miljoen (!) brochures door heel Nederland, zie ook: Creatie.info
Darwinisten laten het er niet bij zitten en hebben hun eigen stickers ontworpen waarop staat: NEE – géén creationisme/JA – wél Darwin. Een groot aantal Nederlandse weblogs is bovendien een protestactie begonnen en roept op de anti-evolutieflyers direct terug te sturen. Simon Rozendaal stelt in Elsevier ook tegelijk de vraag: “Waarom hebben zoveel mensen een God nodig?“.
Simon Roozendaal:
“Er zijn twee interessante evolutionaire verklaringen. Nummer één is dat het geloof in een Opperwezen kalmeert en aldus goed voor de gezondheid is. Als er een God is, dan ga je niet echt dood en ook heeft de ellende in de wereld wellicht enige zin. Dat is goed voor de gemoedsrust en dus goed voor de gezondheid. Dus krijgen gelovigen meer nakomelingen en vervolgens verspreiden de genen die bijdragen aan een religieuze persoonlijkheidsstructuur zich over de wereld. Voor deze verklaring zijn ook aanwijzingen: gelovigen hebben vaak een beter bloedprofiel.
Verklaring nummer twee speelt zich op groepsniveau af. Een groep die religieus is, heeft een betere overlevingswaarde dan een groep die niet religieus is. Om verschillende redenen. In de eerste plaats houdt het geloof opstandige jongemannen tussen de 15 en de 25 beter in het gareel. En in de tweede plaats, mocht het ooit tot een gevecht komen tussen de gelovige en de ongelovige groep, dan is het niet ondenkbaar dat de gelovigen winnen omdat zij zich onkwetsbaar wanen en omdat er in het hiernamaals allerlei beloningen (jonge maagden dan wel heerlijke rozijnen) wachten. Deze verklaring klinkt logisch, tot je gaat nadenken hoe de vork in de steel steekt. Bij een individu kun je je voorstellen dat er opeens een mutatie optreedt waardoor zo iemand goedgeloviger wordt. Maar hoe werkt dat op groepsniveau?
Volgens de schrijvers van de brochure Evolutie of Schepping is theorie van Darwin niet te bewijzen
Deze week las ik in de New Scientist een aardige coverstory over de vraag waarom zoveel mensen geloven: Natural Born Believers. Ik viel niet achterover van het verhaal, ben eigenwijs genoeg om te menen dat ik in mijn verhalen en blogs interessanter feiten en visies over dit onderwerp naar voren heb gebracht, maar er stond wel een invalshoek in die ik interessant vond. Verklaring nummer drie dus. Onze hersenen zijn zo gericht op het herkennen van oorzaak en gevolg dat we overal causale relaties willen zien. Dat hebben we ook een beetje met patroonherkenning. Onze hersenen zijn buitengewoon goed in het herkennen van gezichten en dus zien we overal gezichten in: op een maanfoto, in de gordijnen, in de wolken. Op analoge wijze zien we overal causale verbanden. En God is natuurlijk de ultieme causaliteit. Dé Oorzaak van Alles.
Dat is een interessante theorie, vindt u niet? Als we er iets verder over denken, dan betekent dit dat God een bijeffect is van onze absurd grote hersenen. In de afgelopen twee miljoen jaar zijn onze hersenen bijna geëxplodeerd, om redenen die we nog niet goed begrijpen, maar het heeft ons geen windeieren gelegd, dat is duidelijk. Het nadeel ervan is dat die hersenen een Godsillusie scheppen. Net zoals er sommige medicijnen zijn die heel goed werken maar die als bijeffect hebben dat je ervan gaat gapen, hebben onze hersenen als bijeffect God.
Joodse en Arabische vluchtelingen: het verschil tussen retoriek en realiteit
Het Arabische vluchtelingenprobleem werd 60 jaar lang gepolitiseerd en geeft als gevolg van die politisering een foute en bijzonder eenzijdige kritiek op deze kwestie, met als enige doel ons af te leiden van meer belangrijke kwesties zoals het probleem van de grenzen en het terrorisme. Daarnaast werd het Joodse vluchtelingenprobleem zonder pardon doodgezwegen en gemeenzaam door Arabieren en vredesbewegingen allerhande, geminimaliseerd, ontkend of gemeenzaam onder de mat geveegd.
