Anti-Zionisten: De trotse ‘anti-racist’ racisten [Daniel Robert Krygier]

anti-zionistBritse pro-Gaza manifestatie tegen Israël, Londen, juli 2014. Tienduizenden stapten op om hun solidariteit te betuigen met Hamas toen deze Palestijnse terreurgroep Israël bestookte met duizenden raketten en mortiergranaten. Onder de manifestanten ook een handvol zelf-hatende Joodse anti-Zionisten van het International Jewish Anti-Zionist Network [IJAN]. Echter, Israël verweerde zich en joeg Hamas en Co terug diep in de riolen van de Gazastrook. [beeldbron: Jews for Justice for Palestinians/JFJFP]

Anti-zionisten hebben de neiging om met verontwaardiging te reageren op elke zweem van beschuldigingen van antisemitisme. Dit is begrijpelijk, omdat anti-zionisten zichzelf bekijken als speerpunten tegen racisme en onrecht. Hoe kunnen ze antisemieten zijn wanneer sommige van hun ‘beste vrienden’ Joden zijn? Laten we negeren dat deze ‘Joodse vrienden’ een kleine minderheid vertegenwoordigen van het wereldjodendom en hun zogenaamd ‘Joodse identiteit’ zich vooral manifesteert door hun verzet tegen om het even wat Joods is, vooral dan dat flinterdunne reepje grond aan de oevers van de oostelijke Middellandse Zee bekend als Israël.

Anti-zionisten huilen wanneer ze naar de film Schindler’s List kijken en de Holocaust herdenken, terwijl ze waarschuwen dat Israël bezig is met het plegen van ‘volkerenmoord’ tegen Gaza en de mensheid bedreigt. Niettegenstaande dat in tegenstelling tot de Joden van Europa, de bevolking van Gaza is verviervoudigd — voor een groot deel te danken aan de voortdurende infusie van wrede zionistische humanitaire hulp, voedsel en gezondheidszorg. Wiskunde was op school nooit het sterkste vak van anti-Zionisten.

Noch was geschiedenis dat. Dat reepje land waarnaar anti-Zionisten verwijzen als de ‘buitenlandse Zionistische entiteit’, is verzadigd met 3000 jaar opeenvolgende Joodse geschiedenis en is nooit het vaderland van om het even welke andere natie geweest behalve dan van de Joden. Anti-Zionisten weten beter en lamenteren over de ‘bezetting’ van de ‘inheemse Palestijnse natie’ van wie de fiere en zogenaamd antieke geschiedenis nog steeds moet worden ontdekt door archeologen. De Romeinse keizer Hadrianus, die de term ‘Palestina’ bedacht als een afwijzing van de koppige entiteit Judea, verwachtte waarschijnlijk nooit dat zijn intellectuele verwijzing de begeerde naam zou worden van een gevarieerde groep van 19de en 20ste eeuwse Arabisch-sprekende immigranten die op een of andere manier van de ene dag op de andere ‘inheems’ werden en dat sinds ‘onheuglijke tijden’.

Saeb ErekatSaeb Erekat, fantast en aartsleugenaar numero uno van een imaginair volk in een land dat nog moet uitgevonden worden

Velen wachten nog steeds op Saeb Erekat, bekend verhaler van de Arabische sprookjes van Duizend-en-een-nacht, wanneer hij in Jericho de grot zal aanwijzen waar volgens hem zijn voorouders zowat 10.000 jaar geleden leefden.

Gemakshalve wordt het feit vergeten dat de familie Erekat pas op het einde van de vorige eeuw aankwam in het Land van Israël, net zoals de meeste Arabische immigranten, aangetrokken door de economische heropleving die wed teweeggebracht door die ‘doortrapte’ Zionistische Joden. Echter, honderd jaar of tienduizend jaar, wat maken nou enkele nullen het verschil uit onder vrienden? De wereld omhelst Erekat’s zogenaamd vredelievende baas Abbas, die zich specialiseerde op het gebied van ontkenning van de Holocaust en gefingeerde gematigdheid. Abbas spreekt tegenover miljoenen buitenlandse Arabieren over de noodzaak om de zionistische ‘kanker’ door te spoelen en dat met een dusdanige goedaardige welsprekendheid dat het hem een baantje zou kunnen opleveren in de een of andere TV-commercial van een bekend Amerikaans wasproduct.

