Tien goede redenen waarom een Palestijnse staat niet mag erkend worden [Likoed.nl]

staat

Het ministaatje Vaticaan heeft op woensdag 13 mei ’15 een Palestijnse Staat erkend. Terwijl er vele redenen zijn om juist niet een Palestijnse Staat te erkennen. Hierbij tien van de belangrijkste redenen op een rij:

1. Mahmoud Abbas, de president van de autonome Palestijnse Autoriteit, weigert het zelfbeschikkingsrecht van het Joodse volk te erkennen – terwijl hij dat wel voor Palestijnen claimt. Ook weigert hij om in een vredesverdrag af te zien van verdere Palestijnse claims. Uiteraard zijn dat twee essentiële elementen voor een duurzame vrede. Deze maakten dan ook onderdeel uit van het Amerikaanse vredesvoorstel in 2014, dat Abbas echter afwees.

2. De stichting van een Palestijnse Staat is strijdig met het internationaal recht, zoals vastgelegd in de Oslo akkoorden. Daarin staat dat vrede tot stand moet komen “in onderlinge overeenstemming” en dat de grenzen in onderling overleg bepaald moeten worden. De internationale gemeenschap kan daarom niet meewerken aan activiteiten die ervoor zorgen dat de Palestijnen zich onttrekken aan hun verdragsverplichtingen. En zijzelf daardoor ook, want de eerdere vredesverdragen zijn gegarandeerd door de VN, de VS, Rusland en de EU.

3. Een Palestijnse Staat leidt tot niets, want ook na die erkenning zullen Palestijnen en Israëli’s er nog steeds samen uit zullen moeten komen, via afspraken bijvoorbeeld over gebied, veiligheid, geld en waterverdeling. Met verder verstoorde verhoudingen wordt dit alleen maar bemoeilijkt. Vrede komt daarmee niet dichterbij, maar verder weg.

apartheid-abbas24. Een Palestijnse staat zal gebaseerd zijn op racisme. Want Abbas heeft herhaaldelijk uitgesproken dat er geen Joden zullen mogen wonen. Dit racisme is uiteraard strijdig met het internationaal recht en op deze basis kan en mag geen staat erkend worden.

5. Er kan niet één Palestijnse staat erkend worden, want er zijn twee Palestijnse regeringen in twee gebieden, in Gaza en op de Westbank.

Deze leven vrijwel op voet van oorlog met elkaar. Hamas heeft opgeroepen om de regering van Fatah op de Westbank omver te werpen. Fatah heeft de Arabische Liga gevraagd om Gaza te bombarderen om zo het Hamas bestuur te verwijderen.

6. Een van bovengenoemde regeringen is in handen van een beweging die internationaal wordt aangemerkt als terreurorganisatie (Hamas in Gaza). De andere regering verheerlijkt terreur en roept daartoe op (Fatah op de Westbank). De wereld heeft geen behoefte aan nóg een door moslimfundamentalisten beheerste terreurstaat, die van de Islamitische Staat is al erg genoeg.

7. Hamas weigert bovendien zelfs de reeds gesloten vredesverdragen te erkennen, en weigert bij voorbaat alle toekomstige verdragen. In het Hamas Handvest is vastgelegd dat er maar één oplossing voor het conflict is: de vernietiging van Israël. Zowel de terreur als de weigering van vrede maakt erkenning strijdig met het internationaal recht: alleen vredelievende staten kunnen erkend worden (artikel 4 van het VN Handvest).

8. Volgens het internationaal recht heeft Israël, in ruil voor terugtrekking uit de in 1967 veroverde gebieden recht op veilige grenzen (dus grenscorrecties), en recht op vrede met alle Arabische landen. Dit recht ligt vast in VN resolutie 242. En hoewel Israël zich reeds uit 94% van het in 1967 veroverde gebied heeft terug getrokken, hebben pas 2 van de 23 Arabische landen vrede met Israël gesloten.

9. Ook dienen de Arabieren daarbij inspraak te hebben. De Arabieren in Oost-Jeruzalem hebben echter in opiniepeilingen aangegeven dat zij liever bij Israël willen blijven horen, dus daar is – voorafgaand aan het trekken van grenzen – een referendum zeker op zijn plaats, zoals al de intentie van de VN was in 1947.

10. De laatste verkiezingen waren meer dan tien jaar geleden. ‘Palestina’ voldoet onder meer daardoor aan geen enkele van de vier voorwaarden voor een staat die het internationaal recht daarvoor stelt: een legitieme regering, met internationale betrekkingen, een gebied en een bevolking.