Ondertussen werden de kwesties zoals het recht op terugkeer en de vergoeding nooit adequaat opgelost en grotendeels vergeten. Hetzelfde patroon geldt ook voor Joden die gevlucht zijn uit het Midden-Oosten en Noord-Afrikaanse landen, ook al is hun aantal ongeveer 50 procent groter dan de Palestijnse vluchtelingen en is het verschil in verloren individuele activa zelfs nog groter.
Het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk blijft reeds meer dan zestig jaar onopgelost en is nog steeds het grootste struikelblok bij het bereiken van een Israëlisch-Palestijns vredesakkoord. Tegelijkertijd is er maar weinig discussie over het groter aantal Joden die gedwongen werden de landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika te verlaten, landen waar ze voor duizend jaren hadden gewoond en een bijwijlen bloeiende cultuur hadden opgebouwd. De realiteit van het thema heeft plaats gemaakt voor troebele politieke motieven, en de feiten over de aantallen vluchtelingen en bezittingen die verloren gingen, zijn in beide gevallen maar weinig bekend bij het grote publiek.
Het exacte aantal Palestijnen die gevlucht zijn vanuit Israël tussen november 1947 en december 1948, zal wellicht nooit bekend worden. De schattingen lopen uiteen van ongeveer 400.000 tot een miljoen. Het meest aannemelijke cijfer is ongeveer 550.000. Gebaseerd op cijfers van de volkstelling en demografische ontwikkelingen, waren er in 1947 waarschijnlijk ongeveer 740.000 Palestijnen in het gebied dat later Israël werd. Ongeveer 140.000 bleven er wonen tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van Israël en ongeveer 50.000 keerden snel terug na 1948 (schattingen variëren – al naargelang de bron – van 30.000 tot 90.000). Ongeveer tweederden, van al deze mensen die Israël verlieten, trokken naar de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. De overigen gingen voornamelijk naar Jordanië, Libanon en Syrië wonen.
Arabieren vluchtten weg uit Palestina
Het aantal extra Palestijnse vluchtelingen als gevolg van de oorlog van 1967 is ook gebaseerd op een ruwe benaderingen. De meeste waarnemers hanteren het cijfer ongeveer 300.000, van wie bijna 100.000 terugkeerden in de maanden na de oorlog. Daarnaast, waren ongeveer de helft van de vluchtelingen al vluchteling uit de oorlog van 1948. Het resultaat is dat het aantal ‘nieuwe ‘vluchtelingen waarschijnlijk ongeveer 100.000 bedroeg. Zo is de netto-totaal van vluchtelingen, gecreëerd door beide oorlogen, ongeveer 650.000.
Binnen Israël, waren er ook intern ontheemden (IDP). Dit waren de Palestijnen die hun huizen waren ontvlucht, maar ze na hun terugkeer niet terugkregen. Schattingen van de IDP’s lopen sterk uiteen. Verschillende Israëlische geleerden geven cijfers van 10.000 tot 23.000, internationale organisaties (zoals het Internationale Rode Kruis en VN-Relief and Works Agency-UNRWA) spreken over 25.000 tot 46.000, en de Palestijnen zelf van een veelvoud: ergens tussen 150.000 tot 300.000 Palestijnse ontheemden binnen Israël. Als we anderzijds cijfers van de internationale organisaties hanteren over het aantal Joodse ontheemden, die gedwongen werden de Westbank en de Gazastrook te verlaten, zouden er ruwweg geschat 40.000 Joden ontheemd zijn na de oorlog van 1948.
Vóór 1948 waren er iets meer dan een miljoen Joden in het Midden-Oosten en Noord-Afrika buiten het gebied dat later Israël werd, met inbegrip van de 40.000 Joden die woonden op de Westelijke Jordaanoever en Gaza. Het totale aantal daalde met de helft in de jaren na de 1948 oorlog en daalde vervolgens verder tot ongeveer 100.000 na het conflict van 1967. De Joodse bevolking bleef in de daaropvolgende jaren verder dalen en in 2007 bedroeg hun aantal slechts 15.000 tot 35.000. Het grootste deel van die resterende Joden verblijft in Iran. Zo ongeveer een miljoen Joden werden vluchteling, als gevolg van acties in het Midden-Oosten en in de Noord-Afrikaanse landen. Wanneer men de twee vluchtelingen exodussen gaat vergelijken kan, met een hoge mate van waarschijnlijkheid, worden besloten dat het aantal Joodse vluchtelingen ongeveer 50 procent groter is dan dat van de Palestijnse vluchtelingen.