Aardrijkskunde is een ander onderwerp dat anti-Zionisten op school hebben overgeslagen. Als het Midden-Oosten en Noord-Afrika een voetbalstadion waren, dan zou het veronderstelde reusachtige Zionistische rijk zich uitstrekken op de lijn tussen de twee doelpalen terwijl de Arabische en moslimwereld zou samengeperst worden in een claustrofobisch gebied dat de rest van het stadion zou vullen.

Het is enkel wanneer we spreken over de Zionistische ‘bezetting’ en ‘agressie’ dat de anti-Zionisten voelen dat ze in hun thuisbasis spelen. In tegenstelling tot de historisch gepacificeerde Joden in de Europese en Midden-Oosten getto’s die daar hun ‘juiste plaats kenden’, hadden die onaangename Zionisten het lef om gelijkheid en nationale onafhankelijkheid te eisen. Als fervente sportfans spannen anti-Zionisten zich extra hard in om uit te leggen dat het afvuren van Qassam-raketten vanuit hun scholen naar Zionistische kleuterscholen en dat het rennen van marathons doorheen tunnels gewapend met explosieven, kapmessen en machinegeweren in Israël, zo natuurlijk is in Gaza als voetbal dat is in Italië. Deze trotse Gazaanse sportieve traditie ontkennen zou natuurlijk discriminerend zijn en het enige ding dat anti-Zionisten nog meer dan iets anders verafschuwen is racisme.

De Egyptische aartsterrorist en vader van vliegtuigkapingen, Yasser Arafat, was een visionaire man die de noodzaak zag om zijn ‘bevrijding’ organisatie in 1964 op te richten, drie jaar vooraleer er sprake was van ‘bezetting’ van zijn gedroomde staat. Als enkel de Zionisten een einde zouden maken aan de ‘bezetting’ en zich terugtrekken op een tijdelijk verdiep in de Azrieli Toren in Tel Aviv, dan zou het in het Midden-Oosten even aangenaam leven zijn als in Canada. Hoe is het toch mogelijk dat die doofstomme Zionisten al die vredevolle hymnen gemist hebben die afkomstig zijn van de PLO, Hamas, Hezbollah, ISIS en Iran?

Anti-Zionisten voelen zich vaak verkeerd begrepen en hun hobby belasterd. Hun ideologische voorouder, de Duitse journalist Wilhelm Marr, ervaarde dat op eenzelfde wijze. Zoals de hedendaagse anti-Zionisten, ontkende Marr dat hij een Jodenhater was, een term die hij als weinig gesofisticeerd en nogal ruig beschouwde. In plaats daarvan, herdoopte hij zijn hobby in 1879 tot ‘antisemitisme’, die het een aura gaf van vermeende wetenschap en fatsoen.

De Holocaust, van wie Obama’s naar-genocide-hunkerende Iraanse partners ontkennen dat die ooit heeft plaatsgevonden, hebben deze gepassioneerde en dodelijke hobby opgedrongen via een zoveelste naamsveranderingscampagne, ditmaal als anti-Zionisme. De antisemieten van gisteren die een Joden-vrije wereld wilden, waren natuurlijk geen Jodenhaters maar handelden uit bekommernis voor raciale hygiëne en welzijn van de mensheid. Een Oostenrijkse korporaal en mislukte kunstenaar documenteerde dit in zijn werk Mein Kampf, die tegenwoordig een bestseller is in het Midden-Oosten en verplichte lectuur voor iedereen die de goddeloosheid van de Joden, sorry, Zionisten, in twijfel te trekken.