Er is niet één regering en er is geen mogelijkheid tot het onderhouden van internationale betrekkingen – want er zijn twee gebieden met twee regeringen. Ook hebben de Palestijnen geen vastgestelde bevolking of gebied, want die moeten conform het internationaal recht (de Oslo-akkoorden en VN-resolutie 242) nog in overleg met Israël vastgesteld worden.

Er zijn voorstanders van erkenning, onder Arabisch-islamitische druk en vanwege de slachtofferrol die de Palestijnen claimen. Dat laatste is fantasie, want de Palestijnen hebben sinds 1937 elk internationaal voorstel voor een tweestatenoplossing afgewezen, zoals in 1937, 1947, 2000, 2001, 2008 en 2014. En altijd om dezelfde reden: omdat zij dan Israël als Joodse staat moesten erkennen.

Echter, zowel vanwege het bereiken van duurzame vrede als op grond van het internationaal recht, moet een Palestijnse staat niet erkend worden zonder dat er een definitief vredesverdrag met Israël ligt.

door Likoed Nederland


Dit opinie-artikel van Likoed Nederland van 17 mei 2015, verscheen eerder op 14 mei 2015 in De Dagelijkse Standaard.

likoednederland

Zo geraakt de Jodenhaat de Duitse scholen binnen! [Heinz Buschkowsky]

judenunerwuenscht“Adolf zou trots zijn op ons: eindelijk weer een pogrom sfeer tegen Joden in Europa!”
[“Adolf wäre stolz auf uns: Endlich wieder Pogromstimmung gegen Juden in Europa!”]

“In de zomervakantie vlieg ik naar Palestina om Joden te doden” – dat schreef een leerling jaren geleden al in een opstel “Mijn liefste vakantiewens” [orig.: In den Sommerferien fliege ich nach Palästina und töte Juden. Mein innigster Ferienwunsch]. Nu houdt de fractie van de CDU in het Duitse parlement een congres. Het onderwerp luidt nog steeds: “Joods leven in Duitsland – wordt het bedreigd?”

Holocaust-ontkenners en Jodenhaters, dat moeten bij ons neonazi´s zijn en andere rechts-radicalen. Wie anders? Maar dat is niets anders dan mooipraterij van het zandmannetje. Wegduiken van de politieke correctheid.

De realiteit is heel anders!

politie-beatTijdens demonstraties wordt “Joden in het gas!” [“Juden ins Gas”] gescandeerd en onze politie loopt er hulpeloos naast. Scholieren sprayen “Fuck alle Joden!” op de muur en voorspellen dat “een Jood die bij ons op school komt, verrot wordt geslagen!”. Joden zijn bang om in het openbaar een keppeltje te dragen.

Bij ons is sprake van een heroplevend antisemitisme. Het wordt meegebracht – traditioneel religieus en actueel uit het Nabije Oosten. Want: [een belangrijk deel van de*] islamitische immigranten zijn de dragers van de haat. Dat te benoemen, is bij ons racisme, buitenlander-vijandig en “islamofoob”.

Het onderwerp wordt verdrongen.

Joodse leraren houden voorzichtigheidshalve hun geloof tegenover leerlingen geheim. Als ze bedreigd of beledigd worden, zwijgen ze meestal. Want maar al te vaak kijken de schoolleiding en het bestuur onschuldig naar het plafond in plaats van in te grijpen.

Ook de afdeling Onderwijs in Berlijn ziet geen problemen. Daar registreert men hoogstens 8-10 gevallen per jaar – op 330.000 scholieren! Hiervan bestaat niet eens een statistiek! Waarvan dromen die ´s nachts eigenlijk?

Bezoeken van schoolklassen aan concentratiekampen zijn de afgelopen jaren gehalveerd. Ski- en “taalreizen” daarentegen bijna verdubbeld.