1948. Joden vluchten weg uit de Westbank nadat Jordanië dit gebied eenzijdig annexeerde, Israël zal pas in 1967 het gebied terug innemen nadat het door Jordanië werd aangevallen
De oorzaken van beide exodussen zijn duidelijk. Israël heeft in 1948 gehandeld uit zelfverdediging tegenover de Arabische staten, die Israël en haar Joodse bewoners wilden uitroeien, het nieuwe land dat net door de Verenigde Naties was erkend. Veel Palestijnen vluchtten in 1948 omdat de Arabische staten hen beloofden dat ze konden terugkeren van zodra de oorlog gewonnen was en de nieuwe Joodse staat vernietigd zou zijn. Anderen vluchtten om te voorkomen dat ze moesten deelnemen aan de gevechten. Gevallen deden zich voor van Joodse raids die Palestijnen uit hun huizen dreven en waarbij een aantal Palestijnse burgers werden gedood. Maar deze gebeurtenissen waren relatief zeldzaam en vinden helaas plaats in alle oorlogen. Zonder twijfel ligt de eerste verantwoordelijkheid bij degenen die de oorlog begonnen – in dit geval de Arabische staten.
In vergelijking hiermee, was de verdrijving van de Joden uit de Arabische staten gedreven uit pure wraakzucht. Aanvallen op de Joden en hun eigendommen in deze landen waren vanaf de jaren 1920 schering en inslag vanaf het ogenblik dat de bespreking van een mogelijke vorming van een Joodse staat in Palestina meer concrete vorm kregen. De moorden en het verlies van eigendommen zijn slechts gedeeltelijk toe te schrijven aan de periode 1930-1945, door de toegevoegde factor van nazi-propaganda en de nazi-bezetting van Vichy en Noord-Afrika. Gedurende deze periode was er een kleine, maar gestage toename van het aantal Joden afkomstig uit de Arabische landen die migreerden naar Palestina.
Het was het Arabische extreme geweld en hun respectievelijke overheden die discriminerende maatregelen namen in reactie op de 1948, 1956 en 1967, oorlogen die leiden tot de grote uittocht van de Arabische Joden. In de hele regio waren er anti-joodse rellen waarbij intimidatie en moorden doet denken aan de Oost-Europese pogroms. Bovendien was er vaak de confiscatie van eigendommen, samen met de beperkingen op de werkgelegenheid en de economische mogelijkheden die vergelijkbaar zijn met de Duitse nazi-acties in de jaren 1930. Toegevoegd aan dit was de onafhankelijkheid van de voormalige Franse kolonies in Noord-Afrika waardoor de Joden in die landen de Franse bescherming verloren. Acties tegen Joden in Iran waren veel beperkter dan in de Arabische landen. Toch was er een constante uitstroom na 1948 die versnelde na de toegenomen discriminatie die volgde op de Islamitische Revolutie van 1979. De huidige Joodse bevolking in Iran is ongeveer een vijfde van die van 1948.
Arabieren vluchtten met schepen
Waarom is het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk zo sterk blijven doorwegen tot op heden, terwijl anderzijds de toch veel grotere exodus van Joden compleet van tafel is verdwenen? Het antwoord is simpel en eenvoudig. De Joden die gedwongen werden de landen van het Midden-Oosten en Noord-Afrika te verlaten, werden vrij effectief en snel opnieuw opgenomen in Israël en in de Westerse landen. Daarentegen werd het merendeel van de Palestijnen die gevlucht zijn èn hun nakomelingen – sommige schatten hun aantal op 4,7 miljoen in 2006 – zestig jaar of drie generaties later nog steeds vluchtelingen zijn.
Deze mensen nog steeds vluchtelingen noemen slaat totaal nergens op. Weinig of nauwelijks geen van hen leven nog in tentenkampen of tijdelijke woningen. De meeste hebben hun eigen huizen en wonen in gebieden van de steden die kunnen aangemerkt worden als buurten met arbeiderswoningen. In plaats van vluchtelingen, zijn zij gewoon steuntrekkers, voornamelijk op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg. Aan de andere zijde van de Westelijke Jordaanoever en in Gaza, heeft enkel Jordanië het burgerschap verleend aan al haar Palestijnen en zijn zij volledig geïntegreerd in de lokale gemeenschap. Maar zelfs compleet geassimileerd in Jordanië en elders worden zij door de Verenigde Naties Relief and Works Agency (UNWRA) tot op vandaag nog altijd beschouwd als vluchtelingen.