Hedendaagse anti-Zionisten die zoeken naar een wereld bevrijd van de Joodse staat, zien zichzelf uiteraard ook niet als gedreven door Jodenhaat. Als zelfbenoemde anti-racisten bij uitstek beschouwen de anti-Zionisten zichzelf als eigenaars van de sleutels tot eeuwige vrede, harmonie en rechtvaardigheid voor de mensheid. Als enkel maar die Zionistische slang zou worden verdreven worden uit die anti-Zionistische Tuin van Eden, aka het Aards Paradijs, dan zou vermoedelijk alles weer prima zijn.

protocolsHet probleem met de anti-Zionistische versie van de Tuin van Eden is dat het sterk doet denken aan de Hel met de anti-Zionisten als de helpers van de duivel. Als er nog steeds appels over zijn die hangen aan de mishandelde Boom der Kennis, is de les voor de mensheid dat Jodenhaat in eender welke vorm een dodelijk en giftig onkruid is, dat wanneer het niet tijdig gewied wordt, dit het welzijn van zowel Joden als van niet-Joden bedreigt. Onverdraagzaamheid en vooroordelen kennen geen grenzen en zoals de geschiedenis bij herhaling heeft aangetoond is dat wat begint als een ‘Joods probleem’ snel verwordt tot een wereldprobleem.

door Daniel Robert Krygier


In een vertaling door Brabosh.com van een artikel in The Times of Israël van 14 juli 2015. Met dank aan Judith Bergman voor de hint.

De tweede Holocaust [Gerd Buurmann]

mufti-hitler

In het jaar 1941 werden in Berlijn twee Holocausts besproken en gepland. Het was de dag waarop Adolf Hitler en de grootmoefti van Jeruzalem, Hadj Mohammad amin al-Hoesseini, elkaar ontmoetten. Tegenwoordig kent iedereen de eerste Holocaust. De tweede Holocaust is echter nauwelijks bekend. Waarom eigenlijk?

De grootmoefti van Jeruzalem en de leider van nazi-Duitsland ontmoetten elkaar in het jaar 1941 in Berlijn. Daar werd al-Hoesseini ondergebracht in het prachtige Schloß Bellevue en kreeg voor zijn persoonlijke behoeften en voor zijn politieke werk een groot geldbedrag. De financiële middelen waren afkomstig uit de verkoop van het goud dat men van joden had afgepakt. Al-Hoesseini volgde dit patroon en verlangde een kantoor in een onteigende joodse woning. Zijn medewerkers werden ondergebracht in een half dozijn andere huizen, die de nazi´s voor hen beschikbaar stelden. Bovendien stelde men al-Hoesseini een suite in het luxe Berlijnse Hotel Adlon en voor vakanties mooie appartementen in het Hotel Zittau en in het Schloß Oybin in Sachsen ter beschikking. Daarna werd er onderhandeld. Het ging om de “Definitieve oplossing van de Jodenkwestie”.

Lees verder

Hoe Israël het nucleair programma van Iran kan vernietigen [Daniel Pipes]

Het Wenen akkoord is ondertekend en zal waarschijnlijk binnenkort worden geratificeerd, wat de vraag doet rijzen: zal eender welke regering militair ingrijpen om de bijna onvermijdelijke Iraanse nucleaire opbouw te doen stoppen?

Het zal uiteraard niet de Amerikaanse of Russische regering zijn of een van de andere vier ondertekenaars. Praktisch gesproken, komt de vraag neer op Israël, waar een consensus leeft dat het Wenen akkoord een Israëlische aanval waarschijnlijker maakt. Maar niemand buiten het Israëlische veiligheidsapparaat, waaronder ikzelf, kent haar intenties. Die onwetendheid laat me vrij om als volgt te speculeren.

Drie aanvalsscenario ‘s lijken mogelijk:

twee-minVia de lucht. Vliegtuigen hebben internationale grenzen overschreden en bommen laten vallen tijdens de Israëlische aanval in 1981 op een Iraakse nucleaire installatie en de aanval in 2007 op een Syrische, die samen de standaard-aanname voor Iran uitmaken. Studies tonen aan dat het moeilijk maar haalbaar zal zijn. Anderzijds kunnen de bommen via raketten worden afgevuurd.

Speciale operaties. Die zijn reeds onderweg: aanvallen met computervirus op Iraanse systemen niet verbonden aan het Internet die immuun zouden zijn, het vermoorden van Iraanse nucleaire topwetenschappers en explosies in nucleaire installaties.