De Centrale Raad van de Joden eist een verplicht bezoek van leerlingen aan een van de plaatsen van de Holocaust vanaf de leeftijd van 14-15 jaar. En gelijk heeft hij! De goeden hebben al een keer weggekeken. “Er is geen probleem” is comfortabel, maar onnadenkendheid is dodelijk.

door Heinz Buschkowsky

Heinz Buschkowsky was tot april 2015 SPD-districtsburgemeester van Berlin-Neukölln

* toevoeging tussen haakjes door Brabosh.com


In een vertaling uit het Duits door E.J. Bron van een artikel in Bild van 20 mei 2015.

bron-logo

Het ontembare monster van het antisemitisme in Europa heeft nieuwe vleugels gekregen: Israël

jodenhaatmadeBHet moderne antisemitisme: “Israël, de Jood onder de naties”

Afgelopen week sloot ik mij aan bij 1.000 activisten, Joodse leiders en deskundigen van over de hele wereld, samen met Europese juristen, Knessetleden en Israëlische overheidsambtenaren, om deel te nemen aan het 5th Global Forum on Combating Anti-Semitism, dat van 12 tot 14 mei 2015 werd gehouden in Jeruzalem onder de auspiciën van Israël ‘s ministeries voor Diaspora Zaken en van Buitenlandse Zaken.

Het ontembare beest
Dit forum werd opgericht 70 jaren na de Holocaust. Toch zagen we het laatste jaar het hoogste aantal van registreerde antisemitische incidenten sinds het einde van het donkerste hoofdstuk van de Europese geschiedenis. Brussel, Parijs, Kopenhagen, Londen, Berlijn… virtueel geen enkel deel van Europa is vrij van dit ontembare kwaad.‎

gfcaHet enige verschil met vandaag is dat het niet enkel Joden aanvalt als individuen maar het valt ook aan en belastert het Zionisme en de Staat Israël. Het ene sluit naadloos bij het andere aan alsof de vest van een pak er thans een broek heeft bijgekregen gesneden vanuit hetzelfde laken.

Het is wellicht enkel een meer ‘sociaal aanvaardbare’ manier, in het bijzonder in Europese kringen, om iemands haat en weerzin van Joden uit te drukken en in breder perspectief, de Staat Israël.

Het forum was opgedeeld in 12 aparte werkgroepen, die elk een verschillende verschijningsvorm van het moderne antisemitisme vertegenwoordigden. Ik nam namens het Israëlisch-Joods Congres (EJC), deel aan de werkgroep “Anti-Semitism in the Guise of Delegitimization and Anti-Zionism(Antisemitisme in de gedaante van delegitimisering en anti-Zionisme).

Jodenhaat en Israëlhaat, twee kanten van dezelfde munt
Laat er geen ‘als’, ‘maar’ of ‘misschien’ bestaan omtrent dit: de aanval op Israël ‘s legaliteit als een natiestaat van het Joodse volk, met inbegrip van het gebruik van valse beweringen en kwaadwillige verdraaiingen van de waarheid als een aanvaardbare kritiek ten aanzien van het Zionisme en Israël, is de hedendaagse manifestatie van antisemitisme. ‎

kill_jewsDe façade is volledig onthuld, de aap uit de mouw gekropen: anti-Zionisme = antisemitisme.

Zoals de Franse premier Manuel Valls zei in het aanschijn van de gewelddadige aanslagen tegen Franse synagogen en Joodse handelszaken tijdens Operation ‎Protective Edge afgelopen zomer: : “Er is een onbetwistbaar verband tussen anti-Zionisme en antisemitisme.”

Tezelfdertijd hoorden we slogans roepen zoals “Dood aan de Joden” afgewisseld met “Zionisten branden in de Hel” en zelfs in Zwitserland stormde een betoger de grootste synagoge van Genève binnen met een plakaat in haar handen waarop te lezen stond “Elke synagoge is een ambassade van de Staat Israël.”

Jood of Israëliër, in de straten van Europa bestaat er voor velen helemaal geen onderscheid (meer). Ze zijn een en hetzelfde.  ‎

Hoe het veelkoppige monster van het antisemitisme bedwingen
Dus, wat kan er worden gedaan ter bestrijding van deze verderfelijke en niet aflatende aanval tegen zowel de Joodse staat als tegen het Joodse volk?

‎1. Voor de beginnelingen onder ons moeten we beginnen met de delegitimiseerders te delegitimiseren door hen er apart uit te lichten, deze groep haters aan de kaak stellen, met inbegrip van al diegenen die hen steunen en financieren.

‎2.‎ Europa moet een alomvattende bindende definitie van antisemitisme opstellen en in een  wetgeving gieten, rekening houdende met het feit dat de delegitimisering van Israël, die veel verder gaat dan gewettigde kritiek, een vorm is van antisemitisme.

‎3.‎ Ten aanzien van de campagne van de BDS-beweging, boycot, desinvesteren en sancties, de lieveling van de delegitimiseringsbeweging die op gang werd gebracht door linksextremisten en radicale islamisten, moeten we expliciet duidelijk maken dat ‘indien jullie pro-BDS zijn, dan zijn jullie tegen vrede en tegen de tweestatenoplossing‘.