De politieke motieven zijn duidelijk. In de jaren 1948 na de oorlog, werd de vluchtelingenkwestie levend gehouden vooral omdat de Arabische landen zich vernederd en gefrustreerd voelden door de aanvalsoorlog tegen Israël te verliezen, oorlog die ze zèlf begonnen waren. Dit gevoel werd nog verergerd door een sterk nationalisme dat decennia lang nog zal toenemen en volharden. Immers, Jordanië en Egypte zouden de Palestijnse vluchtelingen toch gemakkelijk hebben kunnen geabsorbeerd en geïntegreerd hebben op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, gebieden die zij controleerden als onderdeel van hun eigen landen, tenminste als zij dat werkelijk hadden gewild.
Ondertussen, hadden zowel de Arabische regeringen en de Arabische Liga zich gekant tegen de toekenning van het burgerschap aan Palestijnse vluchtelingen in hun land, omdat die volgens hen het gebruik van het recht op terugkeer naar de Joodse staat zou ondermijnen. Bovendien werd snel vergeten dat de Arabische landen de èchte agressors waren en de eerste verantwoordelijken voor de oorzaak van het ontstaan van het Palestijnse vluchtelingenprobleem. Wat uiteindelijk resulteerde dat zij de Palestijnse vluchtelingen gebruikten (en nog steeds gebruiken) als politieke pionnen in het schaakspel om de macht over het Midden-Oosten. Dit feit werd het bondigste verklaard door het voormalige hoofd van de UNRWA, Ralph Galloway, toen hij sprak: “De Arabische landen willen niet dat het vluchtelingenprobleem wordt opgelost. Zij willen het probleem blijven koesteren als een open wond, als een belediging van de VN, èn als wapen tegen Israël. Het kan de Arabische leiders helemaal niks schelen of Arabische vluchtelingen leven of sterven.“
1951 Joodse vluchtelingen uit Irak
De Palestijnse en Arabische leiders bleven de Palestijnse vluchtelingenkwestie en het recht op terugkeer verder uitspelen en uitbuiten, vooral na de Oslo-akkoorden die leidden tot discussies over een twee-staten-oplossing, als belangrijkste pasmunt in deze onderhandelingen. De meer extremistische leiders manipuleren deze kwesties als het ultieme middel om hun doel, de vernietiging van de Joodse staat, door middel van het creëren van een Arabische meerderheid. In al deze gevallen, kost de vluchtelingenkwestie hun helemaal niets, omdat de UNWRA, de VN-organisatie die steunt verleent aan vluchtelingen in hun landen, voor het overgrote deel gefinancierd wordt door Westerse naties.
Deze politieke machinaties hebben van de Palestijnse vluchtelingenzaak een unieke situatie gemaakt. Het is de oudste vluchtelingensituatie die behandeld wordt door de Verenigde Naties en het is tegelijk ook de enige waarin de vluchtelingenstatus wordt toegekend aan nakomelingen van vluchtelingen. Bovendien gaat de aanhoudende klemtoon op de vluchtelingenkampen en het recht op terugkeer regelrecht in tegen de historische werkelijkheid. Massale migraties van personen over de grenzen heen hebben zich gedurende de gehele menselijke geschiedenis voorgedaan. In de meeste gevallen werd de kwestie van een vluchtelingenstatus afgehandeld door absorptie en integratie in andere landen. Sommigen werden opgelost door naties die met elkaar in oorlog verwikkeld waren.
Bijvoorbeeld, tijdens de jaren 1920 trokken 1,75 miljoen Grieken en Turken over nieuwe grenzen op basis van hun religieuze overtuigingen – Grieks-orthodoxe en islamitische. Anderen uitwisselingen werden stilzwijgend overeengekomen. Een dergelijke zaak betrof de veertien miljoen hindoes / sikhs en moslims die in 1947 werden uitgewisseld tussen de nieuw gevormde landen India en Pakistan. Immers, uit de Eerste Wereldoorlog tot aan de jaren 1950 was het een wijd verbreide mening dat de scheiding van etnische en religieuze groepen door hen over de grenzen te stuwen, de spanningen tussen landen zou doen afnemen en de kansen op oorlogen aanzienlijk zouden doen verminderen.