Vermoedelijk had Israël een hand in ten minste sommige van deze aanvallen en vermoedelijk kunnen zij deze nog verder opdrijven in omvang en reikwijdte, eventueel het gehele nucleaire programma verstoren. In tegenstelling tot het uitzenden van vliegtuigen via verschillende landen, hebben speciale operaties het voordeel dat ze plaatsen kunnen bereiken zoals Fordow, ver van Israël, die weinig of geen sporen achterlaten.

Lees verder

Als Palestijnen sterven in een Palestijnse gevangenis kraait geen westerse haan [Khaled Abu Toameh]

palest-prison

Drie weken terug werden drie Palestijnse mannen dood aangetroffen in cellen op de Westbank en Gazastrook. Maar hun verhalen trokken geen aandacht van de internationale media of mensenrechtenorganisaties in de VS of Europa. Noch werd hun zaak onder de aandacht van het Internationaal Gerechtshof gebracht.

Een heel ander verhaal was het bijvoorbeeld toen de 17-jarige Mohamed Kasba dood werd geschoten door een Israëlische politieagent in Jeruzalem, omdat hij een politie-auto aanviel met stenen. Dit incident werd breeduit verslagen in de westerse media.

De VN snelde zich om het voorval te veroordelen, en riep op tot de “onmiddellijke staking” van gewelddadigheden en maande tot kalmte. “Dit benadrukt opnieuw de noodzaak van een politiek proces dat gericht is op het vestigen twee staten die in veiligheid en vrede naast elkaar bestaan,” zei de VN’s speciale coordinator voor het Vredesproces in het Midden-Oosten, Nickolay Maldenov.

De VN-vertegenwoordiger maakte, zoals gebruikelijk, geen enkel woord vuil aan de sterfgevallen die plaatsvonden in PA- en Hamas-gevangenissen. Hij zag niet eens reden om zijn zorgen te uiten over de doden en riep ook niet op tot een onderzoek. Net zoals de mainstream-media in het westen, kiest de VN ervoor de andere kant op te kijken als Palestijnen andere Palestijnen martelen of vermoorden. De reden dat niemand in de internationale gemeenschap zich interesseerde voor de gestorven Palestijnen, is dat zij niet in een Israëlische, maar in een Palestijnse gevangenis omkwamen.

Als de drie mannen in Israëlische gevangenschap zouden zijn gestorven hadden hun namen waarschijnlijk verschenen op de voorpagina’s van de meest vooraanstaande westerse kranten. De families van de overledenen zouden ook druk in de weer zijn met het te woord staan van de westerse pers over Israëlische “gruwelijkheden” en “mensenrechtenschendingen.” Maar geen enkele westerse journalist zal de families van de drie overleden mannen bezoeken: ze stierven niet in een Israëlische cel.

Dezelfde week waarin de drie Palestijnse mannen dood werden aangetroffen in de gevangenis, nam de VN Mensenrechtenraad een resolutie aan waarin Israel veroordeeld werd om diens handelen tijdens operatie “Protective Edge”. En wederom koos de VN ervoor de mensenrechtenschendingen door Hamas en de PA te negeren, terwijl deze gevangenen hun basisrechten en medische behandelingen ontzeggen.

Twee van hen stierven in een PA-inrichtingen in Bethlehem, een derde werd gevonden in een door Hamas bestuurde gevangenis in de Gazastrook. De twee die gevonden werden in Bethlehem zijn Shadi Mohamed Obeidallah en Hazem Yassin Udwan. De man die omkwam in de Gazastook werd geïdentificeerd als Khaled Hammad al-Balbisi.

De PA en Hamas claimen dat de drie mannen zelfmoord pleegden. In het geval van Obeidallah, stelde de PA-politiechef dat hij zichzelf heeft opgehangen met een stuk linnen in de wc’s. Hij werd drie jaar geleden opgepakt op verdenking van moord. De tweede man, Udwan, stierf een paar dagen later in een andere Bethlehem politie-inrichting. Volgens vertegenwoordigers pleegde ook hij zelf zelfmoord.