Europese staten zouden ook een voorbeeld moeten nemen aan Frankrijk dat de BDS beweging als illegaal beschouwt, en bestempeld als zowel crimineel en racistisch, met een aantal succesvolle rechtsvervolgingen.

‎4. Wij moeten parlementaire steun in Europa mobiliseren, met inbegrip van het hebben van pro-Israël parlementariërs die resoluties indienen gericht tegen de BDS-beweging en hun collega’s discrediteren die Israël aanvallen, terwijl tegelijkertijd de bilaterale betrekkingen met de Joodse staat verder worden versterkt.

Tegelijkertijd is het belangrijk om te erkennen dat enkel de toevlucht nemen tot rechtsinstrumenten, deze internationale delegitimiseringsbeweging niet zal kunnen verslaan worden.

‎5.‎ We moeten ook het debat en het gesprek over Israël herkaderen en verbreden. De meeste Europeanen bekijken Israël voornamelijk door het prisma van het conflict met de Palestijnen, dat naar het continent werd geëxporteerd via extreme propaganda onder leiding van meestal radicale islamitische immigranten en thans als een cause célèbre wordt gekoesterd door veel Europese elites. Vele anderen zijn gewoon bestand tegen harde feiten.

Dus, laten we dit gesprek verbreden door meer te praten meer over de positieve resultaten die in Israël werden bereikt (inclusief in high-tech, innovatie, culturele gebieden) en de potentiële winst voor Europa door de versterking van deze relatie.

Pro-Israël advocaten zullen nog altijd Israël moeten blijven verdedigen, maar laten we ook meer pro-actief worden en anticiperen op trends en ons eveneens focussen op positieve ontwikkelingen.

‎6. Meer steun moet ook worden geboden aan het bedrijfsleven in Europa en Israël tegen BDS aanvallen en aan het bevorderen van verdere handels- en researchbanden.

‎7.‎ Eén grote olifant in de kamer dendert onverminderd verder dankzij de financiering door de Europese Unie van niet-gouvermentele organisaties die openlijk Israël aanvallen en delegitimiseren. Er moet een veel grotere monitoring en verantwoordingsplicht komen binnen de Europese Unie om aldus efficiënter te controleren waar het belastinggeld van de EU onderdanen naar toe gaat.

‎8.‎ Het is ook van cruciaal belang voor pro-Israël en Joodse organisaties om bruggen te bouwen en het smeden van allianties met andere minderheden, NGO’s en religieuze groeperingen, met inbegrip van gematigde moslims en kerken, evenals met het maatschappelijk middenveld, om te helpen de gemeenschappelijke kwestie te bestrijden en die tevens namens ons hun stem kunnen verheffen tegen deze haat.

Het lijkt erop dat we thans al zolang hebben gesproken over de delegitimisering van Israël als het ‘nieuwe anti-semitisme’ dat het in feite niet langer meer ‘nieuw’ is. Vandaag, is het tijd om de stippen met lijnen te verbinden en actie te ondernemen tegen deze haat.

door Arsen Ostrovsky


in een vertaling van Brabosh.com van een artikel op Israel Hayom van 19 mei 2015

Arsen Ostrovsky is the director of research at the Israeli-Jewish Congress, an ‎independent Israeli-based organization devoted to promoting the principle of Israel as ‎the state of the Jewish people and strengthening ties between Israel and the Diaspora.‎ These comments solely reflect the views of the IJC’s representative to the Global Forum’s Anti-Semitism in the Guise of Delegitimization and Anti-Zionism working group, and are not the official positions of that working group.

De Palestijnse Autoriteit en de ‘misdaden van hoogverraad’ [Khaled Abu Toameh]

aida-refugeecamp03De partijdige rol van de Verenigde Naties in de kwestie van de Palestijnse vluchtelingen wordt overduidelijk geïllustreerd door deze inkompoort van het Palestijnse vluchtelingenkamp AIDA van de UNRWA (de aparte hulporganisatie voor Palestijnen van de Verenigde Naties) ten noorden van Bethlehem in Judea op de West Bank. De poort heeft de vorm van een sleutelgat met een grote sleutel er bovenop, symbool van de Palestijnse “terugkeer naar Israël”. Links het kantoortje van de UNRWA/VN die de sleutelpoort bekostigde en de bouw ervan op zich nam en deel uitmaakt van haar kantoor.