In andere gevallen werden complete volksgroepen gedwongen te verhuizen als gevolg van grensaanpassingen. Zo bijvoorbeeld werden aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, onder druk van de Sovjet-Unie, de Poolse grenzen naar het westen verschoven nadat de Sovjets Pools grondgebied hadden geannexeerd. Waarop de Polen op hun beurt als gevolg van die Sovjetannexatie (en het verlies van de oorlog door Duitsland) haar grenzen verlegde naar het Westen en grondgebied dat eeuwenlang tot Duitsland had behoord, annexeerde bij wat nu het huidige Polen is. Miljoenen mensen werden aldus gedwongen om hun huizen en hun voormalige grondgebied te verlaten waar generaties lang hun voorouders geboren en getogen waren. Zo werden ruim 12 miljoen Duitsers gedwongen hun oostelijk gelegen landerijen en gronden te verlaten (Oost-Pruisen, Silezië, Sudetengebied enz.) en trokken naar het westen. Niemand kreeg tot op heden ooit compensatie voor deze massale verhuizingen, noch het verlies van zoveel grond en materiële bezittingen.
Normaal gesproken, en hoewel aanvankelijk de vluchtelingen geconfronteerd werden met armoede en moeilijke tijden, werd binnen een generatie de hervestigde bevolking geassimileerd in hun nieuwe land. Een voorbeeld hiervan is de huidige president van Pakistan, Pervez Musharraf. Hij werd geboren in New Delhi (Indië) en op de leeftijd van vier was hij één van de vele moslims die naar Pakistan trokken. Het verhaal van de vluchtelingen (nabestaanden) van de holocaust, veruit de meest verwoestende gebeurtenis die ooit werd toegebracht aan een bevolkingsgroep tijdens de twintigste eeuw, volgde een vergelijkbaar patroon. De meeste overlevenden wilden opnieuw aan de slag gaan met hun leven in een nieuwe en veilige omgeving.
In al deze gevallen bestaat er de natuurlijke neiging van elk ontwortelde groep terug te denken aan het verleden en aan wat ze hebben verloren en moeten achterlaten. Hoewel dergelijke gevoelens worden doorgegeven van generatie op generatie, heeft het verder maar weinig invloed op deze groepen die geabsorbeerd werden in hun nieuwe omgeving. Net zoals de anderen, zouden de Palestijnen waarschijnlijk hetzelfde parcours van absorptie en integratie hebben gevolgd, als zij hierin niet voortdurend gehinderd werden – en nog worden – door daden van terrorisme, gevoed en versterkt door de onophoudelijke anti-Israëlische propaganda.
Bron: Artikel van Sidney Zabludoff: JCPA analyse van Sidney Zabludoff, vrij vertaald, hier en daar aangepast en aangevuld door Brabosh. Het aspect van verlies van activa en goederen van de Palestijnse Arabische vluchtelingen enerzijds en dat van de Joodse vluchtelingen anderzijds komt later uitgebreid aan bod.
Joods Actueel organiseert filmpremière Defiance in Metropolis op 3 maart
Joods Actueel organiseert op 3 maart 2009 de filmpremière van de film Defiance in het Metropolis cinemacomplex gelegen aan de Noorderlaan / Groenendaallaan 394 te Antwerpen. De filmavond wordt ingeleid met een korte toespraak van federaal volksvertegenwoordiger en schepen van Antwerpen, Ludo Van Campenhout. Nieuwe abonnees op het magazine van Joods Actueel krijgen gratis tickets toegezonden.
Defiance is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal en naar een adaptatie van het gelijknamig boek en vertelt het heroïsche verhaal van drie Joodse broers uit Polen tijdens de Tweede Wereldoorlog. In plaats van een zekere dood tegemoet te gaan in de handen van de nazi’s, besluiten de broers Bielski, wiens familie net werd uitgemoord, zich te verschuilen in de uitgestrekte bossen van Wit-Rusland. Dit groeit uit tot een plan om het verzet te steunen en zoveel mogelijk joodse mannen, vrouwen en kinderen te redden.
In 1941 vielen de Duitsers Wit-Rusland binnen waarna ook hier speciale Einsatzgruppen fanatiek jacht maakten op Joden. Begin 1942 vluchtte Asaël Bielski met enkele lotgenoten de uitgestrekte bossen in. Spoedig voegden zijn broers Toevia, Arczyk en Zoes zich bij hem. Toevia Bielski groeide uit tot een charismatisch leider van deze groep partizanen en steeds meer Joden sloten zich aan.