De gevangene in de Gazastrook, al-Balbisi, zat vast op verdenking van het mishandelen van zijn vrouw. Maar, al-Balbisi, 43, pleegde blijkbaar geen zelfmoord. Hij was ernstig ziek toen hij werd gearresteerd door Hamas, en heeft geen toereikende medische zorg ontvangen.

Het Palestinian Center for Human Rights (PCHR), een in Gaza gevestigde groepering gewijd aan het beschermen van mensenrechten, het bevorderen van the rule of law en het hooghouden van democratische principes in de Palestijnse territoria, riep op tot een onderzoek naar de omstandigheden waarin de gevangenen omkwamen.

“De PHCR benadrukt dat de PA verantwoordelijk is voor de levens van de verdachten en gevangenen onder hun controle, en dat het zodoende verantwoordlijk is voor de waardige behandeling van deze mensen, inclusief het leveren van medische zorg,” verklaarde de groep.

Wanneer drie Palestijnse gevangenen binnen een week sterven, zou dit alarmbellen moeten doen afgaan, zeker bij zogeheten pro-Palestijnse- en mensenrechtenorganisaties over de hele wereld.

Maar deze lui, net als de VN en mainstream media, geven niet om Palestijnse mensenrechten als Israel niet verantwoordelijk gehouden kan worden. Hun obsessie met Israel maakt hen blind voor zowel het lot van de Palestijnen die onder de PA leven, als voor de misdaden die islamitische terroristen dagelijks over de hele wereld begaan.

Het verhaal van drie mannen die omkwamen in een Palestijnse gevangenis is wederom een voorbeeld van de dubbele standaard die de internationale gemeenschap en media hanteren waar het op het Israelisch-Palestijnse conflict aankomt.

door Khaled Abu Toameh

Oorspronkelijk artikelWhen Palestinians Die in Jailvan de auteur van 22 juli 2015 in The Gatestone Institute

Rapportage: PA-onderwijs in de Palestijnse gebieden; een recept voor haat en terreur

haatKinderprogramma op de openbare omroep van de Palestijnse Autoriteit (PA-TV); screenshot van uitzending van 3 juli 2013 [beeldbron: PMW]

Palestinian Media Watch (PMW) heeft een alomvattend rapport opgemaakt omtrent onderwijs in de Palestijnse gebieden van de Palestijnse Autoriteit (PA). Het bevat hoofdstukken over namen van scholen (dozijnen werden genoemd naar terroristen), school activiteiten (bv. woningen van terroristen bezoeken), uitspraken en activiteiten van opvoeders (bv. moordenaars presenteren als rolmodellen en een wereld belovend zonder Israël), schoolboeken, informeel onderwijs (kinderen die gedichten voordragen in kinderprogramma’s op de televisie): bv. Joden zijn apen en varkens; Tel Aviv is “bezet Palestina” en een hoofdstuk met voorbeelden waarin Hitler wordt verheerlijkt.

Het rapport werd voorbereid en werd op 21 juli 2015 voorgesteld op het 7de Wereldcongres voor Internationale Opvoeding (EI) – logo hieronder), de internationale organisatie van onderwijzersvakbonden die deze week werd gehouden in Ottawa, Canada. PMW werd uitgenodigd door de Association of Secondary School Teachers in Israël, nadat de associatie had vernomen dat het congres, dat 2000 onderwijzers en opvoeders samenbrengt van over de hele wereld, van plan was om te stemmen over verscheidene anti-Israël resoluties met inbegrip van oproepen tot boycot van Israël en steun voor de BDS, de internationale boycot-Israël beweging.

wereldcorngres

PMW heeft dit rapport voorbereid documenterende dat haat, antisemitisme en het verheerlijken van moordenaars fundamentele elementen zijn van het onderwijs in de Palestijnse Autoriteit en toont de centrale rol aan die de PA speelt in het ondermijnen van de vrede. Toen toenmalig senator Hillary Clinton instemde met PMW om een rapport van PMW vrij te geven omtrent schoolboeken in 2007 in de PA, zei ze dat het onderwijs in de PA “grondig de geesten van deze kinderen vergiftigd” en noemde sommige aspecten van de boodschappen van de PA “kindermishandeling.” Dit rapport documenteert dat sindsdien niets is veranderd. De PA gaat onverminderd door met het vergiftigen van de geesten van haar kinderen.