De sleutelpoort houdt de UNRWA haast letterlijk overeind en is daarmee de materialisering geworden van het zogenaamde Palestijnse ‘recht op terugkeer’ naar een land waar ze nooit één voet aan de grond hebben gezet, vermits het voor meer dan 95 % om nakomelingen van vluchtelingen gaat. De UNRWA heeft dan ook niet tot doel om de Palestijnse vluchtelingenkwestie op te lossen, maar om het ‘probleem’ in stand te houden net zolang totdat de Palestijnen kunnen ‘terugkeren.’

De Palestijnse Autoriteit (PA) geeft – net zoals de regeringen van de meeste Arabische landen – de “Palestijnen” nog steeds valse hoop op een “recht op terugkeer” naar hun voormalige dorpen en steden in Israël. Dat hebben de Arabische en Palestijnse leiders sinds de oprichting van Israël in 1948 altijd gedaan – en dat is de reden waarom miljoenen “Palestijnen” op de “Westelijke Jordaanoever”, in de Gazastrook, in Libanon, in Jordanië en in Syrië nog steeds in vluchtelingenkampen wonen.

In plaats van de vluchtelingen te helpen en ze er toe aan te moedigen een nieuw leven te beginnen, blijven de Arabische en Palestijnse leiders hen ertoe oproepen om daar te blijven waar ze zijn – want op zekere dag, zo vertelt men hen, zullen zij terugkeren naar de huizen van hun grootvaders en overgrootvaders in Israël.

Deze leiders zijn bang om na 67 jaar de vluchtelingen eindelijk met de waarheid te confronteren: dat de meeste van hen, zo niet allemaal, nooit meer naar hun – niet meer bestaande – steden en dorpen binnen Israël zullen terugkeren.

Lees verder

Historische propaganda als wapen in delegitimisering van Israël [Missing Peace]

media-lies

Een artikel uit 1947 dat geschreven is door de eerste koning van het huidige Jordanië, koning Abdullah I, circuleert in 2010 opnieuw op het internet. Het artikel dient nu als basis voor bepaalde claims van groeperingen die zich tot doel hebben gesteld om de legitimiteit van de staat Israël te bestrijden.

Een Nederlandse redacteur van een bekende actualiteitenrubriek verzocht Missing Peace daarom om een analyse van de beweringen in het artikel van Abdullah. Uit die analyse bleek dat Abdullah, net als de bovengenoemde groeperingen en sommige kerkgenootschappen, de geschiedenis op vele punten herschreef en informatie die niet paste bij zijn politieke opvattingen, verdraaide of achterwege liet.

Demonisatie en delegitimisering van Israël nemen schrikbarend toe de laatste tijd. Deze campagne is voor een groot deel gebaseerd op halve en hele onwaarheden. Vele onwaarheden hebben betrekking op de actuele situatie, een aanzienlijk deel heeft echter te maken met historische propaganda.

Een treffend voorbeeld is deze video waarop de moefti van de Palestijnse Autoriteit glashard beweert dat Jezus geen Jood was maar een Palestijn:

Veel mensen zijn daardoor volledig het zicht kwijt geraakt op de oorzaken en de geschiedenis van het Arabisch Israëlische conflict. Deze analyse van “how Arabs see the Jews” is bedoeld voor die mensen.

Lees verder

Belgische universiteiten organiseren academische en culturele boycot van Israël

nazi-boycot2Krantenkoppen in de VS naar aanleiding van de economische boycot van Joodse handelaars in 1933 in nazi-Duitsland: “Joodse handel verlamd door nazi boycot” en ook: “Hoogtepunten van gisteren van de Rijksboycot jegens de Joden.” Weliswaar tachtig jaar geleden maar de boodschap van toen is dezelfde van vandaag.

In de Vlaamse krant De Standaard van 16 mei 2015 werd een oproep gepubliceerd tot een academische en culturele boycot van Israël. Ruim 200 Belgische academici willen Israël op die manier onder druk zetten “opdat het stopt met zijn voortdurende schendingen van de mensenrechten van de Palestijnen”, aldus de ondertekenaars, met bovenaan de lijst auteur Ludo Abicht.

BACBI

De drijvende kracht achter deze Belgische actie is de BACBI (Belgen voor een Academische en Culturele Boycot van Israël) waarvan de oproep wordt ondersteund door de Palestinian Federation of Unions of University Professors and Employees (PFUUPE) en meer dan 70 andere organisaties.