Midden in de bossen ontstond een kleine stad met een synagoge, een ziekenhuis en een school. Eind 1944 woonden en werkten daar meer dan 1200 personen, waaronder veel vrouwen en kinderen. Niemand, of hij nu ziek was of oud, werd de toegang geweigerd tot deze gemeenschap. Lees ook op Verzet Blogspot: Film: ‘Defiance’, het ongelooflijke verhaal van de partizanen Bielski eindelijk op het witte doek
De film vertelt het verhaal [naar het boek van Nechama Tec] over het grootste Joodse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het is ook de geschiedenis van Toevia Bielski, een zoon uit een arme Joodse familie die zich ontwikkelde tot een leider die met zijn onvoorstelbare moed en slimheid vele mensen redde van een zekere dood. Hij waarschuwde een ieder die zich aan wilde sluiten met de woorden: “Het leven is moeilijk, we zijn constant in gevaar, maar als we omkomen, als we sterven, dan sterven we als mensen.“
Rel tussen Duitsland en Vaticaan omtrent rehabilitatie van negationist bisschop Richard Williamson
Negationist Williamson ook in Engeland niet meer veilig
In Duitsland dreigt een fikse rel te ontstaan met het Vaticaan omtrent de negationist en antisemiet bisschop Richard Williamson. Die had eerder in januari in een interview voor de Zweedse televisie het bestaan van de gaskamers ontkend en tegelijk ook de moord op zes miljoen Joden betwist. Volgens Williamson zouden er ‘slechts’ 200.000 tot 300.000 Joden in de concentratiekampen zijn omgekomen.
De bisschop baseert zich op het beruchte Leuchner Rapport dat blijkbaar het enige document is tussen de vele tienduizenden anderen over de holocaust en gaskamers, dat hij ooit gelezen heeft. Het is thans voor iedereen zonneklaar dat dit rapport het beste beantwoord aan Williamsons antisemitische visie op het Jodendom en zijn ‘bewijs’ met name Leuchners manipulatie en falsificatie van de feiten over de Jodenvervolging.
De Paus beweert wel afstand genomen te hebben, want hij wist van niks [sic] over de uitspraken en de viesie op de Jodenvervolging van zijn ondergeschikte bisschop Williamson maar weigert koppig diens rehabilitatie ongedaan te maken. Williamson heeft zich inmiddels verontschuldigd “voor de ‘pijn’ die hij de kerk en ‘de slachtoffers van misdaden die tijdens het Derde Rijk werden gepleegd’ heeft bezorgd met zijn omstreden verklaringen.”
Zypries overweegt arrestatiebevel
Voor Angela Merkel, sinds november 2005 Duitse Bondskanselier, gaat dit allemaal niet ver genoeg. Tijdens een persconferentie in Berlijn zei ze “niet te kunnen zwijgen als fundamentele vragen in het geding zijn. Door het eerherstel van Williamson is de indruk ontstaan dat het ontkennen van de Holocaust door de rooms-katholieke kerk wordt gebillijkt.” Bron: Frankfurter Allgemeine Zeitung: Wo das Leugnen beginnt
Williamson deed zijn omstreden interview op Duitse bodem in Regensburg en zoals bekend is de ontkenning of minimalisering van de holocaust een strafbaar feit in Duitsland. De Duitse minister van Justitie, Brigitte Zypries, heeft vrijdag in Brussel gezegd na overleg met haar EU-collega’s dat Duitsland thans overweegt om een Europees arrestatiebevel uit te vaardigen tegen bisschop Williamson. Het Openbaar Ministerie in Beieren heeft al een onderzoek lopen tegen Williamson. Intussen weet niemand waar Williamson is en waar hij zich thans ophoudt sinds hij het bevel kreeg om Argentinië te verlaten.
Het Vaticaan heeft per omgaande tegen de ‘ongepaste’ inmenging van Merkel geprotesteerd. Ook de Duitse bisschop Gregor Maria Hanke is ‘ontzet’ over de oproep van Merkel. Hanke, bisschop van het Beierse bisdom Eichstätt, verwijt Merkel dat zij de integriteit van de Duitse paus ter discussie stelt. Bij een online stemming op de Volkskrant.nl. zegden 97,3% van de bijna 5000 deelnemers JA op de vraag of ‘Bondskanselier Merkel mag eisen dat de paus zich onomwonden uitspreekt tegen ontkenning van de Holocaust.’ Desondanks blijven ook de Nederlandse bisschoppen pal staan achter hun paus Benedictus XVI.