Dit speciale rapport getiteld “Palestinian Authority Education: A Recipe for Hate and Terror,” belicht een van de grootste obstakels van vandaag die vrede verhinderen en onthult waarom er in de volgende generatie ook geen vrede zal zijn, tenzij het onderwijs in de PA onmiddellijk wordt omgedraaid.

Inleiding:

“Niemand wordt geboren om een andere persoon te haten omwille van zijn huidskleur, of zijn achtergrond of zijn religie. Mensen moeten haat aangeleerd worden en als zij niet leren haten dan kan hen aangeleerd worden om lief te hebben, want liefde bereikt meer natuurlijker het menselijk hart dan het tegenovergestelde.”
[Nelson Mandela, Long Walk to Freedom, autobiografie (1994)]

Vrede begint met opvoeding. Palestinian Media Watch heeft onderzoek gevoerd naar het onderwijs in de Palestijnse Autoriteit om te bepalen in welke mate vrede wordt gepromoot binnen de structuren die door de PA worden gecontroleerd en of gefinancierd. Dit rapport neemt de namen van Palestijnse scholen onder de loep, schoolactiviteiten, en onderzoekt publieke verklaringen door opvoeders en ambtenaren van het Palestijnse Ministerie van Onderwijs. Tezelfdertijd evalueert het rapport in welke mate de schoolboeken van de PA, onderwijs televisie en het door de PA gefinancierde kindermagazine de vrede promoot of ondermijnt.

hate-palest3Tragisch genoeg doet de Palestijnse Autoriteit onder het leiderschap van Mahmoud Abbas exact datgene waarvoor Mandela heeft gewaarschuwd: de PA voedt haar kinderen op tot haat. De PA en de politiek dominerende Al Fatah beweging die eveneens wordt voorgezeten door Abbas, leert Palestijnse kinderen via hun officiële communicatiestructuren dat Joden en Israëliërs inherent boosaardige karaktertrekken  bezitten. Tegen hen vechten wordt daarom heroïsch genoemd en zelfs Allah’s wil. Terroristen die dozijnen Israëlische burgers hebben vermoord worden nationale helden genoemd en islamitische martelaren.

Algemeen gebruikte haatboodschappen van de PA omvatten:

♦ Israël heeft geen recht om te bestaan
♦ Israël zal verdwijnen en vervangen worden door ‘Palestina’
♦ Geweld – “gewapende strijd” is legitiem om Israël te bevechten
♦ Moslims moeten een eeuwige islamitische oorlog voeren tegen Israël
♦ Moordenaars van Israëliërs zijn helden en rolmodellen
♦ Martelarendood voor Allah is de hoogste eer

Kinderen dragen gedichten voor in bijzondere opvoedkundige kinderprogramma’s op de nationale Palestijnse televisie de afgelopen jaren met inbegrip van de volgende boodschappen:

♦ Joden zijn “apen en varkens”
♦ Joden zijn “vijanden van Allah”
♦ Joden zijn “meest kwaadaardige van alle schepsels op aard'”
♦ Zion is “Satan met een staart”

Wanneer kinderen deze haatberichten herhalen, worden zij niet gecorrigeerd door de moderators van de kinderprogramma’s, maar in plaats daarvan geven de TV journalisten hen vaak bekendheid te geven en juichen hen zelfs toe. Wanneer een jongen aan een PA TV nieuwsverslaggever vertelde dat hij op school had geleerd “de Joden te bestrijden en hen te doden” werd zijn uitspraak opgenomen in het avondjournaal van PA TV zonder dat er commentaar opvolgde of werd tegengesproken (zie hoofdstuk 4).

Hitler wordt in sommige Palestijnse scholen openlijk verheerlijkt alsmede in een door de PA gefinancierd opvoedkundig magazine en de PA heeft dozijnen scholen genoemd naar terroristische moordenaars van burgers en een school werd vernoemd naar een collaborateur met de nazi’s en oorlogsmisdadiger die verantwoordelijk was voor de dood van duizenden burgers.