De BACBI erkent openlijk dat zij de boycot-Israël campagne van de internationale antisemitische BDS beweging (boycot, desinvestering en sancties) steunt, die zoals iedereen weet al jaren ijvert voor een volledige boycot van Israël op alle terreinen en dus niet enkel van producten of diensten van Israëlische bedrijven en instellingen die zich bevinden in de gebieden voorbij de Groene Lijn, ook gekend als Obama’s “pre-1967 lijn”  (cfr. de Westelijke Jordaanoever, ‘Oost’-Jeruzalem, Golan enz.)

De argumentatie van de BACBI luidt als volgt:

“Na de jongste verkiezingen is er geen enkele kans dat Israël van binnenuit werk maakt van een rechtvaardige vrede met de Palestijnen. Premier Benjamin Netanyahu was daaromtrent heel expliciet. Israël moet dus van buitenaf onder druk worden gezet. Een internationale boycot is daartoe het aangewezen, geweldloze middel. Zoals eertijds bij het apartheidsregime in Zuid-Afrika, kan een boycot een grote impact hebben. Het doel is een einde te maken aan Israëls voortdurende schendingen van het internationaal recht en de mensenrechten.”

Opmerkelijk is de volgende zin van initiatiefnemer Herman De Ley, die zich op voorhand tracht in te dekken tegen eventuele kritiek op deze eenzijdige boycot-Israël actie die in wezen doorspekt is met antisemitische motieven jegens de Joodse staat:

“Wij willen hierbij benadrukken dat wij elke vorm van antisemitisme onvoorwaardelijk veroordelen. Wij verwerpen het amalgaam dat steeds weer gemaakt wordt tussen antisemitisme en kritiek op de Staat Israël.”

Eerst en vooral heeft niemand een probleem met ‘kritiek’ op de staat Israël maar een soevereine staat cultureel en academisch boycotten gaat heel wat verder dan louter ‘kritiek’ geven op het beleid van de Joodse staat. Dit gaat niet meer over woorden maar over daden.

Kritiek geven op de Joodse staat is op zich geen daad van antisemitisme maar uit de meer dan 200 natiestaten in de wereld, waarvan tientallen staten een indrukwekkend en met bloed doordrongen palmares van repressie, moord en schendingen van mensenrechten hebben, daar enkel en alléén Israël uithalen en het voorwerp maken tot een internationale boycot, dat apart isoleren van Israël ten aanzien van al die anderen, dàt is wèl een antisemitische daad.

“Ondanks alles wat tot het tegendeel wordt beweerd, bestaat er niet zoiets als een pro-Palestijnse beweging, niet bij de Verenigde Naties, niet op de universitaire campussen, niet onder ‘pro-Palestijnse’ demonstranten, niet onder politici van de wereld en zelfs niet aan de Israëlische ‘pro-Palestijnse’ extreemlinkerzijde. Er bestaat alleen een anti-Israël beweging, geboren uit antisemitisme en gevoed door idiotie en onwetendheid. [Fred Maroun, 16 mei 2015 – bron]”

Kortom
Wat mij betreft is deze boycot-Israël actie simpelweg een zoveelste variant op de academische en culturele boycot van de Deutsche Reichskulturkammer van nazi-propagandist Jozef Goebbels in de aanloop van en tijdens WOII.

Wie denkt dat Jodenhaat enkel een zaak is geweest van half- of compleet ongeletterde randdebielen, is al die tijd naïef of aartsdom geweest of beiden. Academici, professors en dokters nemen het voortouw om onder het mom van Israëlhaat en vermeend pro-Palestinisme hun anti-Joodse gal te spuien. Het uiteindelijke doel is de Joodse staat beschadigen en Joden in de Diaspora zijn lokaal de pineut van dit alles.

Net zoals in het Midden-Oosten anti-Zionisme en antisemitisme gewoon synoniemen zijn van elkaar – zoals je een kat een poes noemt en andersom – zal het niet lang meer duren vooraleer de Israëlbashers openlijk zullen toegeven dat louter en alleen Jodenhaat hun brandstof is geweest en nog steeds is.

Tot slot: Martien
Wie een pittige commentaar op dit alles wil lezen kan bijvoorbeeld deze nemen van veelschrijver Martien Pennings, die in zijn gekende rauwe stijl virtueel komaf maakt met deze Belgische half doorbakken biefstuk-met-frutten in zijn artikel “Tweehonderd Belgische ‘academici’ blijken antisemieten wier domheid misschien net niet erg genoeg is om ze ontoerekeningsvatbaar te verklaren.”

door Brabosh.com