Terwijl alle deze haat wordt ingebed in de hoofden van Palestijnse kinderen, worden door de PA vrede opbouwende contacten tussen Israëlische en Palestijnse jongeren verboden. Deze persoonlijke contacten tussen de jeugd werden veroordeeld als een poging tot “normalisatie” tussen de Palestijnen en Israël en dit succesvol vredevol evenement werd zelfs aan de kaak gesteld door de PA Raad voor Sport en Jeugdzaken als “een misdaad tegen de menselijkheid.”

Tragisch genoeg worden de Palestijnse kinderen blootgesteld aan al deze boodschappen, niet van Hamas of vreemde groepen, maar door officiële bronnen bi de PA. Dit rapport documenteert deze wereld van haat die door de Palestijnse Autoriteit wordt georkestreerd via de opvoedkundige structuren die onder haar directe controle vallen.

Het is de hoop van de auteurs dat dit rapport discussie en introspectie zal genereren aan de kant van de Palestijnse Autoriteit en dat die zal leiden tot een koerswijziging en voortaan het concept van vrede zal promoten via haar opvoedkundige kaders.

rapport-PAbisdoor Itamar Marcus, Nan Jacques Zilberdik en Alona Burger


Lees hier het volledige rapport in PDF-file

in een vertaling van Brabosh.com van een artikel op Palestinian Media Watch van 21 juli 2015

Hamas voorziet zichzelf van materiaal voor tunnels en raketten

hamas-bidstondeGaza, een gebetonneerde aanvalstunnel wordt aangelegd. Islamitische strijders van Hamas nemen een korte pauze om te bidden tot Allah voor een genocide op de Joden van Israël.

Hamas smokkelt blijkbaar in grote hoeveelheden bouwmateriaal voor terreurtunnels en raketten via de grensovergang Kerem Shalom (foto) de Gazastrook in. Een deel van het materiaal zou verkeerd gedeclareerd zijn, delen van raketten zouden verborgen worden in vrachtwagens met hulpgoederen. Dat melden Israëlische media. Het zou vooral gaan om staalkabels, motoren, houten en betonnen platen voor de bouw van tunnels evenals om elektronica, springstof en speciale brandstof voor de bouw van raketten.

Na de vernietiging van talrijke terreurtunnels door het Israëlische en Egyptische leger was Hamas op nieuwe manieren aangewezen om aan materiaal voor zijn terreuractiviteiten te komen. Blijkbaar beschikt de organisatie over een goed netwerk van leveranciers in Israël en de Palestijnse gebieden, die verkeerd gedeclareerd materiaal aan handelaren in de Gazastrook leveren.

Israël heeft de invoer van materiaal in de Gazastrook gemakkelijker gemaakt om de wederopbouw van de in de jongste oorlog vernielde gebouwen mogelijk te maken. Op grond van hun grote aantal kunnen niet alle vrachtwagens doorzocht worden. Maar af en toe vinden de controleurs iets – onlangs nog een enorme hoeveelheid brandstof voor raketten of onderdelen van elektronica, die verstopt waren in een container vol boter.

Op grond van de financiële noodsituatie van Hamas hebben diens “leden” de afgelopen maanden slechts een paar honderd sjekel gekregen. Naar het heet zullen de volledige salarissen vanaf deze maan weer uitbetaald worden. Het geld komt van de Iraanse president Hassan Rouhani, die met het oog op de atoomdeal met de internationale gemeenschap en de daaraan verbonden opheffing van sancties weer over geld beschikt.

Maar ondanks de honger, de hitte en de financiële noodsituatie hebben honderden arbeiders deze zomer gezwoegd om vanuit de Gazastrook tunnels onder de grens met Israël en de grens met Egypte te graven. Wegens het gebrek aan bouwstoffen schoten de arbeiders maar langzaam op. Dat zou nu kunnen veranderen.

door NAI-Redaktion


In een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel op Israel Heute van 20 juli 2015.
bron-logo